Music Relationships

Είχα γράψει παλιότερα για μια μπάντα που η μουσική τους ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με μια κοπελιά από το παρελθόν μου.

Μιλάμε για τους Ghost Brigade. Δεν ήταν πως αυτού του είδους μουσική αντικατόπτριζε απόλυτα την κοπέλα, ούτε ότι ήταν το αγαπημένο της συγκρότημα. Καλά-καλά δεν άκουγε τέτοια μουσική. Παρόλα αυτά, επειδή εκείνο το διάστημα τους άκουγα ανελλιπώς και χωρίς παύσεις, τα δυο αυτά πράγματα έγιναν σχεδόν ένα στο τοσοδούλικο μυαλό μου. 

Όταν τελείωσε αυτή η "σχέση" λοιπόν, σταμάτησα αυτόματα να τους ακούω,για ευνόητους λόγους. (εάν δεν καταλαβαίνεις τους λόγους φίλε αναγνώστη, σου προτείνω να ανοίξεις την τηλεόρασή σου να ξεστραβωθείς.). Περιστασιακά έχει συμβεί να μπει κατά λάθος κάποιο τραγούδι τους σε playlist, με πρώτη και ενστικτώδη αντίδρασή μου να είναι το skip για το επόμενο. Όχι επειδή η μουσική τους δεν μου άρεσε πλέον. Αλλά όπως έχω τονίσει παλιότερα, οτιδήποτε θυμίζει κατάσταση από το παρελθόν, καλό είναι να το αποφεύγεις για την υγεία του εγκεφάλου σου.

Είχα συμβιβαστεί με την απόφασή μου να μην ξανά ακούσω Ghost Brigade. (όπως παρεμπιπτόντως έχω κάνει ακριβώς και με το "Back to You" του Brett Anderson, το οποίο έχω να ακούσω κοντά 2 χρόνια). Το 2014 η μπάντα έβγαλε καινούργιο δίσκο με τίτλο "IV - One with the Storm". Δίσκο τον οποίο δοκίμασα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές παίζει στα ηχεία μου. Η μουσική τους, γνώριμη όπως τότε. Οι κιθάρες, τα τύμπανα, η φωνή και οι στίχοι τους ίδια, αλλά με μια ισχνή πινελιά διαφορετικότητας. 

Έγινε λοιπόν άρση του εμπάργκο στους Ghost Brigade, αν και η επιστροφή στα παλιά τους δισκάκια δεν γίνεται τόσο ευχάριστα όσο γινόταν στο παρελθόν. 

Πριν λίγες ημέρες οι Ghost Brigade ανακοίνωσαν την διάλυσή τους. 

"Rebirth through failure

Just like so many times before"

-Lcfr.

Lose To Night

Πριν κάποιες ημέρες είχα γράψει πως ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα έβγαλε καινούργιο δίσκο. Ας παραδεχθώ αυτήν την στιγμή, ότι τον έχω κυριολεκτικά λιώσει στα ακούσματα και ακόμα δεν έχω καταφέρει ακόμα να φτάσω στα βαθιά του επίπεδα. (επίσης σήμερα χάλασα το 4ο ζευγάρι ακουστικά μέσα σε λιγότερο από 4 μήνες)

Φυσικά μιλάω για τους Insomnium και τον καινούργιο τους δίσκο με τίτλο "Shadows Of The Dying Sun".

Παρόλα αυτά, κατάφερα και έφτασα στο απόλυτο επίπεδο ταύτισης με το τραγούδι νούμερο 4 του δίσκου που έχει τον τίτλο "Lose to Night". Κατά την άποψή μου, μιλάμε για το αποκορύφωμα της καριέρας της μπάντας. Δεν ξέρω τι είναι αυτό ακριβώς που με έχει ενθουσιάσει (πωρώσει μπορώ να πω) με αυτό το τραγούδι. Ίσως οι στίχοι τους, το νόημα και το μήνυμα που στέλνουν και όλα όσα καταφέρνουν να σου γεννούν.  

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ξεχνάμε την Candice για σήμερα και την θέση της θα πάρουν με τυμπανοκρουσίες οι Insomnium και το Lose To Night, για να γουστάρουμε μιας και αύριο είναι αργία. (και όχι απεργία) 

No more tears from me,
These rivers run dry.
No more fear in me,
This heart's stone inside.


Είπαμε, πλήρης ταύτιση μέσα σε μόλις 5 λεπτά.

-Lcfr.
PS, Η αγαπημένη Candice θα κάνει την εμφάνισή της αύριο. Ta-ta.

Katatonia Teargas

Επειδή το θυμήθηκα... (μάλλον μου το θύμισε ο Στάμος)
Και επειδή είναι από τα λίγα τραγούδια που με φορτίζουν συναισθηματικά...

Ορίστε.
3 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα γεμάτα ουσία.
Όποιος ξέρει, ξέρει.
Όποιος δεν ξέρει, να μάθει.
Όποιος δεν θέλει να μάθει, μπορεί να πάει στο αγύριστο.

-Lcfr.

Solicitude Silence

Σήμερα το Menu έχει ό,τι γράφει ο τίτλος του post...
So enjoy it, while it lasts...

-L.

Percees De Lumiere

Λίγα λόγια σήμερα, αλλά απίστευτη ποιότητα μουσικής μέσα σε 6 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα από τους Alcest.
Percees De Lumiere κυρίες και κύριοι. (και σε όποιον αρέσει)

-Lcfr

Nightwish Ghost Love Score

nuff said.
-L.

Leaning To The Past

Κάτι με έχει πιάσει σήμερα και αναπολώ το παρελθόν. Μέτα καλά του και τα κακά του. Ένας σοφός φίλος μου έχει πει το εξής: "το παρελθόν, αδερφέ μου, υπάρχει για να μας στηρίζει"

Σκεπτόμενος λοιπόν το παρελθόν, θα ανεβάσω 2 τραγούδια που το μεν πρώτο χαρακτηρίζει το αρκετά μακρινό παρελθόν (περίπου στο 2000) και το δεύτερο το πιο κοντινό (εκεί γύρω στο 2008-2009).

Διαφορετικές αναμνήσεις, αλλά ιδιαίτερα έντονες. Το post αυτό, είναι ότι πρέπει για μια ημέρα σαν κι αυτήν.. (βλ. βροχές κρύο κτλ κτλ).

Without You I'm Nothing από τους αγαπημένους μας Placebo.
Τραγούδι που έχω και μου έχουν χίλιοαφιερώσει στο παρελθόν. Ιδιαίτερα έντονο και αργό τραγούδι, με στίχους που σπάνε κόκαλα. Ίσως να είναι ένα από τα τραγούδια που θα ήθελα να ήταν μεγαλύτερο σε διάρκεια...

Tic/toc...


Το επόμενο τραγούδι που αφορά το πιο κοντινό παρελθόν, δεν είναι ακριβώς αγαπημένο μου, απλά εκείνη την περίοδο το είχα ακούσει μιλιούνια φορές, στην προσπάθειά μου να το κάνω να μου αρέσει. Μάλλον τα κατάφερα γιατί μετά από τόσα χρόνια, το ακούω με μία νοσταλγία στο μικρό μου, αλλά καλοσχηματισμένο μου, ξανθό κεφάλι...

Φυσικά μην περιμένετε να ακούσετε κάποιο τραγούδι ίδιου ή παρεμφερούς ύφους με το Without You I'm Nothing. Καμία σχέση...

I Walk Alone, από την κυρία Tarja Turunen.

Hm...
Είχα πολλά χρόνια να το ακούσω και η αλήθεια είναι ότι μου έλειψε πολύ.
Πάλι καλά που υπάρχουν και αυτές οι μουσκεμένες ημέρες και θυμόμαστε το ένδοξο αλλά έντονο παρελθόν.
Και τονίζω, με τα καλά, αλλά ΚΑΙ τα κακά του...

Allotriwmenh και Bathory, να είστε καλά. :)

-Lcfr.

All Alone

Κάτι τέτοιες στιγμές ο στίχος των Draconian: "I'm all alone, on my isolated throne" γεμίζει το μυαλό μου. Σήμερα, επειδή ακριβώς η ημέρα είναι κόντρα (όπως όλη η εβδομάδα άλλωστε) θα μοιραστώ μαζί σας, το τραγούδι (και τους στίχους) που ακούω ΣΥΝΕΧΕΙΑ τις τελευταίες ώρες.

Μην τρέξετε να πείτε: "Καλά, η μουσική που ακούει ο Lcfr, δεν είναι ούτε 15 δευτερόλεπτα".
Πιστεύω ότι όλος ο κόσμος θα μπορούσε να λατρέψει αυτό το τραγούδι...

Αρκεί να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία...

Saturnus "All Alone"

"I'm standing here
Watching the clouds float by
Wondering why the pain never deserted me
The sadness, sorrow, bewilderness that never left

I'm flying... away
I'm flying... away

Holding hands with myself
Sharing life with myself
Reaping the loneliness I've sown
In these fields I've always grown
Digging blackness from my mind
I will die all alone"

-Lcfr

Unholy Ritual (GR)

Εδώ και αρκετές ημέρες, έχω στο μυαλό μου ένα μικρό αρθράκι για την ελληνική σκηνή του metal.

Πέρυσι είχα ξεκινήσει την προώθηση των πλέον γνωστών σε όλους σας Daylight Misery, (posts εδώ και εδώ, interview εδώ). Παλιότερα είχα κάνει και για τους Dead By Dawn (post εδώ) με ιδιαίτερα καλά σχόλια στο mail του blog. Πλέον με τα παλικάρια των Daylight Misery πίνουμε μπύρες και έχουν έρθει ιδιαίτερα κοντά (τους έχω δει και Live όταν άνοιγαν την συναυλία των Katatonia στην Αθήνα)

Σήμερα σειρά έχουν οι Unholy Ritual.
(Πριν προχωρήσω, θα πρέπει να ζητήσω χίλια συγγνώμη στον Q για την αργοπορημένη "απάντηση" στο EP μου μου είχε στείλει)

Οι Unholy Ritual λοιπόν, εντάσσουν δικαίως τον εαυτό τους στο Majestic/Symphonic Black Metal. Είναι μια ιδιαίτερα δυναμική μπάντα, που έχει δεν έχει τις κλασσικές επιρροές (Rotting Christ, Varathron κτλ). Προσωπικά θεωρώ ότι με αυτήν την νοοτροπία κατά νου, καταφέρνουν και έχουν κάτι το μοναδικά διαφορετικό. Άλλωστε, κατά την άποψή μου, οι επιρροές σίγουρα θα υπάρχουν, αλλά καλό είναι να μην φαίνονται και να μην ακολουθούνται κατά πόδας. Σας διαβεβαιώ ότι στην περίπτωσή τους, η μοναδικότητα κάνει μπαμ από μακριά.

Ξεκίνησαν το 1997 και μετά από αλλαγές στα μέλη του συγκροτήματος, το 2001 έβγαλαν το πρώτο τους Demo με όνομα "Denial from Heaven". Στην συνέχεια (2008) το έβγαλαν τον πρώτο τους δίσκο με όνομα Rex Mundi και μέσα από αυτό, γεννήθηκε το video για τον τραγούδι Vae Victus. Τα λόγια για να περιγράψω το συγκεκριμένο video είναι πραγματικά περιττά. Ελληνική παραγωγή, σε τέτοιο επίπεδο δεν βλέπεις καθημερινά...

Είναι να μην σου πέφτει το σαγόνι? Συνδυάζει το απίστευτο Vae Victus με κουνημένες σκηνές βγαλμένες από ακραία θρίλερ εποχής.
Έπος ολκής.
Αυτές τις ημέρες το συγκρότημα έχει στα χέρια του το “Finis Origine Pendet” EP με τα 4 majestic αλά Dimmu Borgir διαμάντια. Επειδή είμαι από τους τυχερούς που το έχω στα χέρια μου, πρέπει να δηλώσω ότι όσες φορές και να το έχω ακούσει, εξακολουθώ να μην πιστεύω ότι μιλάμε για ελληνική παραγωγή... Τα συγκρότημα είναι άξιο συγχαρητηρίων για την ποιότητα των τραγουδιών. (παραγωγή/μουσική εκτέλεση κτλ)

Από ότι μου είπε ο Q (keyboard player του συγκροτήματος αλλά και των Daylight Misery) ετοιμάζουν συναυλίες στο εξωτερικό και αμέσως μετά θα ακολουθήσει η Ελλάδα. Ανυπομονούμε λοιπόν, να τους δούμε live, όπου και να είναι αυτο.

Εύχομαι στα παιδιά ότι καλύτερο για το μέλλον και φυσικά πολλές συναυλίες για την προώθηση της μουσικής τους.
Keep the iron hot.
\m/

Περισσότερες πληροφορίες για τους Unholy Ritual:
Band Members:
Erevos – Vocals 

Ad Ventus – Guitars

Q_Snc – Synths & Orchestrations

Drakhon – Bass 

Talos – Drums
Band MySpace:
http://www.myspace.com/unholyritual
Band eMail:
unholy_ritual@hotmail.com

-Lcfr.

Tarja Turunen New Single

Και επειδή αρκετά βαθιά μέσα μου, είμαι καλός άνθρωπος, σήμερα θα ανεβάσω το καινούργιο τραγούδι από την (πρώην τραγουδίστρια των Nightwish) Tarja Turunen, με σημαδιακό τίτλο Until My Last Breath.

Κρατάει χρόνια η "σχέση" μου με την Tarja, γιαυτό και το σημερινό post.
Enjoy.

Το μόνο που θα προσθέσω είναι:
(i walk aloooooonee!)

-Lcfr

Draconian No Greater Sorrow

Έχω υποψιαστεί ότι η μουσική που βάζω, περνάει στα μικρά γράμματα. Δεν μασάω όμως!! Σε πείσμα των καιρών και του κύματος της ΦοιβοΔεσποινοΒανδής, συνεχίζω τα dark/doom μουσικά posts σε όλο τους το μεγαλείο.

Ακολουθεί λοιπόν το No Greater Sorrow, των Draconian!

Μετα λύπης μου συνειδητοποιώ ότι Draconian δεν ακούω πλέον τόσο πολύ... Γιαααααα να φορτώσω το iPhone με τα τραγούδια που πρέπει... έτσι για να έχω μια φανταστικά noir/doom διάθεση αυτήν την εβδομάδα...

Enjoy, θέλετε δεν θέλετε...

-L.
Ps. Αλλόθρησκοι ξυπνήστεεεεε!

Blast From The Past.

Σήμερα, μετά από απίστευτα πολύ καιρό, άκουσα Draconian...

Ρε τι μου θύμισε ο Burning Halo δίσκος τους...

Τελικά μέσα από την μουσική, μπορείς να γυρίσεις αρκετά χρόνια πίσω, μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα...

Ονομάζω λοιπόν, την σημερινή ημέρα, ημέρα των Draconian και του She Dies. Και στέκομαι σε αυτό το τραγούδι, μιας και ήταν το πρώτο που άκουσα σήμερα.

"You begged for air from within this cold tomb
with pain sharp as a knife.
I now lie resting like a child on thy womb,
gave back a part of my life..."

-L.

Marilyn Manson Down In The Park

Και επειδή αυτή η φρενίτιδα με τα σημερινά posts, πρέπει να σταματήσει με μια δόση μουσικής, θα ανεβάσω το επίπεδο με την κίνηση MAT από τον Marilyn Manson. Θα σας δω κάτω στο πάρκο...

Αγαπημένη διασκευή του Down In The Park λοιπόν, από τον Mr. Manson.
Enjoy.

"We are not lovers,
We are not romantics,
We are here to serve you...
A different face but the words never change"

-L.

Peter Steele Passes Away (Type O Negative Singer)

Ο επικός μπασίστας και τραγουδιστής των Type O Negative, Peter Steele, πέθανε σήμερα στην ηλικία των 49 χρόνων, από ανακοπή καρδιάς...

Το 2005, από ότι διαβάζω, είχε ξανά ακουστεί ότι πέθανε, αλλά αυτήν την φορά, δυστυχώς είναι αλήθεια...

Πραγματικά μια επική φωνή που θα λείψει...
Respect και συλλυπητήρια σε όλους όσους τραγούδησαν μαζί με τον Steele...


Για να θυμηθούμε...
Type O Negative, "My Girlfriend's Girlfriend"

-L.

Review Katatonia/Daylight Misery Live @ Athens

Κατάφερα λοιπόν, εχθές να πάω στην συναυλία που περίμενα από την αρχή του χρόνου. Άξιζε η αναμονή?

Keep reading...

Tο εισιτήριο που αγοράσαμε έξω από το «Gagarin 205» έγραφε: "ώρα έναρξης 18:30". Μετά από μία επεισοδιακή αναζήτηση του μαγαζιού (κοινώς χαθήκαμε με τον A.C. και φτάσαμε σε κάτι περιοχές που θύμιζαν far-FAR west) βρήκαμε το σωστό παρκάρισμα και μπήκαμε... (respect @ Mephistofelis, για τις ΣΩΣΤΕΣ (?) κατευθύνσεις δια τηλεφώνου)

Το Radar μου «έψαχνε» να εντοπίσει τον Βασίλη Μάζαρη ή τον Στάμο, από τους Daylight Misery για την απαραίτητη γνωριμία και ανταλλαγή φιλοφρονήσεων. (Εγώ για την μουσική τους και αυτοί για την ομορφιά μου!). Δεν άργησα να τους βρω, μιας και του έχω απολαύσει μέσα από video στο YouTube και φυσικά από τις MySpace σελίδες τους. Απλά λυτά και απέριττα, τα είπαμε, μου έταξαν μία μπλούζα (ΔΩΡΕΑΝ το τονίζω) και φυσικά είπα στον Στάμο τις ενστάσεις μου, για την σκηνική του παρουσία. Νομίζω ότι η κουβέντα αυτή, είχε αποτέλεσμα μιας και δεν με απογοήτευσε στο Live που ακολούθησε λίγο πιο μετά...

Πρώτοι ξεκίνησαν λοιπόν, οι Daylight Misery που βγήκαν στην σκηνή γύρω στις 19:00. Μπορείτε να φανταστείτε την ανατριχίλα που ένιωσα όταν άκουσα το Infinity ή το Endless Fairytale. Μπορείτε να φανταστείτε τις κραυγές που έβγαζα κατά την διάρκεια του μισαώρου που παρέμειναν στην σκηνή τα παιδιά, και φυσικά μπορείτε να φανταστείτε για ποιον λόγο σήμερα η φωνή μου είναι κλειστή... Λογικό επακόλουθο μιας και πλέον ό,τι τραγούδι έχω στην κατοχή μου από την μπάντα, το έχω αποστηθίσει με υπερηφάνεια.

ΚΡΙΤΙΚΗ:

Η απόδοση των DM, ήταν το λιγότερο ΑΡΙΣΤΗ. Ποιότητα ήχου, σκηνική παρουσία, φωνητικά, κιθάρες, τύμπανα, μπάσο, πλήκτρα, όλα σε πολύ υψηλό επίπεδο και με συγχωρείτε που δεν θα πω το κλασσικό «για τα Ελληνικά επίπεδα» μιας και το θεωρώ τουλάχιστον μεμψίμοιρο. Δεν μπορώ φυσικά να μην σταθώ στο ότι ο Κος Μάζαρης (φωνητικά) εμφανώς αδυνατισμένος (κρίνω από τις φωτογραφίες των προηγούμενων lives) έδωσε τον καλύτερό του εαυτό, με Highlight το χαμόγελό του, όταν φώναξα: «ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΗΡΘΑΜΕ!!!» σαν κλασσικός groupie που είμαι.

Η μπάντα πέρα από τα τραγούδια του διαθέσιμου (πλέον) πρώτου τους δίσκου με όνομα «Depressive Icons» εκτέλεσε και το "My Girlfriends Girlfriend" των Type O Negative. Το ευχάριστο και φυσικά καλοδεχούμενο στοιχείο είναι ότι δεν προσπάθησαν να αντιγράψουν το αυθεντικό και κατάφεραν να του δώσουν μία άλλη προοπτική. Καλύτερη ή χειρότερη, το έκριναν οι παρευρισκόμενοι. Εμένα πάντως που άρεσε.

Το στενάχωρο της υπόθεσης είναι ότι το συγκρότημα μπαίνει σε ένα Hiatus για κάποιο καιρό όσων αφορά τα lives... Δυστυχώς δεν έχω τόσο μεγάλη επιρροή για να αποτρέψω κάτι τέτοιο, άρα θα πρέπει να κάνουμε υπομονή...

Στην συνέχεια βγήκαν στην σκηνή οι επίσης Έλληνες Sorrowful Angels που, θεωρώ με την ποιότητα ήχου και τα αρκετά λάθη, (που φυσικά, μπορεί να στηρίζονται στην κακή τύχη) μας έπεισαν ότι κάνουν ότι μπορούν για να εντυπωσιάσουν. Τα δεύτερα φωνητικά του «Διονύση» ήταν ικανοποιητικά σε σημείο να μου αρέσουν περισσότερο από τα πρώτα. Απλά να πω ότι σαν συγκρότημα,μου φάνηκαν λίγο too much. Σαν να προσπαθούν λίγο παραπάνω.

Συνεχίζουμε με τους εντυπωσιακούς Sirenia.
Ένα θα πω.
Την κοπελίτσα που τραγουδάει, ΟΛΟ το κοινό ήθελε σαν υπνωτισμένο να της κάνει παιδιά (εάν μπορείτε να καταλάβετε τι εννοώ). Εκθαμβωτικά όμορφη, με κρυστάλλινη φωνή και πολύ ωραία σκηνική παρουσία. Το υπόλοιπο συγκρότημα «ζούσε» τα 9-10 τραγούδια που είπαν, σαν να τα έλεγαν πρώτη φορά. Κάτι που το «έπιασε» το κοινό και διασκέδασε ανάλογα. Και πάλι ο ήχος δεν ήταν στο καλύτερό του σημείο και δεν μπορώ να καταλάβω τι έφταιγε. Οι ρυθμίσεις του συγκροτήματος, ή το Gagarin? Περίμενα άλλα επίπεδα στην ποιότητα... Την όποια βρήκα στους..

ΚΑΤΑΤΟΝΙΑ.

Με μία μικρή καθυστέρηση τις τάξεως των 20-25 λεπτών, οι Σουηδοί βγήκαν στην σκηνή και έπεσαν ΒΟΥΡ στην κατάθλιψη. Με καταπληκτική απόδοση των τραγουδιών και την απόμακρη αλλά πληθωρική σκηνική παρουσία του Renkse, οι Katatonia κατάφεραν να με κερδίσουν. Αν και αυτό το στυλ μουσικής, (dark-melancholic) δεν είναι για όλες τις ώρες, ήρθε και έδεσε που λένε. Φυσικά δεύτερο τραγούδι στο Playlist, ήταν το "My Twin" που αν και με μερικές αλλαγές στην εκτέλεση, ήταν το Highlight της βραδιάς. Εντύπωση μου έκανε επίσης και το "Onwards to Battle", που το χαρακτηρίζει το επικό feeling.

"You used to be my twin..." κτλ κτλ

Η βραδιά λοιπόν, ήταν ανάποδη. Ξεκινάς με τους Daylight Misery και τα βαριά φωνητικά, συνεχίζεις με του Sorrowful Angels και το αλά Paradise Lost ύφος τους, ακολουθεί το γυναικείο metal και κλείνεις με την κατάθλιψη των Katatonia. Όπως είπε και ο Α.C. «το equalizer ξεκίνησε ψηλά, και κατέληξε στο χαμηλότερο επίπεδο...» Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με αυτό...

Highlights της βραδιάς:
-O "yours truly" Lcfr ξεκίνησε ρυθμικό παλαμάκι στο Infinity των Daylight Misery και το υπόλοιπο κοινό ακολούθησε με πάθος!
-"Infinity", "My girlfriends Girlfriend", "Meadows Of Desire" από τους Daylight Misery.
-Ο στίχος: "I'm Home, but I'm not alone" από τους Sorrowful Angels
-Το entrance των Sirenia (και όταν αναφέρομαι στους Sirenia, φυσικά εννοώ την τραγουδίστρια)
-"My Twin" και "Onwards To Battle" από τους Katatonia.
-Κοπέλα στο κοινό που έκατσε στο πάτωμα την ώρα που στην σκηνή ήταν οι Sorrowful Angels ΚΑΙ ΕΠΑΙΖΕ ΤΕΝΝΙΣ στο κινητό της. (βλέπε φωτογραφία πιο κάτω)
-Random Τυπάκος, να με ρωτάει ποιο τραγούδι ήταν αυτό που διασκεύασαν οι Daylight Misery. (μα καλά υπάρχουν ΑΚΟΜΑ ΤΕΤΟΙΟΙ? ΑΙΣΧΟΣ)

Ελπίζω στο επόμενο live στο Gagarin, να μην απογοητευτώ τόσο πολύ με την ποιότητα του ήχου...

Αυτά.

-L.
Ps. Όλες οι φωτογραφίες είναι από το φανταστικό κινητό του A.C. μιας και το iPhone δεν έχει φλας...

Akherousia

Η σημερινή ημέρα, σηκώνει ποιοτική μουσική βγαλμένη από το καλοκαίρι του 2008.

Αγαπημένοι Draconian, στο (σπάνιο) τραγούδι με όνομα Akherousia. (Το ποτάμι που διασχίζει ο Χάρος με το βαρκάκι του, για τον άλλο κόσμο)

Ελπίζω να καταφέρετε να μπείτε στο πνεύμα του τραγουδιού.

Lyrics:
My light slowly fades away
My hope's gone and went astray
But I see their dark dream-sails...

Take me away... from here!

In the cold of winter I found the other half of me.
An amethyst broke through the walls of silent solitude.
But we are lost in a world of despair,
So we head for the ocean; a destination unknown...

Maybe they want me to come onboard
Maybe I'm cursed here to stay...
But maybe they want me to come onboard

Maybe they'll gather all the lost souls...
Maybe they've heard our mournful cries...
And maybe they want us to come onboard.

Καλή ακρόαση.

-L.

Dark Tranquility

...ορίστε τι μπορείς να βρεις εντελώς τυχαία, διαβάζοντας ένα review για τους Eluveitie. Ανακάλυψα λοιπόν τους Dark Tranquility, που με το πρώτο youtube search, έπεσα σε ένα πραγματικό διαμάντι. Εάν οι δίσκοι που κατέβασα, είναι σε ανάλογο επίπεδο, τότε μιλάμε για μεγάλη τύχη...
Enjoy το Misery's Crown, που η αλήθεια είναι, ότι περίμενα να μου το έχουν ψιθυρίσει οι γνώστες του είδους...

-L.

Female Vocals On Metal

Κατά κύριο λόγο, τα γυναικεία φωνητικά στην Metal μουσική δεν μου αρέσουν. Νομίζω ότι χαλάνε την βασική dark ατμόσφαιρα που σου προσφέρει το αντρικό growl. Το κάνουν λιγάκι πιο ροζ.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν μιλάω για τις Opera-like γυναικείες φωνές αλά "Tarja Turunen". Αυτές τις βρίσκω ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ αστείες και γραφικές. Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα, του post αυτού.

Όταν εντοπίσω ένα τραγούδι που έχει πολύ καλά γυναικεία φωνητικά το λέω και το παραδέχομαι. Έτσι και σήμερα, που έκατσα και άκουσα τον νέο δίσκο των Eluveitie με όνομα "Everything Remains (As It Never Was)". Ο δίσκος περιέχει 2-3 τραγούδια σε επίπεδο "Inis Mona" αλλά σε αυτό που θα σταθώ είναι το #8 με το όνομα: "Quoth The Raven".

Για αρχή, έχει μια πολύ ωραία εισαγωγή με κοράκια που μου έκανε εντύπωση, ΑΛΛΑ! Υπάρχει ένα σημείο στο 3:29, που η Anne Murphy έχει έναν μικρό μονόλογο και στο τέλος αυτού, μια απίστευτη κραυγή.
Α-Π-I-Σ-Τ-Ε-Υ-Τ-Η.
Σπάνια για γυναίκα. Και εάν ψάξετε στο ΥouΤube την live εκτέλεση του τραγουδιού, η κραυγή είναι ΑΚΟΜΑ καλύτερη.

Kudos @ Anne Murphy
Για του λόγου του αληθές:

"Hear My CRYYYYYYYY"

-L.

Nightfall (the band) ARE BACK

Τι καλύτερο από να τελειώνεις μία δύσκολη εβδομάδα με φανταστικά μουσικά νέα.

NIGHTFALL ARE BACK!!!

Και ακολουθεί η ανακοίνωση από το Myspace:
"Their brief slumber has done nothing to quell the thirst for power and conquest as Nightfall return to claim the metal throne! Refreshed and rejuvenated, Nightfall fire again on all cylinders as they begin work on their new genre-defying opus, Astron Black and the Thirty Tyrants.
Frontman and lyricist Efthimis Karadimas returns with a fresh line-up, adding Evan Hensley on guitars, Stathis Kassios on keyboards, and Jörg Uken on drums. These four Tyrants are currently in the process of inking a record deal to spread their message through the universe.
Stay tuned and watch for news and progress.

Because Tyrants were not dead, but only sleeping…"

Ας προσθέσω εγώ, το εξής:
HELL YEAH!

-L.
Ps. Για όσους δεν γνωρίζουν τους Nightfall, ορίστε τραγουδάκι:

First Daylight Misery Live Video

Ξεπηδούν σιγά σιγά τα πρώτα video από την χθεσινή βραδιά στο AN Club...

Στο video που ακολουθεί, οι Daylight Misery προβάρουν τα καλά τους μαύρα ρούχα (προσπαθώ να καταλάβω τι στάμπα έχει η μπλούζα του Βασίλη αλλά μάταια) και μας χαρίζουν το Infinty. Πολύ καλή φωνητική απόδοση και εντυπωσιακές κιθάρες.
Ίσως να ήθελα λίιιγο πιο δυνατά τα τύμπανα στα αυτιά μου, αλλά μάλλον είμαι ψείρας.

More, give more!

-L.