I wish you stayed...

Τις προάλλες, είδα γραμμένη, σε κάποιον τοίχο της Αθήνας, την εξής πρόταση:

"I wish you stayed..."

Συγκινητικό δεν μπορώ να πω.

Όλοι, κάποια στιγμή στην ζωή μας, την έχουμε πει, την έχουμε σκεφτεί, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, την έχουμε ακούσει. Μέχρι ποιο σημείο όμως έχει αξία αυτή η πρόταση;

Μέχρι ποιο σημείο, μπορείς να χαραμίζεις τις ευχές σου (wish) για έναν άνθρωπο που επέλεξε να φύγει, χωρίς να το σκεφτεί και να νιώσει την πιθανότητα να επιστρέψει?

Δυστυχώς σήμερα θα φορέσω το σκληρό μου προσωπείο και θα πω το εξής: Εάν έφυγες από την ζωή μου, χωρίς να το θέλω, χωρίς να φταίω και χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό, να είσαι σίγουρος ότι θα τρέξω να σου ανοίξω την πόρτα εξόδου. Και εάν έχω διάθεση, μπορεί να σου κάνω και ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ.

...yeah...

Μακάρι να μπορούσα να κάνω πράξεις την προηγούμενη πρόταση...
Πού τέτοια τύχη...

Ξέρω όμως πολύ καλά, πως κάποια στιγμή κατά την διάρκεια της ζωής μας, πρέπει να εφαρμόζουμε αυτήν την συμπεριφορά...
Με κάθε κόστος.

-Lcfr.
Ps. Εγώ προσωπικά, μετά από 30 ολόκληρα χρόνια ζωής, αυτό το πράγμα δεν μπορώ να το κάνω. Και είμαι σίγουρος, ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να το κάνω. Just saying.
Ps2. Η 2η μετακόμιση με έκανε και άργησα το σημερινό άρθρο... (καταραμένε Μίκυ Μάους...)

NO!

Τελικά, το σημαντικότερο πράγματα σε αυτήν εδώ την ζωή, είναι να ρωτάς αυτό που πρέπει ΚΑΙ ΟΧΙ αυτό που θέλεις...

Βλέπετε, τις περισσότερες φορές αυτό που ΘΕΛΕΙΣ δεν μπορείς να το έχεις, ενώ αυτό που
ΠΡΕΠΕΙ είναι διαθέσιμο περισσότερο από ποτέ...

Στην περίπτωση του φίλου μας στην φωτογραφία, τίποτα από τα δύο δεν ισχύει...

Σε νιώθω αδερφέ μου...

Σας εύχομαι μια καλή και γεμάτη Κυριακή...

-Lcfr.

BU

Thank me later.

-Lcfr.

Outside

Γρήγορη ιστορία με μουσική κατάληξη.

Όταν ήμουν (και εγώ σαν παιδί) στο Λονδίνο για τις περιβόητες σπουδές, τον πρώτο χρόνο στην εστία έτυχε να συγκατοικήσω με 2 Άγγλους (Tim & Sabrina). H Sabrina ήταν αρκετά "δήθεν" και σχετικά ομορφούλα (τότε τα μάτια μου ήταν ΜΟΝΟ στην elEna μιας και ήμουν δεσμευμένος) αλλά ο Tim, ήταν ενδιαφέρον τυπάκι που με κάθε ευκαιρία με "τροφοδοτούσε" μου μουσικές που δεν της γνώριζα

Ένα απόγευμα λοιπόν, ο Tim μου χτύπησε την πόρτα και μου έδωσε ένα δισκάκι που απ' έξω έγραφε "Staind - Breaking The Cycle". Τα λόγια φυσικά είναι περιττά. Το τραγούδι "Outside" που ήταν μέσα, όχι μόνο με χάραξε μια για πάντα, αλλά και τόσα χρόνια μετά, έχει την ικανότητα να με ταρακουνάει με θράσος.

Για σήμερα λοιπόν, έχουμε τους Staind με το Outside...
Enjoy.

-Lcfr.

Love Is...

Περίεργο και άξιο προσοχής το σημερινό mini-άρθρο.
(εμπνευσμένο από ένα τραγούδι που ΙΣΩΣ το ανεβάσω αργότερα..)

Είμαι πλέον της άποψης, ότι η αγάπη (προσοχή, μιλάω για την αγάπη που όταν σου έρθει δεν την νιώθεις μόνο στο στομάχι σου, αλλά σε κάθε πόρο του δέρματός σου) δεν έχει να κάνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα με την εμφάνιση.

Θα συμφωνήσω στο ότι από την εμφάνιση ξεκινούν όλα. Ναι, αλλά δεν είναι ο κύριος λόγος που θα φτάσεις στο σημείο να αγαπήσεις μέχρι θανάτου τον απέναντι, χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα άλλο παρά το καλό του...

Κατάλαβα λοιπόν με την σειρά μου (προφανώς αργοπορημένα μιας και είμαι άνθρωπος με πολλά ελαττώματα) ότι η αγάπη, που την έχω ζήσει 2 φορές στην ζωή μου τα παλιά χρόνια υπάρχει και έχει να κάνει με:

• τον χρόνο,
• την εμπιστοσύνη,
• το ενδιαφέρον,

και φυσικά..

• την σωστή επικοινωνία που έχεις καταφέρει να χτίσεις με τον άνθρωπό σου.
  

Εάν όλα αυτά τα έχεις μαζί σου, τότε να είσαι σίγουρος ότι μπορείς να απαντήσεις στο αιώνιο και ιδιαίτερα δύσκολο ερώτημα που ταλαιπωρεί τον περισσότερο κόσμο:

"Τι εστί Αγάπη?"
(εάν η απάντηση, δεν είναι ένα όνομα, τότε δοκίμασε ξανά...)

Αυτά για σήμερα αδέρφια...
Μουσικό post, αργότερα... (ίσως)

-Lcfr.

Chicken

Υπάρχουν λοιπόν στιγμές, που όσο και να προσπαθώ να παίρνω ρίσκα, δειλιάζω την τελευταία στιγμή, σαν ανώριμο και άβγαλτο παιδί και κρύβομαι στην σκιά μου.

Αυτό, το έχω κάνει αρκετές φορές στο παρελθόν και ειλικρινά σας μιλάω, νιώθω μειονεκτικά απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό.

Αντί να λέω με υπερηφάνεια:
"...δεν πιστεύω πως ΕΓΩ έκανα αυτό το πράγμα..."
λέω με μετανιωμένο ύφος:
"...τι θα γινόταν εάν το είχα κάνει...?"

Και φαντάζομαι γνωρίζετε, πως σε αυτά τα ερωτήματα σκαλώνεις τον περισσότερο καιρό.

Και εάν σκαλώσεις, άντε να ξεφύγεις...

Νομίζω πως θα τα ρίξω στην επιστήμη και θα θεωρήσω πως είναι κάποια ουσία του εγκεφάλου που σε μπλοκάρει και δεν έχεις το θάρρος ή και το θράσος που χρειάζεται, για να κάνεις μια κίνηση που απαιτεί αυτό το κάτι παραπάνω. Αυτό το γαμημένο παραπάνω βήμα. Όσες φορές και να το εξασκήσεις, όσες φορές και να παλέψεις με το μέσα σου, δεν είναι εφικτό να ρισκάρεις πάντα.

Δυστυχώς.

Και όχι αγαπημένοι μου...
Στα ρίσκα που αναφέρομαι δεν παίζονται χρήματα ή περιουσίες.
Παίζεται η υπόληψη, ο εγωισμός και η οποία αξιοπρέπεια νιώθεις πως έχεις μέσα σου.

Φιλική συμβουλή λοιπόν:
ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΕΓΩ.
ΜΗΝ ΕΙΣΤΕ ΚΟΤΕΣ.

Nobody's perfect.
Right?

-Lcfr.
PS. Άλλο ένα άρθρο με μια κακιά λεξούλα. Να με συγχωρείτε.

Goals!

Στόχοι φίλοι μου...
Στόχοι.

Χωρίς αυτούς, δεν είμαστε τίποτα άλλο, από άβουλα και καλοκουρδισμένα ρομπότ, στην άχαρη μηχανή της καθημερινότητάς που, τις περισσότερες φορές, μας επιβάλλουν οι άλλοι.

Οι στόχοι σε κάνουν να ξεχωρίσεις.
Να κάνεις το παραπάνω βήμα που χρειάζεται για να εξελιχθείς. Να βγεις από την μάζα των βολεμένων και να διεκδικήσεις κάτι που μπορεί να φαντάζει πέρα από τις δυνατότητές σου.

Όμως, για να καταφέρεις να κατακτήσεις τους στόχους που έχεις στο μυαλό σου, πρέπει να έχεις πλάνο. Σχέδιο με χαρτογραφημένη την κάθε λεπτομέρεια και όλα τα πιθανά εμπόδια που μπορεί να προκύψουν, ώστε να ξέρεις πως να τα αντιμετωπίσεις, χωρίς να θέσεις σε κίνδυνο το στόχο σου.

Κάντε μου μια χάρη και βάλτε καλά στο μυαλό σας, πως ο στόχος χωρίς πλάνο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ευχή...

Δυστυχώς αυτή την λεπτομέρεια την ξεχνάμε μέσα στην παραζάλη και την ταχύτητα της ζωής μας.

Άλλωστε είμαι σίγουρος πως δεν είμαι ΜΟΝΟ εγώ αυτός που, πολλές φορές κάθομαι αναπαυτικά στην άχαρη ΕΛΠΙΔΑ που μου προσφέρει μια ευχή...

-Lcfr.

For Things To Come

-Μπορεί να είσαι ονειροπόλος.
Μαζί σου!!
-Μπορεί να είσαι προβληματικός.
Μαζί σου!!
-Μπορεί να είσαι φοβισμένος.
Μαζί σου!!
-Μπορεί να έχεις σηκώσει τοίχους γύρω σου.
Μαζί σου!!
-Μπορεί να νομίζεις πως η ζωή σταμάτησε.
Μαζί σου!!
-Μπορεί τις περισσότερες ημέρες, να μην θες να σηκωθείς από το κρεβάτι.
Μαζί σου!!

Σε παρακαλώ όμως, κάνε έναν κόπο και πιάσε τις λέξεις μου σαν να ήταν χέρι.
Χέρι που θέλει να σε συνοδέψει σε κάτι καινούργιο και συναρπαστικό που σου επιφυλάσσει η ζωή, στην αμέσως επόμενη στροφή...

Άντε...
Σήκω.

Δώσε μου το χέρι σου, για την επόμενη λέξη.

Για την επόμενη περιπέτεια που είναι σίγουρο, θα σου αφήσει σημάδια.
Για να έχεις να θυμάσαι.
Για να έχεις να μαθαίνεις.
Για να έχεις να αναπολείς.

Ξεκινάμε? Τι λές?

-Lcfr.
PS. Σας ευχαριστώ αδέρφια. Όλους εσάς. Ενα μεγάλο ευχαριστώ!
Για όλα.

Epic Sunday

Έχω να πω ΜΟΝΟ τούτο:

EPIC SUNDAY, WAS EPIC!
Και το εννοώ. Ακολουθήστε τα points που σας παραθέτω παρακάτω, με ιδιαίτερη υπερηφάνεια και στόμφο:

• Ενδιαφέρουσες γνωριμίες με προοπτικές συνεργασίας? CHECK (και να μην "κάτσει" η συνεργασία, είναι φανταστικό συναίσθημα να γνωρίζεις ανθρώπους που "κάτι βλέπουν" σε εσένα)
• Sambuca by the Pool με φανταστική παρέα? CHECK!
• Ξεροψημένο πρόσωπο από τον ήλιο? Double CHECΚ!
• Διάθεση για δουλειά αύριο... meeeh... :)

Δεν μπορείς να τα έχεις και όλα ε?
Heh...

Καλή εβδομάδα αδέρφια μου..

Ξεροψημένος Lcfr.

Crestfallen

Πριν κάτι ημέρες έπεσε στα χέρια μου, ο καινούργιος δίσκος των Anathema.
(μην βιαστείτε να χαρακτηρίσετε το τραγούδι που θα ακολουθήσει από το "άγριο" όνομα του συγκροτήματος)

Ok, ίσως o "Falling Deeper" να μην είναι και ΤΟΣΟ καινούργιος δίσκος... Περιέχει διαφορετικές -πιο ατμοσφαιρικές- εκτελέσεις παλαιότερων τραγουδιών τους.

Με ενδιαφέρον λοιπόν, ξεκίνησα να τον ακούω και έπιασα τον εαυτό μου, να σκαλώνω επίμονα στο πρώτο τραγούδι με τίτλο, "Crestfallen".

Ίσως, ΙΣΩΣ τονίζω, να είναι το τραγούδι που, τουλάχιστον αυτήν την περίοδο, μπορεί να με ταξιδεύει και να μου δίνει μια αίσθηση σπάνιας γαλήνης, που σπάνια την βρίσκεις...

Εάν έχετε σκοπό να αφιερώσετε λίγο χρόνο στο τραγούδι, (ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΛΟ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΑΣ) θα σας παρακαλούσα να το ακούγατε και να μην κάνατε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ άλλο ταυτόχρονα.

Απλά να χαθείτε για 3 λεπτά στην μαγεία των Anathema.

Thank me later.
Anathema - Crestfallen

Enjoy.
Αλήθεια.

-Lcfr.

Dream My Dream 2

Δηλαδή ΕΛΕΟΣ!

Εχθές το βράδυ, είδα ένα όνειρο που με ταρακούνησε για μια ακόμη φορά. Είναι το δεύτερο όνειρο που με αναστατώνει αυτήν την εβδομάδα και πραγματικά, δεν ξέρω ΠΟΤΕ και εάν θα βρω λίγη ηρεμία πια!!

Ήμουν λέει με 2-3 καλούς φίλους, σε μια συναυλία στο κέντρο της Αθήνας, (εκεί γύρω στο Σύνταγμα). Κόσμος πολύς, η μουσική σε υψηλά επίπεδα και η διάθεση ιδιαιτέρως ανεβασμένη.

Στο τέλος της λοιπόν, χωριζόμαστε με τα παιδιά και για κάποιον περίεργο λόγο, το κόβω με το πόδι για το σπίτι. Κατά την διάρκεια του ποδαρόδρομου, πήρα τηλέφωνο τον Mephisto και μέχρι να φτάσω σπίτι, μιλούσαμε για διάφορα ΦΛΕΓΟΝΤΑ θέματα.

COPY/PASTE λοιπόν, μετά από λίγες ημέρες.
Άλλη συναυλία, στον ίδιο όμως χώρο, μουσική, διασκέδαση και πανομοιότυπος αποχωρισμός με τους φίλους μου στην έξοδο. Εκεί που ετοίμαζα τον εξοπλισμό μου, για να ξανά κάνω τον ποδαρόδρομο της επιστροφής (iPhone + ακουστικά) ασυναίσθητα κοιτάζω στα αριστερά μου. Βλέπω το πίσω μέρος ενός σχετικά μικρού μαύρου κάμπριο αυτοκίνητου, απροσδιόριστης μάρκας, με τρεις κοπελίτσες στα πίσω καθίσματα να κάθονται όπως καθόντουσαν στις παλιές ελληνικές ταινίες οι ντίβες της εποχής. Καθιστές στις πλάτες των καθισμάτων, με αυξημένη την διάθεση για τραγούδι.

Παρατηρώ πως η οδηγός ήταν μια κοπελίτσα που στην πραγματικότητα, έχει περάσει από την ζωή μου αφήνοντας πολλά κατάλοιπα. Φυσικά (μα την τύχη μου), κατάλαβε πως ήμουν πίσω από το αυτοκίνητο και μέσα από την αντανάκλαση του καθρέφτη, μου "λέει" με τα χείλη της:

"Σ' αγαπώ!"

...και βάζει μπρος και φεύγει...

Ρωτάω λοιπόν, με την σειρά μου:

Ούτε στα όνειρα μου δεν θα βρίσκω ησυχία;
Ούτε εκεί;
Τι πράγμα κι αυτό...

-Lcfr.
Ps. Το μουσικό post θα λάβει χώρα σε λίγο, μιας και εχθές δεν πρόλαβα ο καημένος...

September OS

Καλό μήνα αδέρφια...

Ο Σεπτέμβριος μας καλωσόρισε και αυτός με την σειρά του, έχοντας στις τσέπες το κουμπάκι "reboot". Το πατάς, για να ξεκινήσεις από την αρχή. Να αρχίσεις για ακόμα μια φορά από το μηδέν, έχοντας "σώσει" 2-3 πραγματάκια από την προηγούμενη κατάσταση. Άλλωστε, εάν είχες να σώσεις πολλά, δεν θα χρειαζόταν μπεις στην διαδικασία της επανεκκίνησης.

Σωστά;

Παρόλα αυτά, σήμερα το πρωί, μου γεννήθηκε η εξής απορία:

Πως γίνεται μέσα σε 2 μόλις μήνες, να έχεις ήδη κάνει δύο (2) επανεκκινήσεις στην ζωή σου και να ετοιμάζεσαι για την τρίτη, θεωρώντας την απαραίτητη; Τι στον δαίμονα κάνεις λάθος και το λειτουργικό σου σύστημα, κολλάει και δεν ανταποκρίνεται όπως θα ήθελες, στα clicks του ποντικιού σου;

Ακριβώς!
Πολλές φορές η επανεκκίνηση, δεν είναι αρκετή. Στις περιπτώσεις που το reboot δεν κάνει δουλειά, πληκτρολογείς την λέξη "FORMAT" και διαγράφεις τα ΠΑΝΤΑ μια και καλή.

Βλέπετε, το λειτουργικό σύστημα στους υπολογιστές, (όπως ο εγκέφαλος στον άνθρωπο) στέκεται αποτελεσματικά και αρμονικά, μόνο όταν έχεις τα σωστά περιφερειακά πάνω του. Όταν αυτά λείπουν...

Domino effect.

Τι;
Τι γράφει στην οθόνη του μυαλού μου, σήμερα 1η Σεπτεμβρίου;

"Installing new Operating Software...
Please wait..."

Άλλωστε τα λάθη που φέρνουν τους ανθρώπους σε αυτήν την θέση είναι για αυτούς που, όταν γεννήθηκαν, ο γιατρός αφού τους έκοψε τον ομφάλιο λώρο, ξέχασε να τους δώσει οδηγίες χρήσης της ζωής..

Non Serviam.

-Lcfr.
PS. Αργότερα θα γίνει μουσικό ποστ, ΕΠΙΚΩΝ διαστάσεων.