Where is Isabella? mhh?

Σε συνέχεια του χθεσινού άρθρου μου, σήμερα μου ήρθε ένα βίντεο που αντικατοπτρίζει ακριβώς τα σχόλια που έκανα για την πορεία του βιβλίου μου. Και να πεις ότι είναι άσχετο βίντεο? 

Where is Isabella? mhh?

Είναι 3 σκηνές μαζεμένες σε ένα βίντεο 2,5 λεπτών, από την σειρά Family Guy. Όπου ο Stewie, (το μωρό με το φουσκωμένο κεφάλι) ειρωνεύεται τον Brian (ο σκύλος) για την εξέλιξη του βιβλίου που γράφει, εδώ και 3 ολόκληρα χρόνια. Νομίζω τα κοινά σημεία με την δική μου περίπτωση είναι εμφανέστατα. Και παρακαλώ, δεν θέλω περαιτέρω σχόλια.

Η τελευταία σκηνή, όσες φορές και να το δω, με κάνει και γελάω σαν βλαμμένος. 

Καλή εβδομάδα.
Non Serviam

-Lcfr.

Isabella

-Lcfr.

Isabella

Η Isabella είναι νότες, μουσική. 
Είναι πάθος, προσμονή.
Είναι Έρωτας, απώλεια και τέλος εμμονή.


Η Isabella είναι ένα δευτερόλεπτο.
Η Isabella είναι ο Lcfr.

Isabella is my cape, to fly away.

-Lcfr.

Isabella

Εχθές, μετά από πολλούς μήνες, έγραψα ένα αρκετά μεγάλο κεφάλαιο από την Isabella. 

(Εάν δεν ξέρετε περί τίνος πρόκειται, ντροπή σας). 

Ακολουθεί ένα απόσπασμα έτσι για το καλό της νέας εβδομάδας.

....fade in...

Από την στιγμή που το απογευματινό ραντεβού είχε κλειστεί, δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του το πως θα την αντικρίσει και που θα βρει το κουράγιο για να της πει αυτά που έπρεπε. Του είχε γίνει εμμονή το όλο θέμα και δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί σε τίποτα άλλο από την στιγμή που αντάλλαξαν τα μηνύματα. Το ιδανικό για αυτόν σενάριο, θα ήταν να τα πει όλα μια και καλή και στο χειρότερο σενάριο να κλείσει αυτήν την πόρτα οριστικά. Το μεσημέρι, μετά την δουλειά και αφού είχε κρατήσει μέχρι και σημειώσεις για το τι θέλει να πει, ξεκίνησε για το ραντεβού του.

Κλασσικά, έφθασε στο σημείο συνάντησης τριάντα λεπτά νωρίτερα. Αφού η ώρα πέρασε, την είδε να πλησιάζει και δεν ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε τον αέρα να εξαφανίζεται άγαρμπα από μέσα του.

"Καλησπέρα" της είπε και πριν ακόμα προλάβει να του απαντήσει, άρχισε να μιλάει χωρίς να έχει σκοπό να σταματήσει για κανέναν λόγο. Άλλωστε στο μυαλό του, αυτή η συνάντηση δεν είχε το χαρακτήρα του διαλόγου.

"Για να πω όλη την αλήθεια μου, ακόμα και σήμερα που μετράμε δεν ξέρω και εγώ πόσες μέρες που δεν επικοινωνούμε, εξακολουθώ και γυρίζω γύρω από την ύπαρξη σου, σαν δορυφόρος. Ένας άχαρος και μοναχικός δορυφόρος σου". Κόμπιασε για λίγα δευτερόλεπτα. Το γεγονός ότι τα μάτια της ήταν καρφωμένα στα δικά του δεν βοηθούσε.

"Συγγνώμη που σε πιάνω από τα μούτρα αλλά αυτό κατάντησα" συνέχισε. "Βλέπεις? Αυτό με κατάντησε η κατάσταση και δεν είμαι υπερήφανος ούτε που το ζω ούτε που το παραδέχομαι σε εσένα. Πότε κρύφτηκα άλλωστε?"

"Ποτέ!" ήταν η πρώτη λέξη Έλενας.

"Ναι ποτέ. Και δεν έχω σκοπό να το κάνω ούτε και σήμερα".

"Χαίρομαι για αυτό... Δεν θα είχε νόημα άλλωστε να κρυφτείς σε εμένα. Δεν είμαι καμία ξένη..."

Το μυαλό του Αλέξανδρου εκείνη την στιγμή, στην ταχύτητα που έτρεχε, πρόλαβε και του γέννησε και την ερώτηση "Τότε γιατί εγώ σε νιώθω ξένη?" την οποία όμως δεν την ξεστόμισε μιας και η απάντηση, του ήταν δυστυχώς γνωστή. Τι κουτός...

"Προηγουμένως σου είπα την λέξη "ύπαρξη" φαντάζομαι κατάλαβες ότι μιλάω ειρωνικά"

Τον διέκοψε και είπε "Ναι, αλλά ξέρεις ότι είμαι εδώ για εσένα για οτιδήποτε χρειαστείς και...."

"Σε παρακαλώ μην το κάνεις αυτό. Τουλάχιστον άφησέ με να ολοκληρώσω. Σε παρακαλώ. Πλέον δεν υφίστασαι πουθενά. Ανυπαρξία έπρεπε να πω. Υπάρχεις μονάχα σαν μια ιδέα ριζωμένη στο μυαλό μου. Σαν κάτι που ήρθε, ακούμπησε και έτσι απλά εξαφανίστηκε και εμφανίζεται αραιά και που για να πει ένα τυπικό γεια. Και σε ρωτάω λοιπόν με όσο θάρρος μου έχει απομείνει. Γιατί οτιδήποτε και να κάνω, οτιδήποτε και να σκεφτώ, το κάνω έχοντας στο μυαλό μου εσένα? Από την παραμικρή ανούσια αγορά που σκέφτομαι να κάνω, μέχρι το πως θα αξιοποιήσω την άδεια που θα μου δώσουν από το γραφείο το καλοκαίρι ή τον χειμώνα. Γιατί ακόμα και τώρα που μάλλον έχεις προχωρήσει την ζωή σου σε πιο πράσινα λιβάδια από αυτά που πρόλαβα να σου προσφέρω εγώ, το όνομά σου είναι ο πυρήνας των σκέψεων μου?"

"Αλέξανδρέ μου..." προσπάθησε να τον ηρεμήσει μιας και η φόρτισή του ήταν πλέον εμφανής.

"Σε παρακαλώ, ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ σταμάτα. Άφησέ με να τελειώσω..." φώναξε.

"Συγγνώμη..." του είπε και χαμήλωσε τα μάτια της.

"Ξέρεις, στην αρχή το απολάμβανα όλο αυτό το παρανοϊκό που ζούσα, μιας και κατά κάποιον τρόπο ξεγελούσα έστω και προσωρινά το μυαλό μου. Ότι ίσως, κάποια στιγμή και με κάποιο φοβερά συντεχνιακό και συναρπαστικό σενάριο θα μπορέσω να ξαναφιλήσω τα ματιά σου και να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να σου προσφέρω ότι δεν πρόλαβα. Πλέον όμως έχει γίνει εμμονή αυτό το πράγμα. Παγιωμένη και δεδομένη κατάσταση που με τρομάζει."

Σταμάτησε για λίγο. Η Έλενα του έπιασε το χέρι, σε ένδειξη τυπικής συμπαράστασης. Κάτι που φυσικά το κατάλαβε και αυτό τον πόνεσε πολύ.

"Με τρομάζει γιατί έχω σχέση μαζί σου, χωρίς να το ξέρεις. Με τρομάζει που σε θέλω τόσο πολύ. Με τρομάζει που ξέρω την μοίρα του δορυφόρου. Περιστρέφομαι γύρω σου, χωρίς να μπορέσω να σε πιάσω ποτέ... Αλήθεια δεν ξέρω πως να το χειριστώ όλο αυτό..."

Η Έλενα έκανε κίνηση για να τον αγκαλιάσει, όμως αυτή η κίνηση οίκτου και κατοικίδιας συμπεριφοράς, ήταν το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν, με αποτέλεσμα να τραβηχτεί απότομα. Σηκώθηκε της έδωσε το μικρό δέμα που είχε στην τσέπη του και πριν φύγει της είπε.

"Δεν ζητάω τίποτα. Απλά το οφείλω στον εαυτό μου να σου πω ότι μου λείπεις περισσότερο από όσο περίμενα και με ενοχλεί να σπαταλάω τις ώρες μου με ανθρώπους που μου είναι ανούσιοι. Την στιγμή που θα μπορούσα να τις ζω μαζί σου. Σ'αγαπώ όσο δεν έχεις την ικανότητα να φανταστείς."

....fade out.

Καλή εβδομάδα αδέρφια μου.

-Lcfr.

Isabella

Μιας και είναι Παρασκευή, ας κλείσουμε την εβδομάδα με κάτι που είναι αρκετά dear σε εμένα, παρμένο από το Isabella και γράφτηκε Παρασκευή.
Enjoy.

....fade in...

Παρασκευή είναι... τ' ακούς;

Παρασκευή βράδυ και εγώ είμαι για ακόμα μια φορά μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου και σου γράφω. Σου γράφω γιατί όσο και να θέλω, δεν μπορώ να σου μιλήσω. Και σου γράφω κάτι που δεν ξέρω καν εάν έχω το κουράγιο να σου στείλω...

Με ενοχλεί λοιπόν...

Με ενοχλεί περισσότερο από όσο περίμενα.

Με ενοχλεί η απόσταση που πλέον μας χωρίζει. Με ενοχλεί και θυμώνω με τον εαυτό μου, που με ενοχλεί τόσο πολύ...

Γιατί να είσαι εκεί;

Γιατί η πορεία της ζωής σου, έτσι ξαφνικά και απότομα να σε οδηγήσει τόσο μακριά; Γιατί η ίδια μου η πατρίδα να μην με βοηθάει να μπορώ να σε κοιτάζω στα μάτια όποτε θέλω; Γιατί να μην μπορώ να σε αγγίξω και η μόνη πλέον επαφή μαζί σου, να είναι μέσα από τα αναθεματισμένα πλήκτρα του υπολογιστή;

Ξέρω... πολλά "γιατί" μαζεμένα, αλλά αυτά έχω τώρα.

Αυτά έχω!!

...

Άραγε, αυτά τα "γιατί" υπάρχουν μέσα σου; Αναρωτιέμαι... Άραγε βλέπεις τα πράγματα από την ίδια γωνία που τα βλέπω εγώ, ή συνεχίζεις την ζωή σου βάζοντας τον χρόνο, την απόσταση και τον θλιβερό χειμώνα που ξεκινάει, να μας σβήσει σαν μια ιστορία που σιγά-σιγά μεταμορφώνεται σε ανάμνηση, χωρίς να το θέλει;

Προσπαθώ, ειλικρινά προσπαθώ να ζήσω με την απόσταση σαν το μόνο δεδομένο που πλέον υπάρχει αυτήν την στιγμή, αλλά μου είναι τόσο δύσκολο...

Ίσως να είναι τα θέλω μου που δεν με αφήνουν να αποδεχτώ τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Να θεωρήσω δηλαδή την κατάσταση μη αναστρέψιμη και να ξημερώνω τις ημέρες μου, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου, που αλίμονο μην και τους πειράξεις την ρουτίνα τους και απειλήσεις το βόλεμά τους. Οι περισσότεροι από αυτούς, φοβούνται να διεκδικήσουν κάτι παραπάνω. Εγώ δυστυχώς, δεν είμαι έτσι.

Παρόλα αυτά προσπαθώ. Αλλά η ανάσα μου φωνάζει το οικείο όνομά σου.

Και δεν θέλω να το ξεχάσω ούτε για ένα λεπτό...

Πες μου...

Η απόσταση που μας χωρίζει είναι μόνο χιλιομετρική;

Μακάρι να με καταλαβαίνεις...

Αλήθεια... με καταλαβαίνεις;

Παρασκευή είναι... τ' ακούς;

...fade out...

-Lcfr.

Isabella

Τον τελευταίο καιρό, έχω αφιερώσει αρκετό χρόνο στην Isabella. Κυρίως αλλάζοντας και διορθώνοντας κάποια παλιότερα κομμάτια που δεν μου άρεσαν τόσο πολύ. Παρόλα αυτά σήμερα Τρίτη, έγραψα αρκετά καινούργια πράγματα. Ένα μέρος από αυτά, ακολουθεί.

Fade in...

Εχθές αργά το βράδυ, ο Αλέξανδρος αποφάσισε να γράψει ένα γράμμα. Ο αποδέκτης γνωστός και ιδιαίτερα απομακρυσμένος. Όμως το έκανε. Το έγραψε, όσο δύσκολο και να ήταν.

Το γράμμα διάβαζε το εξής:

"Σου ανήκω, τ' ακούς;

Ακόμα και τώρα, σου ανήκω. Τ' ακούς;
Σου ανήκω κι ας μην σε έχω. Τ' ακούς;
Σου ανήκω κι ας μας χωρίσουν πλέον όχι ΜΟΝΟ τα χιλιόμετρα της απόστασης, αλλά και η απόσταση της κατάστασης.

Τ' ακούς;

Ξέρεις, αρκετές φορές το μυαλό μου φεύγει και φαντάζεται μια ζωή που μένεις στον ίδιο δρόμο με εμένα. Κάθε πρωί, κοιτάζεις τον ήλιο από ακριβώς την ίδια γωνία που τον κοιτάζω και εγώ.

Μένεις στον ίδιο δρόμο μαζί μου...

Πόσο ωραίο όνειρο ε;
Όμως όνειρο. Όπως ήταν πάντα και όπως όνειρο θα παραμείνει, μέχρι το μυαλό μου να ξεχάσει το σχήμα του προσώπου σου. Μέχρι η καρδιά μου να σταματήσει να φωνάζει πως είσαι ο έρωτας της ζωής μου.

Ξέρω-ξέρω... Τα γραφικά λόγια του χωρισμένου..
Εάν σκεφτώ αυτά που γράφω, ίσως να απορήσω με τον εαυτό μου, αλλά πλέον δεν ελέγχω τα δάχτυλα μου.

Κάνουν ότι θέλουν. Τ' ακούς;
Γράφουν ότι θέλουν. Τ' ακούς;

Θα σε αγαπώ για πάντα.

...τ' ακούς;

Αλέξανδρος."

Το γράμμα αυτό, έμεινε αρκετό καιρό χωρίς την συντροφιά του αναγνώστη

Μέχρι πότε;
Αυτό δεν το ξέρει ούτε ο Αλέξανδρος, ούτε τα δάχτυλά του...

...Fade Out.

-Lcfr.

Isabella

-->

...Fade In...

"...αλήθεια μου λες;"
"Ναι, γιατί να σου πω ψέματα; Κάνουν πλάκα με αυτά τα πράγματα;" απάντησε με επιθετική διάθεση η Κατερίνα.
"Μα πως...;"
Ο Αλέξανδρος είχε χάσει τα λόγια του. Προσπαθούσε να φτιάξει μια λογική πρόταση, αλλά κάτι τέτοιο ήταν μάταιο.

Μετά από ένα ολόκληρο λεπτό σιωπής το κατάφερε.

"Δηλαδή θες να μου πεις πως αυτήν την στιγμή μπορεί να είσαι έγκυος με το παιδί του;"
Κόμπιασε δικαιολογημένα.
"Σου είπα και πριν πως δεν ξέρω... Δεν ήθελα... Απλά έγινε... Τραβήχτηκα αλλά δεν με άφησε... Σε σκεφτόμουν πολύ κατά την διάρκεια... Αλήθεια στο λέω.."
Η μοναδική και έτοιμη αντίδραση που είχε ο Αλέξανδρος ήταν να κλείσει το τηλέφωνο χωρίς να πει κουβέντα.

Η Κατερίνα, ή Κατερίνα ΤΟΥ, έκανε έρωτα μαζί με τον άλλο και όχι μόνο αυτό, αλλά ίσως να είναι και έγκυος μιας και δεν είχε παρθεί κανένα μέτρο προστασίας και το κερασάκι στην τούρτα ήταν το ότι τελείωσε μέσα της.

Αυτό τον σκότωνε. Του έτρωγε κυριολεκτικά τα σώθηκα. Δυστυχώς οι επιλογές και οι δρόμοι διεξόδου που είχε από εδώ και πέρα, ήταν τραγικά λίγες μπροστά στο ψυχολογικό βουνό που είχε να αντιμετωπίσει μπροστά του.

Η αλήθεια είναι πως το σενάριο αυτό, το είχε "παίξει" στο μυαλό του. Αφού είχε αποφασίσει να συνεχίσει να είναι ο δεύτερος άνδρας στο ζευγάρι, ήξερε πολύ καλά πως κάποια στιγμή, θα μάθαινε πως η κοπέλα που είναι τόσο ερωτευμένος μαζί της, θα έμενε έγκυος με το παιδί του νόμιμου. Η ιδέα ότι το αντιμετωπίζει νωρίτερα από ότι είχε φανταστεί, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να το διαχειριστεί. Ίσως να μην ήξερε τον τρόπο.

"Νωρίς. πολύ νωρίς για να αντιμετωπίζω αυτήν την ανηφόρα." ψιθύρισε στον εαυτό του και βρήκε διέξοδο στο να την πάρει ξανά τηλέφωνο.

"Έλα..." απάντησε εκείνη και από την χροιά της φωνής της, μπορούσες να καταλάβεις πως λίγο πριν έκλεγε.

Δυστυχώς ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να της μιλήσει. Δεν μπορούσε να ξεστομίσει ούτε μια κουβέντα.
Κάτι μέσα του είχε γίνει θρύψαλα.

"...γιατί δεν μου μιλάς;" συνέχισε τον μονόλογο η Κατερίνα.
"Γιατί... πες μου γιατί..."

"...Σ' αγαπώ Αλέξανδρε... Μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό. Καληνύχτα.".

Το τηλέφωνο έκλεισε, αλλά η απορία του παρέμενε.

"Με αγαπάς στα αλήθεια? Μήπως ακόμα και αυτό είναι ένα από τα πολλά ψέματα που λες σε κάποιον απλά για να τον κρατήσεις στην ζωή σου?"


...Fade out...
Φρέσκο-φρέσκο και «λαχταριστό» το σημερινό απόσπασμα από την Isabella.

-Lcfr.

Isabella

Σήμερα το πρόγραμμα δεν είχε απόσπασμα από την Isabella, αλλά επειδή μια ψυχή εκεί έξω μου το ζήτησε, είπα να κάνω.

Enjoy.

...fade in...

...και στο τέλος γράφει:

"Πότε θα σταματήσει η καρδιά μου να μου θυμίζει με κάθε της χτύπο πως σου ανήκει?
Σε ρωτάω πότε?!?
...μην απαντήσεις. Την ξέρω ήδη την απάντηση.
Σε ευχαριστώ πάντως. Με πονάει διαρκώς, αλλά την νιώθω μελωδική στο στήθος μου."

....fade out...

Αυτό για σήμερα.
Καλή Πέμπτη.

-Lcfr.

Isabella

Μετά το χθεσινό άρθρο-έπος και τις ιδιαίτερα καλές κριτικές που έλαβα (σας ευχαριστώ για αυτό) σήμερα θα αρκεστώ σε μερικές γραμμές που έγραψα την Κυριακή και είναι βγαλμένες από μια σκηνή του Isabella...

Όπως πάντα, ελπίζω να σας αρέσει.

...Fade In...

Πηγαίνοντας προς το σπίτι, το μάτι της έπεσε πάνω σε ένα παγκάκι της πλατείας που ήταν χαραγμένο με κάτι λέξεις. Πλησίασε, χάνοντας την μάχη με την περιέργειά της και τις διάβασε.

Αυτός που τις έχει σκαλίσει, υπόγραφε με το όνομα: "Lcfr"

"...και ας φαντάζει βουνό,
Η ζωή οφείλει να συνεχιστεί...
Κι ας ξέρεις πως το εχθές έχει φύγει για ΠΑΝΤΑ, χωρίς καμία πρόθεση επιστροφής, αλλά εσύ το θες όσο τίποτα άλλο,
Η ζωή οφείλει να συνεχίσει...
Εάν νιώθεις πως το τέλος σε έχει ακουμπήσει στον ώμο,
Η ζωή οφείλει να συνεχιστεί...

Κι ας είχες παραπάνω ατυχίες από αυτές που αντέχεις,
Η ζωή οφείλει να συνεχιστεί...

Ο ήλιος ανατέλλει, κρατώντας καθημερινά μιαν υπόσχεση...
ΓΙΑ ΑΥΤΟ, η ζωή ΟΦΕΙΛΕΙ να συνεχιστεί...

Lcfr, 27/09/2011"

"...Τι περίεργος άνθρωπος αυτός ο Lcfr." Σκέφτηκε.
"Μα να χαλάσει το παγκάκι για να γράψει τα απωθημένα του? Δεν ξεκινάει ένα blog λέω εγώ..."

Συνέχισε τον δρόμο της ψιθυρίζοντας: "Ώστε η ζωή ΟΦΕΙΛΕΙ να συνεχιστεί ε?"

Τελικά, ο δαίμονας "Lcfr" από το παγκάκι, είχε μπει για τα καλά στο μυαλό της κι ας μην τον ξέρει προσωπικά...

...Fade Out...

Από εμένα, για εσάς...
Ευχαριστώ για την ανάγνωση.
Σας εκτιμώ όλους.

-Lcfr.
ΥΓ. Η ημερομηνία που ο Lcfr του Isabella χάραξε το παγκάκι, φυσικά και δεν είναι τυχαία...

Isabella The E-mail

...fade in...

Καθώς γύριζε σπίτι του, άκουσε το κινητό του να χτυπά.
E-mail από εκείνη. Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει, για τον λόγο αυτό, άργησε να το ανοίξει. Όταν μάζεψε το κουράγιο του, διάβασε τα εξής:

"Έχεις υπάρξει ερωτευμένος.
Έχεις υπάρξει παθιασμένος.
Έχεις υπάρξει και μόνος.

Προσπαθείς διαρκώς να αλλάξεις αυτό το τελευταίο "μόνος" που αναφέρω, αλλά μάταια. Συνήθως κατηγορείς τον εαυτό σου για αυτό. Μερικές φορές και τύχη σου. Ίσως να προσπαθείς πολύ να βγάλεις αυτήν την μοναξιά που είναι κολλημένη στο δέρμα σου, σαν ένα παλιό τσιρότο που προσπαθείς καιρό να το ξεφορτωθείς, αλλά φοβάσαι τον πόνο που θα νιώσεις τραβώντας το.

Δεν σε κατηγορώ.
Όχι.

Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό. Και εάν το έκανα δεν θα στο έγραφα σήμερα. Δεν θα στο έγραφα σε αυτό το τελευταίο (?) email.  Ίσως να το έχω υπονοήσει στο παρελθόν, αλλά μάλλον το έκανα από αντίδραση σε αυτά που μου έχεις προσάψει κατά καιρούς. Και είναι πολλά Αλέξανδρε! Είναι πολλά και τα περισσότερα με διαλύουν. Και όταν μου τα λες και όταν τα σκέφτομαι μόνη μου...

Επειδή η κουρτίνα του παραμυθιού μας έχει πέσει χωρίς να το θέλω, θα ήθελα να σου πω πως σε έχω ερωτευτεί όπως ο καπετάνιος την θάλασσα. Ο έρωτας αυτός δεν θα τελειώσει Αλέξανδρε. Δεν θέλω να τελειώσει και όσο καιρό και να μην μιλάμε, εγώ θα τον τροφοδοτώ χωρίς να σε χρεώνω και να σου ζητώ τίποτα.

Είμαι υποχρεωμένη να το κάνω απέναντι σε αυτά που νιώθω για εσένα.

Το βήμα μου από εδώ και πέρα θα είναι απόμακρο και μοναχικό. Θα είμαι με έναν άνθρωπο που δεν τον θέλησα ποτέ όπως θέλησα εσένα. Βλέπεις είμαι καταδικασμένη να επιλέγω αυτήν την ζωή. Ενώ ξέρεις πολύ καλά τι πραγματικά θέλω.

Θα είμαι ευτυχισμένη; Δεν ξέρω. Σε παρακαλώ μην με ρωτήσεις ποτέ κάτι τέτοιο.

Θα ήθελα όμως, να μην με ξεχάσεις...
Εγώ σίγουρα δεν θα το κάνω.
Εύχομαι αυτό να το πιστεύεις.

Αντίο.

Θα σε περιμένω όσο ο ουρανός έχει αστέρια..."
Αφού διάβασε το email της δύο φορές, η πρώτη του αντίδραση ήταν να πατήσει στο κουμπί «Απάντηση».
Μέχρι να πατήσει όμως το κουμπί «Aποστολή» και να της στείλει αυτά που έχει να της πει, θα πάρει καιρό...

...fade out...

Κάπως έτσι έχω φανταστεί πως θα τελειώσω την ιστορία αυτού του κεφαλαίου, αλλά ακόμα νιώθω πως έχω κι άλλες ιδέες. Θα δούμε...

Αυτά για σήμερα από την Isabella και εμένα.
Καλό απόγευμα Τετάρτης.

Σας σκέφτομαι διαρκώς.

-Lcfr.

Isabella Sex Scene

Προσοχή, ακολουθούν ερωτικές σκηνές.
Ευχαριστώ.

...fade in...

Μπαίνοντας στο σπίτι του, δεν περίμενε να αντικρύσει αυτήν την εικόνα. Η Αλίκη τον περίμενε ολόγυμνη στο σαλόνι και είχε φροντίσει να είναι ελάχιστα φωτισμένο από διάσπαρτα κεράκια στο πάτωμα και σε διάφορα έπιπλα.

Κοντοστάθηκε και το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να βγάλει με μια ανάσα όλο τον αέρα που είχε μέσα στα πνευμονία του. Απορροφούσε την γυμνή σιλουέτα της, θέαμα που τον εντυπωσίαζε κάθε φορά που το αντίκριζε.

Την πλησίασε αργά κοιτάζοντάς την έντονα στα ματιά.

«Είσαι η πιο όμορφη γυναίκα που έχω γνωρίσει στην ζωή μου.» ψέλλισε.

Δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή, πως αυτή η ατάκα είναι πλαστική και χιλιοειπωμένη. Δεν το σκέφτηκε καν, μιας και ήταν τα μοναδικά λόγια που μπορούσαν να αποτυπώσουν την έλξη που ένιωθε.

Την φίλησε απαλά στο στόμα και της χάιδεψε το πρόσωπο με τα ακροδάχτυλά του. Κατάλαβε πως την υπνώτιζε με το να την κοιτάζει βαθειά στα ματιά και να μην της μιλά για κάποια δευτερόλεπτα.

Η σιωπή έσπασε όταν η Αλίκη δεν άντεξε και είπε με τρεμάμενη αλλά έντονα ερωτική φωνή:

«Σε θέλω τόσο πολύ. Μην με ταλαιπωρείς σε παρακαλώ. δεν αντέχω.»

Τότε ο Αλέξανδρος της προσέφερε ένα σπάνιο φιλί. Όμοιό του δεν έχουν ανταλλάξει ποτέ! Σαν να το φίλαγε σαν φυλακτό, για τέτοιες ειδικές περιπτώσεις. Η διάρκειά του ήταν κοντά στα 5 λεπτά, χωρίς όμως καμία διακοπή και με τα χείλη και την ανάσα τους, να μην έχουν καμία διάθεση να σταματήσουν.

Η πράξη του έρωτα είχε ήδη ξεκινήσει εγκεφαλικά από αυτό το φιλί και τα κορμιά είχαν έρθει πιο κοντά από κάθε άλλη φορά.
Ούτε που κατάλαβαν πότε τα ενοχλητικά ρούχα είχαν παραμεριστεί κάπου μακριά από τον καναπέ.

Ο Αλέξανδρος ήθελε να εξαφανιστεί μέσα της, την στιγμή που η Αλίκη καιγόταν να τον αισθανθεί στα έγκατα της ψυχής της και να μην τον αφήσει να βγει ποτέ!

Τα βλέμματα ήταν καρφωμένα.
Τα ιδρωμένα κορμιά ήταν ασφυκτικά κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο...

.και με μια απότομη αλλά παθιασμένη κίνηση τα δύο "Α" έγιναν ένα, με τον χρόνο να σταματά στο 22:22...

...fade out...

-Lcfr.
ΥΓ. Δεν σας κρύβω ότι πειραματίστηκα με αυτήν την σκηνή, μιας και δεν έχω συνηθίσει να γράφω με την απόχρωση του ροζ. Καλό/κακό αποτέλεσμα? Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Ελπίζω να σας άρεσε.

Sad Sad Joker

-->

Όταν έχεις χάσει τον δρόμο σου...
Όταν έχεις χάσει την ουσία σου...
Όταν έχεις χάσει τον προορισμό σου...
Όταν έχεις χάσει την πυξίδα σου...
Όταν έχεις χάσει τον ορίζοντά σου...
Όταν έχεις χάσει την ελπίδα σου...
Όταν έχεις χάσει το κομμάτι που συμπληρώνει το είναι σου...
Όταν έχεις χάσει την πόρτα, αλλά έχεις το κλειδί.

Άσε την σιωπή να πει τις πιο βαριές λέξεις.
Άσε την σιωπή να μιλάει ώρες αμέτρητες χρησιμοποιώντας την ιδέα των χειλιών σου.
Άσε την σιωπή να κυριέψει την ζωή σου.
Άσε την σιωπή να σε αγκαλιάσει έχοντας την ασφάλεια του δειλού...

..την ασφάλεια του δειλού και τρελού παλιάτσου της ιστορίας, με την ξανθιά πανέμορφη πριγκίπισσα και τον σκούρο πολυλογά δράκο, που την κατακτά χωρίς προσπάθεια και περίπλοκες διαδικασίες.

Την κατακτά πάντα.
Την κατακτά ΓΙΑ πάντα.

Άτυχε, καημένε μου παλιάτσο...

Αγκάλιασε την σιωπή, μέχρι την επόμενη παράσταση.
Δεν έχεις επιλογή.
Δεν είχες ποτέ επιλογή.

Ίσως, κάποια στιγμή να απαγκιστρωθείς από τα δεσμά...

Ίσως.
Στο εύχομαι.

Άτυχε παλιάτσο...

-Lcfr.
ΥΓ. Σήμερα όπως καταλάβατε, σας είχα κάτι διαφορετικό και περίεργο, αλλά με αρκετό νόημα. Bγαλμένο όμως από πολλά εικοσιτετράωρα της ζωής μου. Ο πειραματισμός με τις λέξεις, μου δείχνει την δύναμη που κρύβουν. Ελπίζω να σας άρεσε.

Isabella

Καλή εβδομάδα.
Μετά από (ομολογουμένως) αρκετό καιρό, αποφάσισα να μοιραστώ λίγη "Isabella" μαζί σας.
Έτσι για αλλαγή.

Ελπίζω να σας αρέσει.
Enjoy.

...fade in...

Την επόμενη ημέρα από τα τελευταία γεγονότα , έλαβε ένα πολύ περίεργο μήνυμα στο κινητό του. Τόσο περίεργο που όταν το διάβασε, κοίταξε τον αποστολέα δύο και τρείς φορές, για να σιγουρευτεί πως το έχει στείλει η Αναστασία.

Το μήνυμα έγραφε:
"Τα έχω κάνει θάλασσα. Θέλω να σε δω. Μπορείς στις 20:00 στο γνωστό σημείο;"

Ο Αλέξανδρος, δεν ήταν σε θέση να αγνοήσει το μήνυμα, πόσο μάλλον να αρνηθεί σε μια τέτοια πρόταση. Έτσι κι αλλιώς η ώρα που πέρασε μπροστά στον καθρέφτη, μαρτυρά πόσο πολύ ήθελε αυτήν την συνάντηση. Πόσο πολύ την λαχταρούσε.

Όμως αναρωτήθηκε, μήπως αυτό το συναίσθημα που είχε μέσα στο στομάχι του, δεν ήταν ανυπομονησία, αλλά φόβος; Μήπως δεν ήξερε τι θα αντιμετώπιζε; Μήπως τελικά, φοβόταν πως αυτή η συνάντηση θα είναι και η τελευταία; Πολλά μαζεμένα ερωτήματα και όσο επίμονα και να κοίταζε το ρολόι, η ώρα για το ραντεβού δεν πλησίαζε.

Σκέφτηκε να κάνει μερικά τηλεφωνήματα για να ξεχαστεί. Μετά από δυο τέτοια, η ώρα εξακολουθούσε να μην πλησιάζει και αυτό τον έτρωγε.

Τον έτρωγε βασανιστικά.

Στο ραντεβού πήγε 15λεπτα νωρίτερα. Όχι γιατί είναι τυπικός, αλλά γιατί το σπίτι δεν τον χωρούσε. Το σκοτεινό παρκάκι στο Αιγάλεω για ακόμα μια φορά, τον καλωσόρισε στην αγκαλιά του, δείχνοντας παράλληλα την απογοήτευσή του, μέσα από έντονο κρύο και βρεγμένα παγκάκια.

"Προφανώς ,τέτοιου είδους επισκέψεις δεν τις εγκρίνει το πάρκο..." σκέφτηκε για μια στιγμή.

Όταν την είδε να πλησιάζει, όλα τα άσχημα συναισθήματα εξαφανίστηκαν. Σαν να μην υπήρχαν ποτέ. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ!!

Όταν τον πλησίασε, άπλωσε τα χέρια του, τις έπιασε τα κρύα μάγουλά της και απλά την κοιτούσε. Την κοιτούσε έντονα για ώρα, χωρίς να της πει κουβέντα. Χωρίς καν να ανυπομονεί να αγγίξει τα χείλη της με τα δικά του. Ο αχνός από την ανάσα τους, ήταν το μοναδικό πράγμα που κουνιόταν εκείνη την στιγμή. Και για τους δύο, αυτό το έντονο βλέμμα που μοιραζόντουσαν, ήταν υπερπολύτιμο. Μέσα από αυτό, μιλούσαν, φιλιόντουσαν, έκαναν έρωτα και τέλος, αγκαλιαζόντουσαν σαν ξεχασμένοι εραστές.

Η σιωπή μετά από αρκετή ώρα, σταματά:
"Σας θέλω και τους δυο Αλέξανδρε... Σας θέλω και τους δύο και δεν ξέρω τι να κάνω..." είπε...

"...fade out..."

Για να πω όλη μου την αλήθεια, Isabella, γράφω οπότε το νιώθω. Έχει τύχει να γράφω ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο, αλλά έχει τύχει να περάσει και μια εβδομάδα χωρίς λέξη.

Τελικά, η σχέση μου με την Isabella, είναι εξωσυζυγική και επιπόλαια.
Ελπίζω πραγματικά να σας άρεσε.
Σχολιάστε ελεύθερα... (ίσως να το έχω ανάγκη)

-Lcfr.

Abstract part4

Όπως υποσχέθηκα την Κυριακή, σήμερα Τετάρτη είναι ημέρα για άλλο ένα απόσπασμα από την αγαπημένη μας, Isabella...

...Fade In...

...αφού κατάλαβε πως το τηλεφώνημα έφτανε προς το τέλος του, αποφάσισε με βαριά καρδιά, να κάνει μια δύσκολη ερώτηση. Μια ερώτηση που ακόμα και όταν την σκέφτηκε από μέσα του, κατάφερε να προκαλέσει ένα ρίγος φόβου στον ίδιο του τον εαυτό...

"...τι σκέφτηκες όταν σε φίλησα πρώτη φορά;"

Η ανάσα του, τελείωσε μαζί με το τέλος της πρότασης. Δεν ήταν προετοιμασμένος να ακούσει την απάντηση. Καλή ή κακή...

Ο τόνος της φωνής της άλλαξε.
Προς το καλύτερο. Το πιο ζεστό και οικείο...

"...πρέπει να στο απαντήσω Αλέξανδρε; Πιστεύεις πως είναι σωστό, αυτήν εδώ την στιγμη να απαντήσω κάτι τέτοιο; Πές μου, που θα βοηθήσει;"

Η αντίδρασή του άργησε αλλά ήρθε. Και όταν ήρθε ήταν έντονη:

"...όταν περπατάς το τέλος, ρίχνεις μια γρήγορη ματιά στην αρχή..."

"Πάντα ήξερες να μου λες αυτό που θέλω να ακούσω... Συμφωνώ λοιπόν και θα απαντήσω στην ερώτησή σου..."

...Fade out...

Enjoy.

-Lcfr.

Abstract part3

Ηρθε ο καιρός για άλλο ένα απόσπασμα από τo Isabella…

Enjoy:

...Fade In...

...κι όμως...
Για κακή του τύχη, ήταν τραγικά μη διαθέσιμη...

Έλα όμως που το παράξενα περίπλοκο μυαλό, του φώναζε πως ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του;

Αυτή η μικρή, αλλά ανατρεπτική λεπτομέρεια, τον κάνει να μην το βάζει κάτω. Να μην τα παρατάει και να μην σταματάει να την σκέφτεται διαρκώς. Συνεχίζει βλέπετε, με θράσος, να πλέκει την ζωή του, πάνω στα ξανθά της μαλλιά, γνωρίζοντας πολύ καλά, πως την ίδια ακριβώς στιγμή, αυτή την πλέκει στα μαλλιά κάποιου αλλού…

Στενάχωρο και αληθινό, αλλά πολύ μικρό για να κοντράρει το ξαφνικό και απροσδόκητο πάθος του. Όπως η ιστορία δείχνει, ο Αλέξανδρος, πέρα από γκρινιάρης, είναι και ξεροκέφαλος.

Το ίδιο μεσημέρι ξεκίνησε να γράφει στο ημερολόγιο του. Η πρώτη πρόταση διαβάζει:

"28/02/2011,

Είμαι πολύ καλός σε ένα πράγμα.
Σε ένα πράγμα και μόνο! Δεν τα παρατάω! ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΩ ΠΟΤΕ ΡΕ! Γιατί να το κάνω τώρα που υπάρχει κάτι να περιμένω;..."

Ειρωνεία;
Ο τίτλος της ζωής του...

...Fade Out...

Το Isabella, τελικά, την μια ημέρα με ταλαιπωρεί απίθανα, την άλλη φαντάζει μια απλή βόλτα στο πάρκο...

Ελπίζω να σας άρεσε αδέρφια...
Ελπίζω σε πολλά...

-Lcfr.

Abstract prt2

Ήρθε η ώρα για άλλο ένα απόσπασμα...

Fade in.

Μετά από όλα αυτά, ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα...

Η δικηγορία, τον ανάγκασε σαν κακιά πεθερά, να κάνει ένα μακρινό και σημαντικό επαγγελματικό ταξίδι. Όσο και να προσπαθεί, ότι και να λέει, ξέρει πολύ καλά πως δεν μπορεί να το γλιτώσει. Είναι ο μοναδικός που μπορεί να τακτοποιήσει το θέμα που προέκυψε, με μια γρήγορη συνάντηση που δυστυχώς για αυτόν, δεν γίνεται από το τηλέφωνο. Δείχνει όμως, θράσος και επιμένει να μουρμουρίζει και να γκρινιάζει σαν παιδί που δεν του κάνουν τα χατίρια. Κάποιος που δεν τον ξέρει, μπορεί να σκεφτεί πως το διασκεδάζει όλο αυτό, μιας και επιβεβαιώνει την ποιότητα της δουλειάς του. Αλλά...

«...δεν φταίω εγώ, αλλά η καταραμένη η τύχη μου. Όλα τα στραβά, εντελώς τυχαία, κληρώνουν σε εμένα. Και όχι τίποτα άλλο, είμαι σίγουρος πως στο τρένο, δεν θα βρω να κάτσω! Θα με φάει η ορθοστασία! Ωραίο Σαββατοκύριακο θα περάσω για μια ακόμα φορά...»

Και συνεχίζει το παραλήρημα χωρίς φόβο και μηδενικό πάθος:

«... Και το ξενοδοχείο; Που το βάζεις το ξενοδοχείο. Καμία τρύπα θα μου έχει κλείσει πάλι το γραφείο, λες και είμαι κανένας ερωτευμένος έφηβος που κάνει ταξίδι-αστραπή για να ικανοποιήσει τις ορμές του. ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΠΙΑ!!»

«Πως κάνεις έτσι; Χαλάρωσε λιγάκι..» προσπάθησε να του βάλει λίγο φρένο ο αδερφός του από το τηλέφωνο.

«Δες το σαν μια ευκαιρία να ηρεμίσεις λίγο. Να ξεφύγεις έστω για μια-δύο ημέρες. Δεν νιώθεις πως το έχεις ανάγκη; Έτσι κι αλλιώς, η δουλειά που έχεις να κάνεις εκεί δεν είναι δύσκολη. Άρα καλό θα είναι να το αντιμετωπίσεις χαλαρά. Για να μην σου πω πως σε ζηλεύω. Και τι δε θα έδινα για να μπορούσα να φύγω έστω για λίγες ώρες από την καθημερινότητά μου...»

«ΜΠΟΥΡΔΕΣ!» απάντησε με θράσος ο Αλέξανδρος και συμπλήρωσε:
«Έτσι τα λες όλα αυτά για να με κάνεις να νιώσω καλύτερα. Νομίζεις πως δεν σε ξέρω? Σε γελάσανε όμως!»

Μετά από αυτό, τον καληνύχτισε κλείνοντας το τηλέφωνο. Η μουρμούρα όμως συνέχισε.

«Μα επιτέλους, γιατί όλοι θέλουν να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους? Γιατί πολύ απλά δεν κάνουν κάτι για να την αλλάξουν αφού προφανώς δεν την αντέχουν?. Τρελός που είναι ο κόσμος.»

Μέχρι τον Σταθμό Λαρίσης, τον συνόδεψαν το εισιτήριο που είχε στην τσέπη του, η τσάντα με λιγοστά ρούχα και τα ακουστικά που είχε στα αυτιά του. Λίγα και ουσιαστικά πράγματα για ένα ταξίδι δύο ημερών και μιας νύχτας.

Χαρτιά και σημειώσεις για την συνάντηση που ήταν προγραμματισμένη για την επόμενη ημέρα του ταξιδιού, δεν είχε. Μάλλον είχε, αλλά ήταν καλά αποθηκευμένα στο μυαλό του. Είπαμε, το θέμα που είχε προκύψει, το ήξερε τόσο καλά, που το ταξίδι ήταν ρουτίνας για αυτόν. Ενώ για άλλους θα ήταν ταξίδι που θα έκρινε την καριέρα τους.
Αρνητικά ή θετικά.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ Η ΑΔΕΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΑ ΔΕΞΙΑ.

Ο σταθμός, ήταν νεκρικά άδειος. Σε ανησυχητικό σημείο. Το τρένο που τον περίμενε στην αποβάθρα "Β" δεν μπορούσε να κρύψει την ηλικία του. Τα πολλά χρώματα των graffitis που υπήρχαν πάνω του, προσπαθούσαν μάταια να του δώσουν μια ευχάριστη και εφηβική πνοή. Χωρίς επιτυχία.

Ανέκαθεν τον εντυπωσίαζαν τα τρένα. Σε αυτά έβρισκε κάτι το γνώριμο. Ζεστό και οικείο. Τα χάζεψε για αρκετή ώρα με την μουσική να παίζει στα αυτιά του, όμως η ανακοίνωση για την αναχώρηση της αμαξοστοιχίας προς Θεσσαλονίκη, που έβγαλε ο Σταθμάρχης με την περίεργα τσιριχτή του φωνή, τον έκανε να βγει από τον λαβύρινθο των σκέψεών του και να μπει στο βαγόνι με τον αριθμό "5".

...Fade out.

Δείγμα προς (δωρεάν) κατανάλωση.

Ελπίζω να σας αρέσει, όπως (από ότι φάνηκε) σας άρεσε και το πρώτο δείγμα...

-Lcfr.
Ps. «Διάλογος με τις νότες» σκέφτηκε. «Καλό ακούγετε.»

Αbstract

Απόσπασμα για τα μάτια σας και ΜΟΝΟ.
Enjoy.

Fade in...

Μετά από πιέσεις και πετυχημένες απειλές ο Δημήτρης αναγκάζει τον Αλέξανδρο να μπει στο αυτοκίνητο. Άσχετα εάν η ώρα είναι περασμένη.

-"Που πάμε;" Ρώτησε ο Αλέξανδρος με απορία.
-"Αδερφέ μου," απάντησε ο Δημήτρης, "υπάρχει κάτι το ιδιαίτερα μαγικό στον ανοιχτό δρόμο. Εάν ξέρεις να ακούσεις, θα δεις πως φωνάζει τις λέξεις: "επιλογές", "προοπτικές" και "πιθανότητες". Μια περιπέτεια περιμένει σε κάθε γωνιά του δρόμου. Σε κάθε στενό που περνάς με το αμάξι, υπάρχει κάτι που αποζητά να το βρεις. Μπορείς να το αγνοήσεις. Δικαίωμά σου είναι. Αλλά να ξέρεις πως είναι εκεί."
Ο Αλέξανδρος αναδιπλώθηκε, χωρίς να ξέρει πως να αντιδράσει σε αυτά που ακούει. Ο Δημήτρης όμως είχε να πει και άλλα.
"Ένας φίλος δίπλα σου, καλή μουσική στο CD να σου χαϊδεύει τα αυτιά και η εικόνα του τοπίου να αλλάζει κάθε χιλιόμετρο. Πρέπει να νιώθεις Δίας. Θεός ανάμεσα σε θνητούς. Και να ξέρεις πως δεν μιλάμε για τον προορισμό. Μιλάμε για το ταξίδι. Κλισέ. Το ξέρω. Αλλά γνωρίζεις και εσύ ο ίδιος, πως ισχύει."
"Αυτά φίλε μου..." Για λίγο ο Δημήτρης σάστισε και κοίταζε έντονα και για αρκετή ώρα, το φεγγάρι στα αριστερά τους.
"Αυτά λαχταρά να καταναλώσει η ψυχή σου. Πεινάει και αυτή ξέρεις, και εσύ, δυστυχώς, έχεις ξεχάσει να την ταΐσεις εδώ και καιρό..."
-"Σωστά..." απάντησε διστακτικά ο Αλέξανδρος. "Δεν μου απάντησες όμως για μια ακόμα φορά... Που διάολο πάμε;"
-"Όπου μας βγάλει η άσφαλτος. Βγάλε τον σκασμό και τάισε την ψυχή σου..."

...Fade out.

-Lcfr.
Ps. Ελπίζω πραγματικά να σας αρέσει. Αλήθεια.