Γκρίκ Κράισις

Μέτρα από εδώ, περικοπές από εκεί και ανάμεσα σε όλο αυτό το τραγελαφικό σκηνικό ο λαός. 

Αναρωτιέμαι, ο λαός τι κάνει για να αντιδράσει? Μάλλον να το θέσω διαφορετικά. Μπορεί αυτός ο λαός να αντιδράσει ή είναι τρομαγμένος σαν μικρό παιδί και ταυτόχρονα υπνωτισμένος από την Όλγα Τρέμη και τον υπόλοιπο δημοσιογραφικό βόθρο?

Και κάνω αυτήν την ερώτηση γιατί νομίζω πως κοιμάται ο φιλεύσπλαχνος λαός που κατοικεί σε αυτά τα ιερά (κατά πολλούς) χώματα. Και κοιμάται βαθιά, χωρίς ξυπνητήρι και χωρίς καμία διάθεση να σηκωθεί και να κάνει κάτι για να μην ζει αυτό που ζει.

Μακριά από εμένα η πολιτική και τα άκρα αυτής. Απλά νομίζω πως ο Έλληνας εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι ο Έλληνας που ήταν. Αυτός που θα έχυνε το αίμα του, όχι μόνο για την πατρίδα αλλά και για τον διπλανό του. Ψευτοπατριωτισμός θα μου πείτε, αλλά θέλω να κρατάω τον ρομαντισμό έστω για λίγο και να έχω μια ελπίδα πως κάτι μπορεί να γίνει.   

Αλλά να σας πω την αλήθεια δεν το βλέπω. 

Επαναλαμβάνω, μακριά από εμένα η πολιτική. Αλλά οι εκπρόσωποι της το μόνο που κάνουν είναι να ταΐζουν το πλήθος ψέματα, υποσχέσεις και φοβερές ιστορίες με μεταρρυθμίσεις, μαγικά σχέδια που θα σώσουν τον τόπο και έναν γαλανομάτη δράκο στο τέλος για το grand finale. Και το πλήθος πως αντιδρά? Ψηφίζει αέρα. Στηρίζει το σάπιο σύστημα και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν κερδίσει το κόμμα που σε αυτήν την σεζόν είναι τρέντι, βγαίνει στο Σύνταγμα, στον Λευκό Πύργο και σε άλλα κεντρικά σημεία και πανηγυρίζει λες και η ομάδα του κέρδισε το κύπελλο. Οι αδαείς όμως δεν ξέρουν πως το κύπελλο αυτό που κέρδισαν δεν προορίζεται να γίνει έκθεμα σε κάποια μπουτίκ, αλλά για να χωρέσει τα δάκρυα που θα χύσουν από την επόμενη κι όλας μέρα.

Και η ιστορία συνεχίζεται. Εχθές το βράδυ, ψηφίστηκαν τα δυσκολότερα και σκληρότερα μέτρα από την αρχή της ελληνικής κρίσης. Να πω με γεια, ή να πω με έναν πόνο? Ξέρετε κάτι? Δεν θα πω τίποτα. Απλά θα θυμηθώ μια εικόνα που μου έχει χαραχθεί στο μυαλό από την ημέρα των εκλογών και την μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ:

Τα συλλυπητήριά μου, αδαή έλληνα (με μικρό ε). Κέρδισες. 

-Lcfr.

Earth/Humans Manifesto

Συζητούσα σήμερα το μεσημέρι με ένα προσφιλές μου άτομο περί ανέμων και υδάτων, την αρνητική ενέργεια, το μάτι και άλλα τέτοια μαντζούνια που εγώ προσωπικά δεν τα πιστεύω. Οδηγήθηκε η συζήτηση γενικά στους ανθρώπους. Μου λέει: "Δεν σου έχει τύχει ποτέ, να γνωρίσεις έναν άνθρωπο και να μην τον συμπαθήσεις αμέσως σε σημείο να θέλεις να τον δείρεις? Ή ακόμα και το ανάποδο, να τον συμπαθήσεις πολύ?"

Η απάντησή μου ήταν κομματάκι δύσπεπτη αλλά πέρα για πέρα αληθινή και η πλάκα είναι πως δεν με απασχολεί πλέον καθόλου. Είπα λοιπόν: "Το 95% των ανθρώπων που γνωρίζω, θέλω να το δείρω. Οι άνθρωποι που ανέχομαι πλέον, είναι ελάχιστοι".

Και όντως, από τότε που έχω εμπλακεί με την ζωή χωρίς κατανάλωση κρέατος και την ζωή κοντά στα ζώα, κάθε μέρα που περνάει οι άνθρωποι μου είναι όλο και πιο αντιπαθείς. Έχω βγάλει το πόρισμα (που μεταξύ μας, δεν είναι δα και καμία μεγάλη ανακάλυψη), πως οι άνθρωποι σαν όντα είναι το καρκίνωμα της Γης και με πάτημα το ανεπτυγμένο εγκεφαλικό επίπεδο, κάνουμε στον πλανήτη ότι γουστάρουμε.

Δεν θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς πως ο άνθρωπος με καθαρά φασιστικό τρόπο, εκμεταλλεύεται τον πλανήτη κατά το δοκούν, χωρίς να υπολογίζει απολύτως τίποτα. Ούτε το μέλλον του, ούτε τα ζώα που κατοικούν σε αυτόν.  

Εάν αφοσιώσει κάποιος λίγα λεπτά και σκεφτεί το μέγεθος της καταστροφής που κάνει καθημερινά ο άνθρωπος στον πλανήτη (και σε όσα περικλείονται σε αυτόν), στο όνομα του χρήματος και της πείνας του για επέκταση, νομίζω πως θα συμφωνήσει μαζί μου όταν λέω πως οι άνθρωποι είναι ένας καρκίνος που πρέπει να σταματήσει να εξαπλώνεται. 

Τι θυμίζουν τα σκορπισμένα φώτα στην Γη?

Αυτά. 

-Lcfr.