to paramu8i teleiwse,ed
ki arxizfei h zwh,
na 'tan h alh8ei8a sou, san psema alh8inhf

...

Σάββατο 22/1/2011
Ακριβώς αυτό. (ας το ξαναπώ για να το χωνέψουμε)
Σάββατο 22/1/2011

-Lcfr.

Buying A Carpet

Έχετε βαλθεί να με τσιγκλάτε.

Μάλλον έχετε καταλάβει ότι «ερεθίζομαι» συγγραφικά, από μικρές ή μεγάλες κουβέντες που κάνω με "φίλες/φίλους" ή από καταστάσεις που ζω καθημερινά και με προκαλείτε να αγγίξω θέματα που «καίνε»...

Το σημερινό θέμα, που προκλήθηκε από χθεσινό/απογευματινή κουβέντα (με άγνωστο σε εσάς άτομο) είναι «Τα κριτήρια σωστής επιλογής του ανθρώπου που θα έχουμε δίπλα μας»

Τις σχέσεις στο μυαλό μου, τις έχω σαν ένα μεγάλο, καινούργιο και καθαρό χαλί. Χωρίς ζάρες και «λακκούβες». ΟΛΟΙΣΙΟ.

Όταν ξεκινάς μια νέα σχέση (αγοράζεις δηλαδή νέο χαλί) όλα σου φαίνονται ρόδινα,, ιδανικά και πανέμορφα. Όσο περνάς χρόνο πάνω σε αυτό το χαλί, υπάρχουν στιγμές που θα εμφανιστούν ζάρες και «λεκέδες» από κάτω του, που στην αρχή δεν φαίνονταν.

Πολλοί από εμάς, βλέποντας αυτά τα «μελανά» χαρακτηριστικά του ανθρώπου που έχουμε δίπλα μας, καλούμαστε να αποφασίσουμε εάν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε μαζί με αυτά. Να δούμε εάν μπορούμε να ανεχθούμε συμπεριφορές και καταστάσεις που μας χαλάνε μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα.

Μην γελιέστε αναγνώστες μου.

Άλλοι άνθρωποι καταλαβαίνουν με τι είδος χαλί έχουν να κάνουν από την αρχή. Άλλοι αργούν πολλά-πολλά χρόνια. (εδώ κολλάει το κάλλιο αργά...)

Σε κανέναν δεν αρέσει να τελειώνει κάτι που ξεκίνησε όμορφα και με τις καλύτερες προδιαγραφές. Όμως κατά την δική μου άποψη, καλό είναι να το τελειώνεις την στιγμή που θα αρχίσεις να «κλοτσάς». Για το δικό σου το καλό (egoism2011) αλλά και για την ντόμπρα συμπεριφορά σου, απέναντι στον άλλο. Στο κάτω κάτω, καλύτερα είναι να είσαι ξεκάθαρος, παρά να κοροϊδεύεις τον άλλον... Σωστά?
Την ειλικρίνεια, επειδή ακριβώς λείπει την σημερινή εποχή, καλό είναι να την δείχνουμε. Αρκετές φορές, μπορεί να ανταμειφθείς για αυτήν. Όχι πάντα, αλλά αρκετές φορές.

Άρα η επιλογή, του «χαλιού» είναι αρκετά δύσκολο πράγμα. Έχει παραμέτρους και προδιαγραφές ανάλογες με το γούστο, τα θέλω και τις προοπτικές που ΜΠΟΡΕΙ να έχει ο άλλος. Φαντάζει απλό, αλλά είναι αρκετά επίπονο και χρονοβόρο. Ειδικά όταν αρχίζεις και μεγαλώνεις... Μεγαλώνοντας τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά και περίπλοκα, αφού δεν ψάχνεις κάτι για να περάσεις τον χρόνο σου... (σας μιλάω εκ πείρας)

Δύσκολο είναι επίσης να αλλάξεις το δοκιμασμένο χαλί, για κάποιο καινούργιο. Εάν είσαι της συνήθειας και του εύκολου βολέματος, καλό είναι να κάτσεις σε αυτό που έχεις, με τα καλά και φυσικά τα κακά του. Δυστυχώς, έτσι όπως το βλέπω εγώ, αυτό είναι λιγάκι λυπηρό. Ειδικά εάν έχεις μπει στην διαδικασία και κοιτάζεις κάποιο «διπλανό» μοντέλο, που ίσως σου αρέσει περισσότερο... Αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι το υπάρχων έχει κάνει τον κύκλο του στο μυαλό σου και το υποσυνείδητο σε προειδοποιεί χαμηλόφωνα, μπας και προλάβεις να το αλλάξεις όσο είναι καιρός.

Και σας ρωτάω... Πότε κάνει λάθος το υποσυνείδητο?

ΠΟΤΕ.

There you have it.

Οι επιλογές είναι δύσκολες αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες. Μπορεί να κρύβουν τα καλύτερα, ή τα χειρότερα.

Κάθε γωνιά και μία ευκαιρία.
Κάθε ευκαιρία και ένα ολοκαίνουργιο καθαρό χαλί...

-Lcfr.

Decisions

Το επικρατέστερο ερώτημα της ημέρας είναι κατά πόσον είναι εύκολο ή δύσκολο να πάρεις ριζικές αποφάσεις για την ζωή σου.

Είμαι σίγουρος ότι κανείς από εσάς δεν πιστεύει ότι είναι εύκολο πράγμα. Σας διαβεβαιώ δεν είναι! Ειδικά εάν αυτό που "σκέφτεσαι" να κανείς είναι ριζικό και δεν έχει καμία πιθανότητα πισωγυρίσματος.

Ποιος όμως έχει τα κότσια να ακολουθήσει την καρδιά του και να κάνει πράγματα που ο περίγυρος θα τα χαρακτήριζε "ανώριμα" "επιπόλαια" και γενικά σαν "μεγάλα λάθη"... ?

Ποιος?

Ποιος θα έκανε το παραπάνω βήμα που χρειάζεται για να φέρει "τούμπα" την τρέχουσα ζωή του και να ξεκινήσει από το μηδέν, με νέο αέρα και νέες εμπειρίες να τον περιμένουν στο κάθε βήμα που ακολουθεί;

Ρωτάω τόση ώρα "ποίος" αυτό και "ποιος" εκείνο...

Η απάντηση είναι εύκολη:
Αυτός που δεν συμβιβάζεται! Αυτός που ζει την κάθε ημέρα του, σαν να είναι τελευταία (κλισέ αλλά αληθινό). Αυτός, λοιπόν, που εξελίσσεται και δεν βαλτώνει. Αυτός που διεκδικεί καθημερινά το ΚΑΛΥΤΕΡΟ για τον εαυτό του (εγωισμός) και δεν μένει στάσιμος σαν να περιμένει πότε θα ανάψει το πράσινο ανθρωπάκι στο φανάρι του δρόμου...

Πόσο μπορείς να περιμένεις να ανάψει το πράσινο φανάρι, για να αρχίσεις να ζεις διαφορετικά; Αυτόν τον ρημαδο-διακόπτη του φαναριού, γιατί να περιμένεις από κάποιον άλλο, να τον γυρίσει;

Μήπως τελικά, περιμένεις το λάθος φανάρι;

Και κάτι τελευταίο πριν κλείσω τον παραλογισμό της ημέρας:

Για να πεις "Γεια σου" στον σωστό άνθρωπο,
πρέπει να μπορείς να πεις "Αντίο" στον λάθος...

Non serviam, αδέρφια...
NON SERVIAM.

-Lcfr.

Happiness 2011

Σε μια χθεσινοβραδινή κουβέντα που είχα με μια φίλη, με ρώτησε κάτι και με έβαλε σε φάση διαλογισμού:

"Ποια είναι τα σημάδια που προδίδουν την ευτυχία στην ζωή?"

Έχω υπάρξει στο παρελθόν πολύ ευτυχισμένος και το θέμα το βλέπω ιδιαίτερα απλό.

Εάν νιώθεις αγαλλίαση, ηρεμία και (το σημαντικότερο) εάν το πρωί που ξυπνάς νιώθεις ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις οτιδήποτε σου σερβίρει η ημέρα σου, τότε ναι. Έχεις μπει για τα καλά, στο ναό της ευτυχίας.
(Σημείωση: Το καλό που σου θέλω! Συμπεριφέρσου όμορφα και ανθρώπινα, για να μην δεις την πόρτα της εξόδου με άγαρμπο τρόπο, πριν ακόμα χορτάσεις το φοβερό αυτό συναίσθημα.)

Εάν αυτά τα απλά στοιχεία λείπουν (ολοκληρωτικά ή μερικά) από την καθημερινότητά σου τότε:
Ή άλλαξε καθημερινότητα,
Ή άλλαξε άτομα που την περικλείουν,
Ή δες τα πράγματα από άλλη προοπτική. Θετική για εσένα, αλλά τις περισσότερες φορές αρνητική για τους άλλους.

Καλώς η κακώς, όταν το θέμα αφορά το πως ζεις την ζωή σου, (ευτυχισμένα ή όχι) έχεις το δικαίωμα να είσαι εγωιστής. Κακός εγωιστής με γαλόνια και επαίνους από ναζιστικές ομάδες των SS.
(αυτό το τελευταίο συνδυάζεται πανεύκολα με παλαιότερο άρθρο μου, περί εγωισμού)

Μην χαρίζεστε αδέρφια!
Μηδέν συμβιβασμός σε όλα!

Και φυσικά στο "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα" απαντήστε ευθαρσώς και με τσαμπουκά:
"...εγώ αδερφέ, ξέρω να πετάω...Θα την βρω την άκρη μου!"

Η ζωή που ζεις είναι προσωρινή. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ζωή σε περιμένει στην γωνία. Το μόνο που έχεις να κανείς, είναι απλά να περπατήσεις μέχρι εκεί.
Τι γράφω πάλι ο άνθρωπος...

-Lcfr.
Υ.Γ. Ο αρθρογράφος δεν φέρει καμία ευθύνη για τυχόν καταστροφές οικιακού εξοπλισμού, μετά την ανάγνωση του συγκεκριμένου άρθρου. Ευχαριστώ.

Dead End?

...και ήρθε η ώρα να κοιτάξω όλους εσάς, τους αναγνώστες μου στα ματιά και να σας κάνω ένα πολύ απλό ερώτημα.

Πριν από αυτό, παρεμβάλλει αγενώς η εξήγηση...

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να τύχει στον άνθρωπο είναι να θέλει κάτι που δεν είναι ολοκληρωτικά διαθέσιμο σε αυτόν. Κάτι που ή δεν πληρεί τις προδιαγραφές για να γίνει δικό του ή το έχει προλάβει κάποιος άλλος.

Στην πρώτη περίπτωση κανείς ό,τι περνάει από το χέρι σου, μπας και το φέρεις στα μέτρα σου. Έχεις το πάνω χέρι και το "πειράζεις" μέχρι να σε ικανοποιεί πλήρως. Μερικές φορές η μαγιά πετυχαίνει, άλλες όμως δεν...

Στην δεύτερη περίπτωση, είσαι σαν το παιδάκι που κάθεται στην τζαμαρία του μαγαζιού και απλά κοιτάζει, χωρίς φυσικά να αγγίζει το πολυπόθητο "παιχνίδι", μιας και η είσοδος απαγορεύεται σε μη έχοντες εργασία εντός του μαγαζιού. Για λόγους ηθικής και μόνο, δεν χτυπάς καν την πόρτα. (...καλά-καλά. Ίσως την χτυπάς απαλά για να σε καταλάβουν μόνο όσοι θέλεις να σε καταλάβουν..)

Είμαι σίγουρος ότι δεν σας είπα κάτι καινούργιο με τα δυο αυτά παραδείγματα. Όλοι έχουμε βρεθεί σε μια παρόμοια κατάσταση. (ακόμα και εσύ φίλε μου, που κάθεσαι στα πίσω καθίσματα και κανείς αισχρές χειρονομίες)

Ο κος Lcfr λοιπόν, ζει ΜΙΑ από τις δυο αυτές καταστάσεις τον τελευταίο καιρό. Την ζει στο πετσί του και δεν ξέρει τι να κάνει. Μην περιμένετε φυσικά να μαρτυρήσει σε πια κατάσταση αναφέρεται, αλλά μικρή σημασία έχει...

Έφτασε στο σημείο να μην μπορεί πλέον να απαντήσει τι τον περιμένει το ξημέρωμα...

Δεν μπορεί να απαντήσει αλλά ξέρει ότι το αύριο, και το κάθε αύριο μπορεί και θέλει να είναι μαγικό...
Και κάτι τελευταίο από τον ίδιο:

"Είμαι πολύ καλός σε κάτι.
Δεν τα παρατάω. ΠΟΤΕ! That's my thing."

Τι περιμένετε;
Την ερώτηση που σας έταξα;
Μπα... Θα την βρω την άκρη εν καιρώ.
Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας...

-Lcfr.

Garfield

-Lcfr.

Friday Night

Ήρθε όμως η ώρα να σας σταυρό φιλήσω και να σας πω "καλά να περάσετε το Παρασκευόβραδό σας"
Φυσικά δεν θα το κάνω χωρίς να σας ψιθυρίσω στο αυτάκι ότι σας σκέφτομαι και ότι εύχομαι το βράδυ σας, να είναι τόσο μαγικό όσο το θέλετε.
Πριν φύγω, θα σας παρακαλέσω να ακούστε την μελωδία που ακολουθεί για να σας ηρεμήσει την ψυχή και να μην κάνετε τρέλες εκεί έξω...
The Grosamer Strand από τους Dead Soul Tribe.

Άλλωστε σας το έχω ξαναπεί: "Μην κάνετε τίποτα που ΔΕΝ θα έκανα εγώ..." :)
Καλό βράδυ αδέρφια!

-Lcfr.

PERFECT DAY

Γιατί σήμερα νιώθω ότι κυνηγάω κάτι, που δεν είναι ΚΑΝ διαθέσιμο σε εμένα?
Γιατί σήμερα νιώθω σαν την (συμπαθητική κατά τα άλλα) γάτα της φωτογραφίας?

Τι διαολεμένα ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ημέρα ήταν αυτή?
Give me more 2011!
MORE NOW!

-Lcfr.

Famous Posts

Επειδή για κάποιον περίεργο λόγο η ημέρα με πάει ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ καλά, είπα να προσθέσω στα δεξιά του blog, όπως κοιτάτε και λίγο προς τα κάτω, μια λίστα με τα, ίσως καλύτερα και ενδιαφέροντα posts που έχω κάνει στο παρελθόν. ΟΧΙ όχι δεν την έχω ψωνίσει...
Με παρεξηγήσατε και θα κρατάω μούτρα!!

(Αλήθεια το λέω!)

Ο λόγος που το κάνω αυτό, είναι για να κρατήσω "ζωντανά" μερικά posts που τα έγραψα στο παρελθόν και μερικοί νέοι αναγνώστες δεν είχαν την ευκαιρία να τα διαβάσουν. (άλλωστε ποιος έχει όρεξη να ανατρέχει 3-4 μήνες πίσω?)

Ορίστε λοιπόν.. Ταΐστε λοιπόν, το μυαλό σας με τα άρθρα μου από την λίστα FAMOUS POSTS και ελπίζω να μην βαρυστομαχιάσει.

Προειδοποίησης: Η ποιότητα σε αυτά τα post είναι απαράμιλλη και ίσως ξεπερνά το μέσο επίπεδο αρθρογραφίας. Be Warned!

Πως την είπαμε αυτήν την λέξη?
Ναρκισσισμ... what?

-Lcfr.

Casual Thanks

Και επειδή οι επισκέψεις πλέον έχουν πάρει την ανηφόρα, θα δεσμεύσω αυτό το post, για να σας ευχαριστήσω από την καρδιά μου!

ΕΙΔΙΚΑ τον Mephisto που, αν και μου πάει κόντρα ΜΟΝΙΜΟΣ, μπαίνει, διαβάζει και πετάει το iLike του καθημερινά.

Επίσης, υπάρχει πλέον ένας μόνιμος επισκέπτης, ΑΠΟ ΤΟ Chicago!
Cheers brother! (Go Chicago Bulls!)

Οι υπόλοιποι/υπόλοιπες, παρελθοντικοί/παρελθοντικές, που μπαίνετε να δείτε τι τρέχει με το πειραγμένο μου μυαλό, σας διαβεβαιώ. Είναι ακόμα πειραγμένο. Ευχαριστώ πάντως που μπαίνετε.
Lets stay friends, shall we?
Now, RUN FOR YOUR LIVES!
HERE COMES A SMASHING PUMPKINS TRACK! (ή αλλιώς "κομμάτι"?) WTF! :P
ZERO BABYYYYY!!!

-Lcfr.

And then...

...γίνεσαι καλά από την αρρώστια...
...πηγαίνεις δουλειά μετά από τόσες ημέρες...
...συναντάς το χάος, αλλά το αντιμετωπίζεις με χαρά (μιας και σκυλοβαρέθηκες στο κρεββάτι τόσες ημέρες)...
...ανταλλάζεις ένα - δύο ενδιαφέροντα emails...
...αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα θετικά....
και ΤΣΟΥΚ!! Αντιλαμβάνεσαι αυτό:

I'm gonna lay down for a bit...

-Lcfr.