RIP Chris Cornell

Chris Cornell
July 20, 1964 – May 18, 2017

Σήμερα αποχώρησε από τούτο τον μάταιο κόσμο ο Chris Cornell, στα 52 του χρόνια. O θάνατός του είναι ένα μικρό στενάχωρο σεισμικό σοκ για εμένα. 

Μεγάλωσα με την μουσική του, αγόραζα τα CDs από τους προσωπικούς του δίσκους και αυτούς των Audioslave. Αν μη τι άλλο, ένα τέτοιο ποστ αρμόζει μετά από τις εκατοντάδες ώρες μουσικής που μου έχει προσφέρει και στο γεγονός πως ήταν από τους λίγους που στήριξε και κράτησε ψηλά την σκηνή grunge την δεκαετία του '90.

Ο τόπος θα γεμίσει από τραγούδια σαν το "Black Hole Sun", που η μάζα γνωρίζει από τους θρυλικούς Soundgarden που σίγουρα έθεσαν νέα στάνταρντ στην μουσική της εποχής. Προσωπικά τον Cornell τον λάτρεψα σαν μουσικό στην μετά Soundgarden εποχή δηλαδή το διάστημα 1997-98 και μετά. Δεν χρειάζεται φυσικά να τονίσω πως τραγούδια σαν το προαναφερθέν ή το "Spoonman" δεν θα ξαναγραφτούν ποτέ όσο και να χτυπιούνται οι τωρινοί μουσικοί.

Δεν συμφωνούσα με πολλές πρόσφατες μουσικές επιλογές που έκανε. Ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω αυτό το τέρας ταλέντου, αλλά (για παράδειγμα) η φετινή του συνεργασία με την Άννα Βίσση ήταν μια μαύρη σελίδα για αυτόν και την μουσική που εκπροσωπεί. Δεν μπα να ήταν και μπατζανάκη της, δεν μοιράζεσαι την σκηνή με τελευταίες λαϊκάντζες για μερικά γαρύφαλλα. Όπως και να έχει, το ταλέντο του είναι γνωστό, η μουσική του παιδεία και το αποτύπωμα που άφησε θα είναι εκεί για χρόνια και μια-δυο άστοχες κινήσεις του, δεν θα αλλάξουν απολύτως τίποτα. 

Δύο από τα αγαπημένα μου τραγούδια του είναι αυτά που ακολουθούν. Το πρώτο είναι το "Can't Change Me" από τον προσωπικό του δίσκο του 1999. Τραγούδι που δεν πήρε την αγάπη που έπρεπε, αλλά εμένα με στιγμάτισε όσα λίγα. 

"She's going to change the world, 

But she can't change me..."

Το δεύτερο δεν σηκώνει ιδιαίτερους προλόγους μιας και έγινε τεράστια επιτυχία και όχι τυχαία. "Like a Stone" από τους Audioslave με τον Chris φυσικά στα φωνητικά από το 2002.

"I'll wait for you there
Like a stone
I'll wait for you there
Alone."




Adeus Chris.
RIP.

-Lcfr.

ΥΓ. Πριν λίγα λεπτά κυκλοφόρησαν φήμες πως ο Cornell αυτοκτόνησε. Troubled souls...

David Bowie

Πριν 3 ημέρες πέθανε ο David Bowie. Αυτές τις 3 ημέρες σερφάροντας το κύμα "θλίψης" του Internet για τον θάνατό του, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. 

Παγκοσμίως τον David Bowie τον υμνούν:

• Οι Gays, γιατί το 1972 δήλωσε σε μια συνέντευξη είναι κομματάκι ομοφυλόφιλος.
• Οι Bisexuals, γιατί το 1976 είπε πως τελικά οδηγάει το "αμάξι" και από τις 2 πλευρές του δρόμου.
• Οι Straight, γιατί το 1983 είπε πως οι δηλώσεις του περί ομοφυλοφιλίας ήταν το χειρότερο που μπορούσε να κάνει και πως είναι αυστηρά κλειστός ετεροφυλόφιλος.
• Οι φασίστες, γιατί το 1976 είχε κάνει κάποιες δηλώσεις στο Playboy περί υποστήριξης του σκληρού φασισμού και είχε εκδηλώσει τον θαυμασμό του στον Αδόλφο Χίτλερ.
• Οι Antifa, γιατί έναν χρόνο μετά, είπε πως οι φασιστικές δηλώσεις του, ήταν αποτέλεσμα διανοητικής αρρώστιας που του την προκάλεσαν τα πολλά ναρκωτικά. Επίσης οι Antifa τον υμνούν γιατί το 1983 σε μια συνέντευξή του στο MTV, κατηγόρησε το κανάλι, για την εντυπωσιακή έλλειψη μαύρων τραγουδιστών στο πρόγραμμά του.
• Οι άθεοι, μιας και το 2002 μετά από πολλές εξερευνήσεις στον θρησκευτικό τομέα, κατέληξε στο ότι δεν πρέπει να είσαι θρησκευόμενος άνθρωπος αλλά να ακολουθείς μονάχα την μουσική.
• Οι καλλιτέχνες ανά τον κόσμο, γιατί από την δεκαετία του 60 και μετά, ασχολήθηκε με σχεδόν όλους τους τομείς της τέχνης. 
• Και τέλος τον υμνώ και εγώ, γιατί το 1999 έγραψε το "Thursday's Child". Και δεν γίνεται να μην τονίσω πόσο αδιάφορα μου φαντάζουν όλα τα υπόλοιπα.

Όλα είναι στην μουσική.
Η αρχή, η μέση και το τέλος.

-Lcfr.

ΥΓ. Υπάρχουν και κάποιοι τυχαίοι τύποι που γράφουν "RIP BOWIE" στο Facebook και σε άλλα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, αλλά αυτοί είναι στην ίδια θλιβερή κατηγορία του "Je Suis Paris" και όλων των άλλων trend που εμφανίζονται κατά καιρούς. 

Michael Jackson (ode)

Τα σχέδια άλλαξαν, η γάτα εξακολουθεί να με ξυπνάει τα Σαββατοκύριακα ιδιαίτερα ανώμαλες και φυσικά πρωινές ώρες, με αποτέλεσμα να βρίσκω λίγο χρόνο να γράψω αυτό το αρθράκι. Μια ακόμη ωδή σε έναν καλλιτέχνη που ότι και να γραφτεί, ότι άποψη έχει ο κάθε ένας μας για αυτόν, θα είναι πραγματικά ο Καλλιτέχνης (με Κ κεφαλαίο) που άλλαξε την πορεία της μουσικής και της διασκέδασης εν γένει. 

Ήταν ο άνθρωπος που πραγματικά τα είχε όλα: Ταλέντο στην δημιουργία ποιοτικής και πάνω από όλα διαχρονικής μουσικής. Μοναδική ικανότητα στο να σαγηνεύει το κοινό με τις σχεδόν ψεύτικες  χορευτικές του κινήσεις. Ιδιαίτερα σπάνια και πολυδιάστατη φωνή αλλά φυσικά πακέτο με όλα αυτά είχε και αυτοκαταστροφικές τάσεις με πολλά προβλήματα στην ζωή του από την παιδική του ακόμα περίοδο.

Ο Michael Jackson είχε το πακέτο του ορισμού του καλλιτέχνη. Για αυτό και όσα χρόνια και να περάσουν από τον θάνατό του, όταν ακούς τραγούδια του τυχαία ή κατ' επιλογήν δεν θα σκέφτεσαι τις παιδόφιλες τάσεις που είχε (?), τις διχρωμίες στο δέρμα του ή τα ιπτάμενα μωρά στα μπαλκόνια. Καλά ίσως να τα σκέφτεσαι αυτά, μιας και είσαι Έλληνας και ως ο γνωστόν ο Έλληνας έχει το θλιβερό κουσούρι να σκέφτεται λίγο κίτρινα και κουτσομπολίστικα. Το κυρίαρχο όμως συναίσθημα που σου δημιουργεί η όποια καλλιτεχνική δημιουργία του Jackson είναι ανατριχίλα. 

Γιατί ναι μεν ήταν πρωτοπόρος στην εποχή του με κάθε τραγούδι του να γίνεται κυρίαρχο στα παγκόσμια charts, αλλά ακόμα και σήμερα παραμένει φοβερά φρέσκος και αναλλοίωτος. Αυτό, κατά την προσωπική μου άποψή θα αργήσει να αλλάξει μιας και το μουσικό στερέωμα τουλάχιστον στην popular κατηγορία του, παράγει σκουπίδια προς κατανάλωση με την οκά.

Ο Michael Jackson, όχι απλά κατάφερε να προσφέρει στην μουσική ότι δεν μπόρεσε να προσφέρει κανείς άλλος, αλλά κατάφερε να κάνει και το εξής πραγματικά μοναδικό.

Να έχει τον σεβασμό όλων. 

Ανεξαρτήτου μουσικής προτίμησης, όλοι γονατίζουμε μπροστά στο ταλέντο του. 

R.I.P. Micahel Jackon

29 Αυγούστου 1958 – 25 Ιουνίου 2009.

-Lcfr.

Keanu Reeves

Τα τελευταία κάποια βράδια με την συντροφιά μου, κάνουμε έναν μαραθώνιο ταινιών. 

Όχι όμως random ταινιών που θα βρούμε και που ίσως θα μας αρέσουν. Όχι αδέρφια μου. Κάτω από προσωπική μου πίεση βλέπουμε ταινίες με πρωταγωνιστή τον Keanu Reeves.

Πριν 5 μέρες εάν δεν κάνω λάθος, είδαμε την τριλογία Matrix, τις προάλλες το  Sweet November, και εχθές το Constantine. 

(το σημερινό πρόγραμμα έχει "The Day the Earth Stood Still")

Τώρα θα με ρωτήσετε, πως και έτσι με τον Keanu? 

Βασικά είχα και μια κουβέντα με τον αδερφό μου για τον συγκεκριμένο και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Σαν ηθοποιός είναι πραγματικά ίσως και κάτω του μετρίου. Κατά την άποψή μου, δεν έχει έκφραση, ζωντάνια και κάποιες φορές δεν αποδίδει το όποιο ταλέντο για να κάνει πειστικό τον ρόλο του.

ΟΜΩΣ.

Τον θεωρώ έναν από τους ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ηθοποιούς μου!

Ξέρω ότι διαβάζοντας αυτές τις λέξεις μου μπορεί να με περάσετε για παλαβό, αλλά αδέρφια μου γουστάρω. Τον γουστάρω έτσι όπως παίζει, μονόχνοτα και άχρωμα. Κάτι στην φάτσα του και στο όλο του το στυλ με κάνει να θέλω περισσότερο. Δεν ξέρω εάν είναι οι ρόλοι που υποδύεται με κάνουν να έχω τόσο θετική τελικά άποψή για αυτόν αλλά, σε όσες ταινίες τον έχω δει και φόλες να είναι, αυτός ξεχωρίζει έστω και με την ύπαρξή του στην ταινία σαν δεύτερος χαρακτήρας. (βλέπε: "Man Of Tai Chi" ή "47 Ronin") 

Έρχεται και το γεγονός ότι είναι anti celebrity και δεν είναι γρανάζι του εμετικού, κατά τα άλλα, Hollywood και δένει. 

Το σίγουρα είναι ότι μιας και αυτό το διάστημα δεν δουλεύω λόγω των εκλογών, θα καταβροχθίσω ότι δεν έχω δει από Keanu για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα. 

Ta ta.

-Lcfr.

ΥΓ. Μιας και αναφέρθηκα στα Matrix (που εμένα μου αρέσουν και τα 3 άσχετα με το τι λέει η πληοψηφία του κόσμου για τα sequels) νομίζω ότι πλέον ξεπέρασα την Monica Belucci που εμφανίζεται στο 2 και το 3. Μεγαλώνω τελικά και εγώ...