Lost In Translation

Εχθές, για μια ακόμα φορά, κατέληξα να απολαμβάνω την επικών διαστάσεων ταινία της κυρίας Σοφία Κόπολα, Lost In Translation. Δεν είναι τυχαία μια από τις καλύτερές μου ταινίες. (μαζί με το Eternal Sunshine of a Spotless Mind) Οι λόγοι αρκετοί και πιστεύω ξεκάθαροι.

(minor spoilers ahead)

Διαδραματίζεται στο Τόκιο που τόσο πολύ αγαπώ και θα ήθελα μια μέρα να το επισκεφθώ χωρίς ημερομηνία επιστροφής. Από αυτό και μόνο, με έχει κερδίσει. (και όχι ρηχοί μου αναγνώστες, οι Γιαπωνέζες δεν είναι ο μόνος λόγος που με ελκύει η Ιαπωνία, αν και για να πω την αλήθεια, είναι ψηλά στην λίστα). Ο Bill Murray παίζει διαστημικά για μια ακόμα φορά και φυσικά η ύπαρξη της Scarlett δένει το γλυκό. Χρειάζεται να αναφέρω κάτι παραπάνω?

Χρειάζεται ναι. Δεν είμαι τόσο επιφανειακός όσο νομίζετε.

Επιδερμικά η ταινία περιγράφει τις δυσκολίες επικοινωνίας με τους Ιάπωνες, λόγω της διαφορετικής γλώσσας, των τρόπων και της εν γένει κουλτούρας της Άπω Ανατολής. Ουσιαστικά όμως, προσπαθεί κάτω από το χαλί, να περάσει στο θεατή την δυσκολία επικοινωνίας όλων των ανθρώπων κι ας έχουν όλα τα κοινά μεταξύ τους. 

Και εξηγώ..

Ο μεν Bob Harris (Bill Murray) ώριμος και επιτυχημένος ηθοποιός, έχει χάσει την επικοινωνία με την επί 25 χρόνια γυναίκα του, με τρανό παράδειγμα τα δυο ανούσια τηλεφωνήματα που κάνουν όσο αυτός βρίσκεται στο Τόκιο. Η δε Charlotte (Scarlett Johansson) νεαρή απόφοιτος φιλοσοφικής, εκπέμπει σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος με τον άντρα της, που τον γνωρίζει 2-3 χρόνια. Ο κοινός παρανομαστής της έλλειψης επικοινωνίας με τις σχέσεις τους, φέρνει κοντά τους πρωταγωνιστές με αναπάντεχο μέλλον.

Πέρα από την προαναφερθείσα επικοινωνία, προσωπικά πιστεύω πως η σεναριογράφος/σκηνοθέτης στοχεύει και αναδεικνύει την μοναξιά που βιώνουν οι άνθρωποι κι ας είναι περικυκλωμένοι από χιλιάδες κόσμου. Οικείους ή όχι, εντός ή εκτός γνώριμων συνόρων. Σίγουρα υπάρχουν τα διάσπαρτα διαλείμματα, αλλά η μοναξιά είναι εκεί. Ειδικά όταν δεν επικοινωνείς πραγματικά και ουσιαστικά. (κουμπώνει πάλι το θέμα της επικοινωνίας που λέγαμε πριν)

Η δυνατότερη στιγμή της ταινίας, (πέρα φυσικά από το μυστηριώδες τέλος της) είναι αυτή:

Η σκηνή έξω από το karaoke booth, που οι όψεις και τα πρόσωπα των δύο ηθοποιών, εκτελούν χιλιάδες σειρές σιωπηρού σεναρίου.

Δεν ξέρω γιατί έχω δεθεί τόσο πολύ με το Lost In Translation. Ίσως να συναντώ πολλά στοιχεία της που τα παρατηρώ στον εαυτό μου. Εάν δεν την έχετε δει, την προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι διαθέσιμη εδώ και καμία εβδομάδα στο Netflix και στα γνωστά sites για κατέβασμα.

-Lcfr.

PS. To τραγούδι "Just Like Honey" των The Jesus And Mary Chain, κυριαρχεί στο soundtrack της ταινίας. Το βίντεο που ακολουθεί έχει σκηνές με λίγα spoilers. Εάν έχετε σκοπό να την δείτε, απλά ακούστε το τραγούδι χωρίς να δείτε το βίντεο.

Γκέ-γκε ή να βάλω τις φωνές και έχουμε άλλα, παρασκευιάτικο?

Star Wars: The Force Awakens

Το φαινόμενο Star Wars επέστρεψε με την 7η ταινία και σαν προβατάκι και εγώ πήγα να την δω.

Καλά, υπερβάλω για το "προβατάκι" μιας και έχω δει όλες τις προηγούμενες. Δεν είμαι κανένας φανατικός αλλά δυο ημέρες πριν το σινεμά, έκανα ένα ψιλόmarathon και είδα ξανά τις 3 τελευταίες ταινίες για να φρεσκάρω την μνήμη μου και να μπω στο ανάλογο κλίμα.

Η ταινία σαν ταινία και όχι σαν συνέχεια της ιστορίας του George Lucas ήταν επιεικώς μέτρια. Είχε τις κλισέ χαζοχαρούμενες ντεμέκ σκηνές αλά Disney, τα εντυπωσιακά εφέ που μεταξύ μας δεν με ενθουσιάζουν πλέον -μιας και πλησιάζω τα 35- το στρατηγικά Political correct cast ηθοποιών και φυσικά ένα μεγάλο FAIL στην επιλογή του κεντρικού κακού. Και απαριθμώ 3 βασικά πράγματα που με ενόχλησαν στο Star Wars: The Force Awakens.

(Ακολουθούν SPOILERS, από εδώ και πέρα, για αυτό προσοχή)

• Ο βασικός χαρακτήρας πλέον είναι γυναίκα. Δηλαδή ο JJ Abrams (σκηνοθέτης και part-σεναριογράφος) θεώρησε σωστό πως ο αντικαταστάτης του ένδοξου Luke Skywalker θα πρέπει να είναι μια κοπέλα που για να ζει δουλεύει στους ΧΥΤΑ του διαστήματος, σαν άλλος ρακοσυλλέκτης. Από τα κατώγια στα ανώγια που λένε και στις ασπρόμαυρες ταινίες της πατρίδας μας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν πιάνει πρώτη φορά το φωτόσπαθο με μηδέν ώρες εκπαίδευσης, είναι τόοοοσο καλή, που ο έμπειρος κεντρικός κακός Kylo Ren (που είναι και επίλεκτος της σκοτεινής πλευράς πανάθεμά τον) γνωρίζει μια ήττα με "Η" κεφαλαίο. Όλα αυτά, στην πρώτη κι όλας ταινία. Δηλαδή στην δεύτερη, έχουν σκοπό να έχουν τον Kylo Ren δεμένο χειροπόδαρα και θα του πετάνε τούρτες στο πρόσωπο, για να διασκεδάζουν τα παιδάκια? Α, ξέχασα. Disney. 

Sup ma bratha?

• Ο 2ος κεντρικός χαρακτήρας, υποστηρικτικού ύφους, έχει εμφανέστατο έλλειμμα στο ταλέντο. Το παλικάρι αυτό, άσχετα που πετάει 2-3 gangsta-style αστεία βγαλμένα από το Bronx, δεν το έχει ρε παιδάκι μου. Δεν με ενοχλεί που είναι μαύρος, αλλά ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ στο Star Wars Universe! Πως να το κάνουμε. Δεν γίνεται επειδή πρέπει να είμαστε politically correct και να μην μας πουν ρατσιστές, να κολλάμε έναν ηθοποιό μειονότητας σε κάθε ταινία. Δεν ταιριάζει! Με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα. Πέρα από αυτό, σεναριακά πως μπορεί ένας απλός Stormtrooper, -και από ότι μας είπε προέρχεται από το χαμηλότερο τμήμα καθαρισμού εάν θυμάμαι καλά- να είναι τόσο καλός σε ο,τι και να κάνει? Μέχρι που αντιμετώπισε και τον Kylo Ren με φωτόσπαθο και παραλίγο να τον νικήσει. Και αυτός.

• Πάμε τώρα στον Kylo Ren. Όσο και γαμώ είναι το στυλ του, με την αντικειμενικά φοβερή μαύρη μάσκα του και το όλο Matrix ύφος, άλλο τόσο τραγικός είναι στο να εμπνέει φόβο. Να σου δείξει δηλαδή πως είναι ικανός να τους πάρει όλους και να τους σηκώσει, με το ένα χέρι πίσω από την πλάτη του. Αντιθέτως, fail, fail λίγο κλάμα και ξανά fail, μέχρι που για κάποιον ανεξήγητο σε μένα λόγο, βγάζει και την μάσκα του στην πρώτη κι όλας ώρα της ταινίας. Και να μην μπω σε χαρακτηρισμούς του νεαρού που τον παίζει. Ένα παιδάκι με μελιτζανομύτη και αυτιά Ντάμπο το ελεφαντάκι. Αναρωτιέμαι, τι πίνουν στο casting, ή τι χάρες ήταν αναγκασμένοι να κάνουν, με αυτές τις επιλογές. Ο συγκεκριμένος ηθοποιός, θα ταίριαζε γάντι στο μουσικοθεατρικό σχήμα "Μαζού and the Zoo" και να τραγουδάκι για τους προαναφερθέντες ελέφαντες. 

Μηδέν μυστήριο. Πάρτα όλα στο πιάτο αγαπημένε θεατή μπας και σε δελεάσουμε να έρθεις και στην επόμενη υπέρ παραγωγή που θα βγάλουμε σε λίγους μήνες. Άλλωστε δεν μας ενδιαφέρει να φτιάξουμε μια καλή ταινία, αλλά να βγάλουμε λεφτά. 

Η ταινία πέραν του ότι ήταν γερό copy/paste της πρώτης του Lukas, (Star Wars: A New Hope -1977) είναι και κακό αντίγραφο. Ο Abrams έχει βγει πολλές φορές σε συνεντεύξεις να υποστηρίξει τις επιλογές του αλλά δεν έπεισε κανέναν . Μάλλον για να το πω πιο σωστά, προσωπικά εμένα δεν έπεισε ούτε στο ελάχιστο. Επέλεξε να αντιγράψει κάτι που είναι πετυχημένο και ήλπιζε να κάνει την ίδια επιτυχία. Και ναι, εισπρακτικά το "The Force Awakens" είναι πετυχημένη ταινία. Σίγουρα όμως δεν είναι επιτυχία στα μάτια των οπαδών των Star Wars. 

Είναι απλά μια ακόμα Disney ταινία, με έναν φοβερό βαθμό στο Imdb της τάξης του 8,5  που δεν αντικατοπτρίζει την αλήθεια σε καμία μα καμία περίπτωση. 

Ο George Lucas πούλησε μια παχιά αγελάδα στην Disney και αυτή θα την αρμέξει για πολλά-πολλά χρόνια. Ο κόσμος άλλωστε διψάει για μετριότητες. 

-Lcfr.

Interstellar The Movie

Όπως ίσως έχω ξανά αναφέρει, το χρονικό διάστημα που μπορώ να κρατήσω την συγκέντρωσή μου είναι ιδιαίτερα μικρό. Έτσι και στις ταινίες ή στα επεισόδια σειρών που βλέπω. 

Όταν ένα επεισόδιο είναι γύρω στα 20-25 λεπτά, είναι το καλύτερό μου. Η προσοχή μου δεν αποσπάται και το απολαμβάνω όλο μέχρι την τελευταία του σκηνή. Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν το επεισόδιο είναι 45-60λεπτά. Εκεί σκαλώνω και ξέρω πως μετά την πρώτη μισή ώρα το μυαλό μου θα "φύγει" και θα σκέφτομαι άλλα αντί άλλων. Βέβαια τα τον τελευταίο καιρό, επειδή άρχισα (και τελείωσα) τον τελευταίο κύκλο του Game Of Thrones, εκπαίδευσα τον εαυτό μου να είμαι συγκεντρωμένος έστω μια ώρα. Βέβαια δεν είναι η συγκεκριμένη σειρά ένα δίκαιο παράδειγμα, μιας και δεν είναι άστοχα μια από τις καλύτερες σειρές που μπορεί να δει κάποιος το διάστημα αυτό.

Στις ταινίες τα πράγματα είναι δυσκολότερα. Εάν έχω προετοιμαστεί ψυχολογικά και έχω ποπ κόρν, μπορώ να δω, με ίσως ένα μικρό διάλειμμα μια ταινία 1,5 ώρας. Τι γίνεται όμως όταν η ταινία που πρόκειται να δεις είναι κοντά 3 ΩΡΕΣ??

"Δεν παίζει και το ξέρω!!!" είπα όταν έμαθα από τον αδερφό μου, πως η διάρκεια του Interstellar, ήταν παρά λίγα λεπτά 3 ολόκληρες ώρες. Βέβαια, για να πω την αλήθεια η ταινία αυτή, χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα για το σενάριο ή την πλοκή της, είχε 3 πράγματα που ίσως με έκαναν να την δω μονορούφι χωρίς κανένα πρόβλημα.

Αστροναύτες, διάστημα, και τον Matthew McConaughey (που με κέρδισε από την σειρά True Detective και όχι από τα χιλιάδες chick flicks που έχει πρωταγωνιστήσει στο παρελθόν)

Έτσι λοιπόν το είδα πριν λίγες ημέρες. Όσο και να αποφεύγω τις μεγάλες σε διάρκεια ταινίες, αυτήν την συγκεκριμένη είμαι πολύ χαρούμενος που την είδα. Μετά το Birdman (για το οποίο έγραψα πριν κάποιο καιρό εδώ) ίσως να μιλάμε για την καλύτερη ταινία που έχω δει φέτος.

Η ταινία λέει την μακράν καλύτερη επιστημονικής φαντασίας ιστορία που έχω δει. Η πλοκή της σε δένει από την αρχή μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Το επίπεδο ηθοποιίας σε κάτι στιγμές χωλαίνει αρκετά (ναι εσένα κοιτάζω Anne Hathaway) ο δυνατός σκηνοθέτης κύριος Nolan κάνει τα πάντα για να μας πάρει την προσοχή από εκεί και να μας βουλιάξει στο παράλογο, το εξωπραγματικό και ίσως για μερικούς απίθανο σενάριο. Σενάριο που εάν δεν το "ακολουθήσεις" ευλαβικά θα πρέπει να ξαναδείς την ταινία 2η ίσως και 3η φορά για να την καταλάβεις σε όλη της την διάσταση. Φυσικά δεν μιλάμε για τα ασυγχώρητα επίπεδα του "Inception" που έπρεπε να έχεις ανοιχτό το Wikipedia παράλληλα και να διαβάζεις τι διάολο γίνεται, αλλά και αυτή η ταινία απαιτεί την προσοχή σου.

Δεν χρειάζεται να τονίσω πως, ξεκινώντας να δεις αυτήν την ταινία, πρέπει να έχεις το μυαλό σου ανοιχτό και να σκεφτείς πως θεωρητικά όλα αυτά που βλέπεις μπορεί να κράζουν επιστημονική φαντασία, αλλά είναι πολύ πιθανό στο μέλλον η λέξη "φαντασία" να εξαφανιστεί και απλά να μιλάμε για επιστημονικά γεγονότα.

Φυσικά δεν γίνεται να μην αναφερθώ στην μουσική επένδυση της ταινίας, που με άφησε να διψάω για περισσότερο Hans Zimmer. Για να σας δώσω μια μικρή γεύση από την μαγεία της μουσικής, ακολουθεί το βασικό μουσικό θέμα της ταινίας, στην εκτεταμένη του έκδοση.
(πείτε μου ευχαριστώ αργότερα)

Αν και περσινή ταινία, έχει ήδη πάρει τα ηνία για την κορυφή του 2015, στην δική μου ατζέντα.
(αν και πρέπει να παραδεχθώ πως υπήρξε ένα διάλειμμα περίπου στην πρώτη 1,5 ώρα για 5-6 λεπτά, το οποίο -αξίζει να σημειωθεί- πως δεν ζήτησα εγώ)

Και ξέρετε πότε καταλαβαίνεις πως μια ταινία έχει αφήσει το αποτύπωμά της πάνω σου? Όταν έχουν περάσει 3 ημέρες από τότε που την είδες και εξακολουθείς να την σκέφτεσαι. Όχι γιατί δεν την κατάλαβες, αλλά επειδή ήταν τόσο καλή, που θα ήθελες να γύριζες τον χρόνο πίσω και να την ξανά δεις για πρώτη φορά.

Προτείνω ανεπιφύλακτα.

-Lcfr.

Birdman

Όπως έχω γράψει και άλλες φορές, είμαι αρκετά δύσκολος στις ταινίες του σινεμά. 

Πρώτα από όλα, δεν μπορώ να κάτσω να δω μια ταινία που μπορεί να είναι πάνω από 2 ώρες. Χάνω το ενδιαφέρον μου, ειδικά εάν η ταινία αυτή είναι "χαλαρή" και δεν με πειράζει στο μυαλό με το περιεχόμενό της. Και όταν χάνω το ενδιαφέρον μου κατά την διάρκεια της, αρχίζω να σκέφτομαι διάφορα άλλα πράγματα και συνήθως μπαίνω σε ένα είδος αυτόματου πιλότου μέχρι το τέλος της.

Έχοντας αυτό σαν δεδομένο, πρέπει να τονίσω πως δεν τρέφω ιδιαίτερα θετικά αισθήματα απέναντι στον Αμερικάνικο κινηματογράφο. Ειδικά ταινίες του στυλ "Iron Man", "Spider-Man" και άλλα τέτοια, με βρίσκουν ενάντια, όχι μόνο επειδή οι περισσότεροι από αυτούς τους χαρακτήρες είναι βαρετοί αλλά μιας και το μόνο που προσφέρουν είναι μια μετριότητα στην ιστορία και πολλά πολλά εφέ για να εντυπωσιάζει τους υπνωτισμένους θεατές.

Και αυτό το γράφω εγώ, που διαβάζω ακόμα Αμερικάνικα Comics, τα οποία όμως δυστυχώς δεν θα βρουν ποτέ τον δρόμο τους προς τον κινηματογράφο. (ή ελάχιστα εξ' αυτών έκαναν την προσπάθειά τους, αλλά απέτυχαν)

Εχθές λοιπόν, είδα το Birdman. (IMDB: http://www.imdb.com/title/tt2562232/)

Michael Keaton κυρίες και κύριοι. Ο πραγματικός Batman και όχι σαν τα υπόλοιπα τσικό που τον παίξανε αμέσως μετά. Αυτός ο μέσης κατηγορίας ηθοποιός, επιστρέφει σε ταινία μετά από 6 χρόνια και όχι απλά παίζει, αλλά αποδίδει ακριβώς αυτό που πρέπει να αποδώσει στο πανί, δείχνοντας το μεσαίο του δάχτυλο στην κρεατομηχανή της αμερικάνικης βιομηχανίας ταινιών.

Ένα δράμα, που ακολουθεί την προσπάθεια επανάκαμψης ενός ξεχασμένου ηθοποιού, ο οποίος είχε μεσουρανήσει παίζοντας χρόνια πριν, σε ένα BlockBuster βασισμένο στον σούπερ ήρωα, ονόματι Birdman. Όπως μπορείτε να καταλάβετε, η επιλογή του Michael Keaton για τον ρόλο του κεντρικού ηθοποιού, δεν είναι καθόλου τυχαία.

Δεν θα αναφερθώ περισσότερο στην ταινία μιας και πρέπει να αποφύγω τους σκοπέλους των Spoilers, αλλά δεν έχω αρκετή φωνή στο να φωνάξω πως είναι Η ταινία που πρέπει να πάει να δει ο κάθε ένας.

Συναίσθημα, νοσταλγία και υποκριτικό ταλέντο σε 119 λεπτά.

119 λεπτά, που σίγουρα θα πάρουν την θέση τους ανάμεσα στις 5 αγαπημένες ταινίες.

-Lcfr.

ΥΓ. Ακόμα και ο θανατηφόρα ανάλατος και αντιπαθητικός Zach Galifianakis, είναι αρκετά καλός.

Sin City 2

Εάν κρίνω από τα υπόλοιπα Sin City comics που έχω διαβάσει πριν από κοντά 15 χρόνια, το "Dame to Kill For" θα είναι επικών διαστάσεων. 

Όχι μόνο επειδή η ιστορία του συγκεκριμένου είναι καταπληκτική, αλλά επειδή δεν έχω ιδέα τι θα κάνει ο Miller πάλι για να μας ξαφνιάσει. Άλλωστε στην πρώτη ταινία, κανείς δεν περίμενε ότι θα συμπεριλάμβανε 3 comics και θα τα ξετύλιγε ταυτόχρονα μπροστά μας.

Ο Αύγουστος είναι κοντά, σωστά?

Βέβαια, προσπαθώ στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου να σκέφτομαι πως πρέπει να κρατάω μικρό καλάθι, μιας και οι απογοητεύσεις που μας έχει κεράσει το τελευταίο διάστημα ο Frank Miller στο κομμάτι της συγγραφής του, δεν είναι και λίγες. Τουλάχιστον την σειρά "Sin City" την έχει γράψει πολλά πολλά χρόνια πίσω. 

Τότε που ήταν πρώτο όνομα και το ταλέντο έσταζε από τους πόρους του. 

Σε αντίθεση με το τώρα.

-Lcfr.

Keanu Reeves

Τα τελευταία κάποια βράδια με την συντροφιά μου, κάνουμε έναν μαραθώνιο ταινιών. 

Όχι όμως random ταινιών που θα βρούμε και που ίσως θα μας αρέσουν. Όχι αδέρφια μου. Κάτω από προσωπική μου πίεση βλέπουμε ταινίες με πρωταγωνιστή τον Keanu Reeves.

Πριν 5 μέρες εάν δεν κάνω λάθος, είδαμε την τριλογία Matrix, τις προάλλες το  Sweet November, και εχθές το Constantine. 

(το σημερινό πρόγραμμα έχει "The Day the Earth Stood Still")

Τώρα θα με ρωτήσετε, πως και έτσι με τον Keanu? 

Βασικά είχα και μια κουβέντα με τον αδερφό μου για τον συγκεκριμένο και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Σαν ηθοποιός είναι πραγματικά ίσως και κάτω του μετρίου. Κατά την άποψή μου, δεν έχει έκφραση, ζωντάνια και κάποιες φορές δεν αποδίδει το όποιο ταλέντο για να κάνει πειστικό τον ρόλο του.

ΟΜΩΣ.

Τον θεωρώ έναν από τους ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ηθοποιούς μου!

Ξέρω ότι διαβάζοντας αυτές τις λέξεις μου μπορεί να με περάσετε για παλαβό, αλλά αδέρφια μου γουστάρω. Τον γουστάρω έτσι όπως παίζει, μονόχνοτα και άχρωμα. Κάτι στην φάτσα του και στο όλο του το στυλ με κάνει να θέλω περισσότερο. Δεν ξέρω εάν είναι οι ρόλοι που υποδύεται με κάνουν να έχω τόσο θετική τελικά άποψή για αυτόν αλλά, σε όσες ταινίες τον έχω δει και φόλες να είναι, αυτός ξεχωρίζει έστω και με την ύπαρξή του στην ταινία σαν δεύτερος χαρακτήρας. (βλέπε: "Man Of Tai Chi" ή "47 Ronin") 

Έρχεται και το γεγονός ότι είναι anti celebrity και δεν είναι γρανάζι του εμετικού, κατά τα άλλα, Hollywood και δένει. 

Το σίγουρα είναι ότι μιας και αυτό το διάστημα δεν δουλεύω λόγω των εκλογών, θα καταβροχθίσω ότι δεν έχω δει από Keanu για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα. 

Ta ta.

-Lcfr.

ΥΓ. Μιας και αναφέρθηκα στα Matrix (που εμένα μου αρέσουν και τα 3 άσχετα με το τι λέει η πληοψηφία του κόσμου για τα sequels) νομίζω ότι πλέον ξεπέρασα την Monica Belucci που εμφανίζεται στο 2 και το 3. Μεγαλώνω τελικά και εγώ... 

Desert Island

Πριν από λίγες ημέρες, βρέθηκα σε μια νυχτερινή συζήτηση, που εξελίχθηκε σε σοφιστικέ σκέψεις και ντεμέκ αναλύσεις της ψυχολογίας των ανθρώπων, και προς το τέλος της πήρε μια σουεράλ στροφή με την εξής ερώτηση να πέφτει στο τραπέζι:
 

We have to go BACK!

Εάν έμενες ολομόναχος σε ένα απομονωμένο νησί, χωρίς καμία κοινωνική επαφή, χωρίς Internet, τηλέφωνο κτλ κτλ, αλλά θα μπορούσες να πάρεις μονάχα μια ταινία μαζί σου, για να κρατήσεις την επαφή σου με την ανθρωπότητα, ποια θα επέλεγες? 

Ας ξεκαθαρίσουμε εδώ, ότι η ερώτηση προήλθε από ένα ιδιαίτερα ταινιοφάγο άτομο, που καταναλώνει και ζει για τις ταινίες. (είναι τρομακτικός ο αριθμός των t-shirts που έχει με λογότυπα ή στάμπες από άγνωστες ταινίες που δεν είχα καν ακουστά). 

Η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση, με τα δικά μου δεδομένα, είναι προφανής και γνωστή τοις πάσι, μιας και έχω δηλώσει ουκ ολίγες φορές μέσα από αυτές εδώ τις γραμμές, την σχεδόν θρησκευτική λατρεία που έχω για το "Eternal Sunshine of the Spotless Mind"....

...ΑΛΛΑ!

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, θα ήθελα κάτι να μου φτιάξει την διάθεση. Σίγουρα το "Eternal" έχει την μοναδική δυνατότητα να σου προσφέρει μια διαφορετική εμπειρία κάθε φορά που την βλέπεις, αλλά στο απομονωμένο νησί, χρειάζεσαι κάτι που να σε κάνει να χαμογελάσεις και λίγο. Ειδικά όταν δεν έχεις ΤΙΠΟΤΑ άλλο μαζί σου για να διασκεδάσεις και να κάψεις την ώρα σου, περιμένοντας την γλυκιά λύτρωση του θανάτου.


Οπότε η απάντησή μου, ήταν όλα τα DVD της σειράς "Scrubs" ή της σειράς, "The Office", που είναι από τις αγαπημένες μου. Πώς οι περισσότεροι από εσάς σαν υπνωτισμένοι βλέπετε ακόμα τα Φιλαράκια στο Star Channel, έτσι και εγώ μπορώ να δω στο repeat τους 9 κύκλους του "Scrubs" ή αυτούς του "The Office".

Φυσικά η επιλογή μου, γιουχαρίστηκε και βεβαίως κατηγορήθηκα πως "κλέβω" μιας  και δεν μπορώ να επιλέξω διασκέδαση τόσων ωρών μιας σειράς, με αυτήν της μιάμισης άντε 2 ώρες που σου προσφέρει μια μονάχα ταινία. Αδιαφόρησα και έλεγα το τραγούδι μου σαν κλαρινίστας της παραλιακής με μισάνοιχτο πουκάμισο, καδένα στο λαιμό και το λουλουδικό να ρέει στα πόδια μου.

Όταν δε, πιέστηκα να απαντήσω στο σωστό μοτίβο, η απάντησή μου ήταν τελικά το "Eternal Sunshine Of the Spotless Mind".

Τι καταλάβατε λοιπόν? Θα είμαι ΚΑΙ απομονωμένος σε ένα ξερόνησο, αλλά και καταθλιπτικός μιας και θα σκέφτομαι την πρώην, που μπορούσε να κάνει την διαφορά στην ζωή μου, αλλά οι συνθήκες δεν της το επέτρεψαν.

Δεν φταίω εγώ αλλά η χαζή και εντελώς ουτοπική ερώτηση. Αφού είναι ερημονήσι ρε παιδιά, πως γίνεται να έχει ρεύμα, DVD Player και τεράστιες τηλεοράσεις? Για να μιλάμε και λίγο ρεαλιστικά έτσι? Άντε μην τα πάρω και τα κάνω λαμπόγυαλο!

Καλό ΣΚ και προσοχή!!
Μην κάνετε κάτι, που δεν θα το έκανα εγώ!

-Lcfr.
P.s." Sand is overrated. It's just tiny, little rocks."

Movie Night

Εχθές λοιπόν πήγα σινεμά και είδα το American Hustle (Imdb) και η εμπειρία μου, "δένει" φοβερά με ένα χθεσινό σχόλιο που μου είπε ένα προσφιλές άτομο, για τον τρόπο που γράφω.

Η ταινία λοιπόν, δεν με τρέλανε. Ήταν μια μέτρια Αμερικανιά, με μια ανατροπή στο τέλος που από τα μέσα της, έκανε μπαμ πως έρχεται. Τουλάχιστον εγώ την κατάλαβα και την περίμενα στην γωνία. Η ιστορία της δεν έλαμπε με την πρωτοτυπία της (or lack thereof) και το επίπεδο της ηθοποιίας ήταν χαμηλό. Ο Christian Bale ξεχώρισε με την υποκριτική του και ήταν ο μόνος που κρατούσε την ταινία από τον χέρι, στον δρόμο προς την μετριότητα. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι γυναίκες για να μαγνητίσουν τα βλέμματα του κοινού και το γεγονός ότι η Jennifer Lawrence και Amy Adams δεν φόρεσαν ούτε σε μια σκηνή σουτιέν  δεν προσέθεσε έξτρα πόντους.  (Ίσως οι γυναίκες την δεκαετία του '70 να αδιαφορούσαν για τα σουτιέν τους και σε αυτό η ταινία να είναι ιστορικά ακριβής. Ποιος ξέρει.)

Όλα τα άτομα που αποτελούσαν την παρέα μου, ξετρελάθηκαν με την ταινία. Αμέσως μετά την έξοδό μας από την αίθουσα, έβγαλαν τις βελόνες και έπλεκαν οσκαρικά εγκώμια, στα οποία εγώ ήμουν το αλατόνερο που τα στένευε στο καβάλο. Διαφωνούσα εξολοκλήρου με αυτά που άκουγα και φυσικά η ρήξη δεν άργησε να έρθει. Σκαλίσαμε παλιότερες ταινίες που τους άρεσαν, τις οποίες εγώ "κατηγορηματικά δεν" και καταλήξαμε μετά από 2-3 γύρους πως είμαι λάθος και κατ επέκταση πολύ δύσκολος στις ταινίες.

Έχω δει αρκετές ταινίες στην ζωή μου. Τα τελευταία 2 χρόνια πρέπει να παραδεχθώ πως έχουν ελαττωθεί αρκετά, μιας και βαριέμαι εύκολα και χάνω ακόμα πιο εύκολα την προσοχή μου. Να με συγχωρείτε όμως, αλλά δεν αντιδρώ όπως ο μέσος θεατής. Ακολουθεί χθεσινό παράδειγμα. Η ταινία, μέσα στα 138 λεπτά της, είχα σπαρμένα μερικά μικροαστεία. Μην φανταστείτε τίποτα ιδιαίτερο. Ρε, να πεθαίνει η αίθουσα από το γέλιο; Ρε, να ξεκαρδίζονται! Αναρωτιόμουν γιατί γελάνε τόσο πολύ και σκέφτηκα πως ίσως να νομίζουν πως είμαστε στο θέατρο που εκεί, πως να το κάνουμε, νιώθεις την πίεση της ζωντανής επαφής με τον καλλιτέχνη. (είμαι σίγουρος πως δεν είμαι ο μόνος που έχω ζήσει χειροκρότημα στο τέλος ταινίας στο σινεμά, με όση βλακεία και εάν σηκώνει αυτή η κίνηση)  Ακολούθως αναρωτήθηκα γιατί ρε διάολε, δεν γελάω εγώ. Μήπως θεωρώ τον εαυτό μου ανώτερο από την μάζα για να ξεπέσω στο ρηχό επίπεδο των αστείων αυτού του είδους; Όχι. Ρε μήπως είμαι hipster; Ξανά, όχι.

Απλά είμαι διαφορετικός από τον μέσο Έλληνα. 

Προσοχή. Όχι ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, αλλά ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ. 

ΔΕΝ σκέφτομαι όπως η μάζα.

ΔΕΝ καταναλώνω αυτά που καταναλώνει η πλειοψηφία και φυσικά...

ΔΕΝ διασκεδάζω όπως αυτή.

Διαφέρω και αυτό είναι αρνητικό για εμένα, μιας και όλους τους κατά γενική ομολογία "νορμάλ" που κυκλοφορούν εκεί έξω τους θεωρώ περίεργους και νιώθω άβολα γύρω τους.

Άρα δεν έχω καβαλήσει κανένα καλάμι. Απλά σκέφτομαι και λειτουργώ διαφορετικά. 

Δεν φταίω εγώ. Είναι η φύση μου έτσι και δεν θα την βάλω σε κλουβί για να είμαι αρεστός. 

Non, fucking serviam. 

-Lcfr.

ΥΓ. Μετά από αυτήν την ταινία, κατέληξα στο ότι η Jennifer Lawrence δεν είναι τόσο όμορφη και μου φέρνει σε ένα συμπαθητικό βατραχάκι.

Harry Potter

Yup,

Το αποφάσισα.

Την άλλη εβδομάδα που θα είμαι πλέον ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΙ, θα κάνω το πρώτο Movie Marathon...

Ένα Σαββατοκύριακο...

8 ταινίες..

ΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ

HARRY POTTER...

(και ο θεός βοηθός...)

-Lcfr.

Japan? I LOVE YOU

Για άλλη μια φορά, η Ιαπωνία (ο τόπος που θέλω να λέω πατρίδα μου, αλλά δεν...) με αφήνει με ανοιχτό το στόμα.

Και για να σας το κάνω "ρέστα" θα σας πω αυτό. Στις 12 του μήνα, κυκλοφόρησε στα σκοτεινά σοκάκια του Internet (αναφέρομαι στα torrents) μια Ιαπωνικής προέλευσης ταινία, με τίτλο...
BIG
TITS
ZOMBIES

Αλήθεια, τι περισσότερα πράγματα μπορεί να ζητήσει ένας άρρεν που έχει την Pop Culture στις φλέβες του με την οκά?
Tits? CHECK
BIG Tits? CHECK
Zombies? CHECK
MOTHERFUCKER
CHECK!!

I'm a happy man.
I Love you Japan.
Μπορείτε να απολαύσετε το poster της ταινίας για να επιβεβαίωση των λεγομένων μου...
Enjoy.

(Για το torrent file, ζητήστε και θα δώσω link)

-L.

The Walking Dead Trailer

Soooo,

I'm back :)
Δεν μπορώ να πω... ήταν αρκετά καλά τις ημέρες που έκατσα... (χωρίς Internet και υπόλοιπες έννοιες). Γύρισα λοιπόν, ανανεωμένος και έτοιμος για τα καλύτερα που ξεκινάνε ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ. (να είστε σίγουροι για αυτό) Φυσικά δεν γυρίζω στην καθημερινότητά μου, (δουλειά κτλ κτλ) αλλά θα είμαι εδώ παρόν, για να σας ενημερώνω για ότι "παίζει" και χρήζει αναφοράς...

Η επάνοδός μου λοιπόν, θα σηματοδοτηθεί από το trailer της σειράς Τhe Walking Dead, που έχει απασχολήσει και στο παρελθόν αυτό εδώ το blog.
Εχθές λοιπόν, το κανάλι AMC, έδωσε στον αέρα το πρώτο trailer της σειράς που περιμένω ΠΩΣ και ΠΩΣ. Όχι μόνο γιατί προέρχεται από το αμερικάνικο comic που διαβάζω ανελλιπώς κάθε μήνα, αλλά γιατί με έχει πιάσει μια μανία άνευ προηγουμένου με τα zombies... (που να δείτε το wallpaper που έχω στο Mac...)
Enjoy λοιπόν,

...και όπως συνηθίζω να λέω...

"May the Dead... Keep walking..."

-Lcfr
Ps. Its good to be back!

Thor The Movie FULL Trailer

Ορίστε τι είδαμε σήμερα...
Το trailer της ταινίας THOR, που η Paramount θα έβγαζε στον αέρα σε έναν μήνα.
Δείτε το πριν το κατεβάσουν.
Pure Epic Awesomeness!!!

Πατήστε το κουμπάκι δεξιά, για Full Screen!

-L.

Saw 3D

Πέρα από τα πολλά και απίστευτα πραγματάκια που ανακοινώθηκαν στην μεγαλύτερη έκθεση comics στο San Diego, αναφέρθηκε και εμφανίστηκε το παρακάτω poster:

Saw 3D huh?
Λογικό. Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας αιμοδιψής κινηματογραφόφιλος..
Βια, βια και πάλι βια με μια τσαχπινιά 3D.
Λογικό το βρίσκω.

Είναι άλλη φάση να βλέπεις τα εντόσθια του θύματος να σε πλησιάζουν και να νομίζεις ότι είσαι μέσα στους πιθανούς υποψήφιους, για ένα εντυπωσιακό μπάνιο με αίμα... Βέεεβαια.

-Lcfr

Zombie make up (TWD)

Ότι τα Zombies, είναι το καλύτερο theme, των horror ταινιών είναι γνωστό σε όλους μας (όσοι διαφωνήσετε και ψελλίσετε τίποτα για Vampires, σας παρακαλώ τρέξτε να δείτε την ρομαντική "vampire" comedy: Twilight)

Με αυτό το post, θα σας δείξω τα στάδια του makeup που ακολουθούν οι ηθοποιοί για να έχουν πειστική και ανατριχιαστική όψη.

Οι φωτογραφίες αυτές είναι από την σειρά με τίτλο: "The Walking Dead" που θα ξεκινήσει τον ερχόμενο Οκτώβριο.



Yup. Can't Wait for it.

-Lcfr.

Scarlett Johansson Black Widow

Βρε βρε, ποια μου θυμίζει η κοπελίτσα της ζωγραφιάς του κου J.Scott Campbell...

Για να σας θυμίσω, (μιας και είμαι στις καλές μου) η κυρία Scarlett Johansson θάμπωσε τους απανταχού άνδρες, με τις καμπύλες και τις φανταστικές τις κινήσεις, στην ταινία IronMan 2.

Για του λόγου του αληθές, ορίστε και μια Real Life φωτογραφία...

-L.
Ps. Φανταστικό Post Layout έτσι?

The Expendables

Are you ready for the GREATEST MOVIE EVER????

ARE YOU?

-L.

Twilight Waste...

Οι πιέσεις που δέχομαι, για να δω το Twilight, είναι ασφυκτικές τον τελευταίο καιρό. Μέχρι στιγμής, καταφέρνω εντέχνως να αποφεύγω τις προτάσεις, σαν άλλος Keanu Reeves στο Matrix, αλλά νομίζω ότι τελικά, δεν θα μπορέσω να το γλιτώσω.

Βλέπετε, σε κάτι τέτοιες φάσεις, δεν μπορείς να λες πάντα όχι... Πρακτικά πρέπει να αδιαφορείς όταν βλέπεις φωτογραφίες σαν την επισυναπτόμενη, στο Internet. Δεν διαφωνώ. Μπορεί όντως η ταινία να είναι αξιοπρεπείς. Κρατάω όμως μικρό καλάθι, μιας και δεν είναι τυχαίο ότι ΟΛΕΣ οι κοπέλες του περίγυρού μου, έχουν ένα θέμα με το Twilight. Μου μυρίζει chick flick από τα λίγα...

Romeo & Juliet, meets Dracula.
Βρρρ....και μόνο που το σκέφτομαι, με πιάνει ένα κάτι...
-L.

Resident Evil: Afterlife (trailer)

Για να πω την αλήθεια μου, αν και λάτρης των Zombie Flicks και των ταινιών με Post-Apocalyptic ύφος, από τόσα Resident Evil που έχουν κυκλοφορήσει, έχω δει μόνο το πρώτο. Δεν μου άρεσε φυσικά, γιατί θεωρώ ότι η Jovovich είναι άθλια ηθοποιός και εντελώς λάθος για τον ρόλο αυτό.

Θα μου πείτε, "καλά ρε μεγάλε, και τι θέλεις εσύ? Oscarικές ερμηνείες σε Zombie movie?" Θα απαντήσω αρνητικά, με την προϋπόθεση όμως ότι η πρωταγωνίστρια δεν έχει αυτήν την αντιπαθητική και ανέκφραστη φάτσα.

Ορίστε λοιπόν, το trailer του νέου Resident Evil, που από ότι είδα θα μας "φάει" τα μυαλά τον Σεπτέμβριο.



Δεν τρελάθηκα από το trailer...
Ρηχά νερά.

-L.

Iron Man 2

Επειδή πολλά έχουν ακουστεί για τις ταινίες που προέρχονται από τον μαγικό κόσμο των κόμιξ, πρέπει να δηλώσω ότι δεν είναι ΟΛΕΣ καλές.

Σαν φανατικός του είδους, θα πω ότι ταινίες σαν το HULK, IRON MAN, X-MEN, WOLVERINE κτλ, είναι το λιγότερο επίπεδες και άδειες. Φυσικά μπορείς εύκολα να κατηγορήσεις τους αδιάφορους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν σε αυτές, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Το ζουμί κρύβεται στο ότι οι περισσότερες από αυτές στρέφονται στο κοινό τις μάζας και της κατανάλωσης. Να ικανοποιήσουν το κοπάδι.

Με συγχωρείτε λοιπόν, αλλά δεν συμπεριλαμβάνω τον εαυτό μου σε αυτό το κοινό. Και όχι, δεν θα δω το IRON MAN 2.

...καλά... ίσως να υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο θα πλήρωνα την MARVEL COMICS για αυτήν την ταινία...
Επιτρέψτε μου να σας τον δείξω... (τον λόγο)
Στον ρόλο της Black Widow, η κυρία Scarlett Johansson.
Sue Me. I like her!

Περισσότερα για τα comics είχα γράψει στο παρελθόν σε αυτό εδώ το post
-L.

Clash Of The Titans (3D)

So, σήμερα το πρόγραμμα έχει Clash Of The Titans (Τιτανομαχίες ελληνιστί) σε 3D και το καλύτερο κομμάτι είναι ότι είναι ΔΩΡΕΑΝ!

Εσείς οι υπόλοιποι απλοί θνητοί, θα μπορείτε να δείτε την ταινία την Κυριακή 04/04/2010... Ακριβώς τότε που εγώ θα απολαμβάνω την ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1 στην τηλεόραση του ALPHA!

guys.
Have a great night.

-L.
P.s. Όσο και να προσπαθώ, εξακολουθώ να μην βρίσκω τι άλλο είναι την Κυριακή που μας έρχεται... Θα σπάσω το κεφάλι μου μέχρι να το βρω...