Dirty Talk

Όσοι από εσάς προσέχετε τους τίτλους των άρθρων, θα έχετε καταλάβει με τι θα απασχολήσω τα ματάκια και το μυαλουδάκι σας, σήμερα Πέμπτη.

Το θέμα είναι τα πρόστυχα λογάκια κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης.
Ναι-ναι. Θα ακουμπήσω διακριτικά το ΚΑΥΤΟ αυτό θέμα, με μια πρόταση/παράκληση σε όλες τις κοπελίτσες που τυχαίνει να με διαβάζουν.

ΜΗΝ ΜΙΛΑΤΕ ΒΡΩΜΙΚΑ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ!!

Ερμ... Ναι...
Ο λόγος που σας φωνάζω κάτι τέτοιο, είναι γιατί εμείς τα αγοράκια, έχουμε μεγαλώσει με ερωτικού περιεχομένου ταινίες. Έχουμε γαλουχηθεί μέσα από αυτές.
(Nαι-ναι, παραδεχτείτε το φίλοι μου. Ο κόσμος το έχει τούμπανο... Σε βλέπω και εσένα φίλε μου, στα πίσω καθίσματα που μου κουνάς το δάχτυλο προσπαθώντας να με πείσεις πως δεν βλέπεις. Οι ρόζοι στις παλάμες σου, από το γυμναστήριο είναι? Λέω εγώ τώρα...)

Και όπως πολύ καλά γνωρίζετε, σε αυτού του είδους τις ταινίες ακούς και βλέπεις τα ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ. (με την καλή έννοια φυσικά). Όλοι μας λοιπόν, κάποια στιγμή της παιδικής μας ηλικίας, έχουμε σκεφτεί πως θα ήταν να ήμασταν εμείς στην θέση του μουστακαλή ερωτικού επιβήτορα, με παρτενέρ την ξανθιά σεξοβόμβα που τα έκανε και τα έλεγε ΟΛΑ!!

Σκεφτείτε το λοιπόν με σοβαρότητα. Όταν αρχίζετε τον πρόστυχο διάλογο (ή στην περίπτωση μου μονόλογο, -μιας και δεν είμαι και πολύ της κουβέντας κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης-) δεν μας κάνετε καλό. Βλέπετε, με αυτήν σαν την πράξη, μας ξυπνάτε παιδικές αναμνήσεις και όσο πιο άνετα νιώθουμε, τόσο πιο γρήγορα... "ο διαιτητής θα σφυρίξει την λήξη της συνεδρίας".

Άρα, αξιολάτρευτες κατά τα άλλα φίλες μου, πριν προσπαθήσετε να το παίξετε Jenna Jameson στο κρεβάτι, σκεφτείτε το κοιμισμένο πιτσιρίκι που κρύβει ο παρτενέρ σας μέσα του.
Δεν θέλετε να το ξυπνήσετε, αμέσως μετά θα κοιμηθείτε με μια ανικανοποίητη γεύση στο στόμα σας και ίσως μερικά σπυράκι στο πρόσωπο, το επόμενο πρωί...

:)

Ρε τι γράφω σήμερα ο άνθρωπος...
Είμαι και άυπνος από τις χθεσινές κραιπάλες...

-Lcfr.
ΥΓ. Και κλείνω το σημερινό άρθρο με την εξής παρατήρηση: Γιατί στο δικό μου το μυαλό, ΟΛΕΣ οι κοπέλες που έχουν περάσει από το κρεβάτι μου, θεωρώ πως αμέσως μετά από εμένα, κάνουν και λένε τα χειρότερα με τους επόμενους παρτενέρς? (Ξέρω-ξέρω. έχω πολλά προβλήματα και κάποια στιγμή, πρέπει να τα κοιτάξω)
ΥΓ2. Επειδή έχω δεχτεί αρκετά παράπονα για μια "και καλά" προτίμησή μου στις ξανθιές, έχω να πω το εξής: "Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθιές, αλλά τελικά κολλάνε με τις μελαχρινές".

The End

Ίσως να έχω ξαναγράψει στο παρελθόν για την εμμονή μου με τα ξένα κόμικς. Τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να πάνε αρκετά χρόνια που έχω αναφέρει σε αυτό το πάθος μου.

Μήνα μπες-μήνα βγες, διαβάσω τα αγαπημένα μου αμερικάνικα κόμικς παρακολουθώντας στενά τις περιπέτειες των χαρακτήρων που με ιντριγκάρουν. Όμως...
(τελικά αυτά τα «ΟΜΩΣ» μας έχουν φάει)

Όμως λοιπόν, δεν μπορώ αυτό το "περίμενε έναν μήνα για να δεις πως συνεχίζεται η ιστορία".
(κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τις εβδομαδιαίες ξένες σειρές που παρακολουθώ)
Δεν το αντέχω με τίποτα! Θέλω να ξέρω πως έχω ολόκληρη την ιστορία στην διαθέσή μου. Την αρχή, την μέση και φυσικά το φινάλε, έτσι ώστε να μπορώ οπότε θέλω εγώ, να κάτσω να την "καταβροχθίσω".

Και τι συμβαίνει όταν ολοκληρώνεις μια ιστορία? Όσο καλή ή κακή μπορεί τελικά να είναι, νιώθεις την ικανοποίηση του τέλους. Νιώθεις την ιστορία να μεταμορφώνεται σε ανάμνηση. Ανάμνηση που, ή την κρατάς στο παντελόνι σου και την σκέφτεσαι συχνά, ή κάνεις τα πάντα για να την ξεχάσεις.

"Πάει και αυτό" σκέφτεσαι, προσδοκώντας καλύτερα πράγματα από την επόμενη, που ίσως αρχίσει σύντομα.
Ίσως και να έχει αρχίσει και να μην το έχεις πάρει χαμπάρι...

-Lcfr.
ΥΓ. Ναι-Ναι. Ίσως, ΙΣΩΣ λέω, οι δύο τελευταίες παράγραφοι να μην αναφέρονται απαραίτητα στα κόμικς που διαβάζω...
ΥΓ. Τι σας έχω για αύριο!!! ΤΙ ΣΑΣ ΕΧΩ!!!

Closer

Ήρθε η στιγμή να φορέσω τα αθλητικά μου και να απαντήσω το υπέρ-αιωνόβιο ερώτημα:

"Πότε ξεπερνάς ΟΡΙΣΤΙΚΑ μια κατάσταση?"
(έλα μου ντε.)

Ας πούμε όλη την αλήθεια.
Για να φτάσεις στο σημείο να πεις στον ίδιο σου τον εαυτό, πως ξεπέρασες οριστικά μια κατάσταση (και να σε πιστέψει), θέλει δουλειά. Θέλει κόπο και προσπάθεια ανάλογη με την ένταση και την σημαντικότητά της. Τα απλά και καθημερινά πράγματα μπορεί να σε στοιχειώσουν για λίγο, αλλά επειδή ακριβώς είναι καθημερινά, δεν τους δίνεις μεγάλη έκταση και πολλές σκέψεις. Τα απορροφάς και τα ξεχνάς.

Τώρα, εάν έχεις στόχο να ξεπεράσεις πράγματα/καταστάσεις που κράτησαν μήνες ή ακόμα και χρόνια, τότε χρειάζεται ΘΕΛΗΣΗ και πολλά κιλά κότσια. Κότσια, για να κοιτάξεις την πραγματικότητα στα μάτια, χωρίς να έχεις διάθεση να τραβήξεις το βλέμμα σου από πάνω της.

Και όταν το καταφέρεις αυτό. τότε NAI!
Μπορείς να πεις πως απελευθερώθηκες τελείως, χωρίς να σε επηρεάζει πλέον απολύτως τίποτα.

Ούτε μια τυχαία συνάντηση, ούτε ένα τηλεφώνημα, ούτε δύο-τρεις διάσπαρτες λέξεις στην οθόνη του υπολογιστή σου. Όλα αυτά, στην αρχή κυριολεκτικά θα σε γκρέμιζαν κάνοντάς σε να παίζεις το ίδιο έργα ξανά και ξανά στα μάτια σου, αργότερα θα σου είναι αδιάφορα.

Παγερά αδιάφορα και πολύ μικρά για να τους δώσεις την παραμικρή σημασία.
Και αυτό το συναίσθημα αδέρφια μου, είναι λυτρωτικό και σε ανταμείβει με το παραπάνω.

Βλέπεις τους κόπους σου, να προσφέρουν καρπούς.
Και λες με πυγμή και δέος:

"Παλιάτσος είσαι και φαίνεσαι!
Εγώ υπήρξα παλιάτσος. Ή μάλλον, με έκανες παλιάτσο, αλλά πλέον είμαι βασιλιάς."

-Lcfr.
Υ.Γ. Αυτό το άρθρο είναι το πεντηκοστό! Σημαντικός αριθμός το 500, άρα έπρεπε να είναι σημαντικό και το περιεχόμενό του.
:)

Flashback

Πριν κάποιο καιρό, είχα ξεκινήσει μια σχέση πάθους, με μια ξανθιά και ιδιαίτερα όμορφη κοπέλα. Τα πράγματα πήγαιναν όπως έπρεπε να πηγαίνουν. Μην ξεχνάτε πως όταν ξεκινάς το ταξίδι-εξερεύνηση του χαρακτήρα που έχεις απέναντί σου, τα πάντα φαντάζουν ρόδινα...

Η εμπιστοσύνη δεν είχε ακόμα χτιστεί από την μεριά μου. (Ξέρω-ξέρω... πρωτοφανές για εμένα!) Είχα όμως την διάθεση να περιμένω όσο χρειαζόταν, για να κρίνω εάν το ονοματάκι που ξεκινούσε από "Μ", θα το έβαζα στο κουτί με τα ελάχιστα άτομα που μπορώ να εμπιστεύομαι.

Ήταν λοιπόν Παρασκευή και είχαμε κανονίσει να πάμε στο εξοχικό μου για το τριήμερο. Οι λεπτομέρειες ήταν κανονισμένες και το ραντεβού στον Μετρό του Αγ. Αντωνίου κλεισμένο. Ο αιώνια δικός σας, όπως πάντα στην ώρα του. (ίσως και λίγο νωρίτερα, αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά πως είμαι gentleman).

Περίμενα-περίμενα, αλλά η "Μ" δεν έλεγε να εμφανιστεί μέσα στο χαριτωμένο αμαξάκι της. Η προσμονή είχε αρχίσει και μεταμορφωνόταν σε απίστευτα νεύρα, με την φλέβα στο μέτωπό μου να αρχίζει να φουσκώνει επικίνδυνα.

Την καλώ στο κινητό αλλά ήταν απασχολημένο.
Μετά από λίγο, ξανά.
Και ξανά και ξανά.

Δεν σας κρύβω, πως περίμενα κοντά 40 λεπτά σαν τον "ΝαΜηνΠω", μέχρι να αξιωθεί να πάρει τηλέφωνο και να μου πει με αναστατωμένη φωνή:

"ΕΡΧΟΜΑΙ-ΕΡΧΟΜΑΙ! Σε 5 λεπτά είμαι εκεί!!"

Έτσι και έγινε.

Ήρθε, μπήκα στο αμάξι, τα ακύρωσα όλα με ήρεμο ύφος, βγήκα και έφυγα.

Βλέπετε το περιθώριο ανοχής μου είχε φτάσει χαμηλά. Τόσο χαμηλά που δεν το έβλεπα. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, η σχέση αυτή είχε ήδη τελειώσει την στιγμή που έκλεινα την πόρτα του αμαξιού της πίσω μου.

Τώρα, καλό είναι να μην με ρωτήσετε εάν μετάνιωσα που βγήκα από το αμάξι εκείνο το Παρασκευόβραδο...

Δεν θα ξέρω να απαντήσω και είναι και Δευτέρα. Και τι έχουμε πει για τις Δευτέρες?
Πάλι θα σας τα λέω? Τς τς τς...

Όταν έχει προηγηθεί ένα πολύ καλό Σαββατοκύριακο, τις Δευτέρες που το ακολουθούν, παρακαλώ να μην γίνονται δύσκολες ερωτήσεις. Ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί 100% και οι απαντήσεις που μπορεί να δωθούν, ίσως είναι άκυρες και κατα πάσα πιθανότητα χαζές.

Ευχαριστώ και καλή εβδομάδα.

-Lcfr.

Dont

Είναι η στιγμή, που άλλα λες, άλλα θες και στην τελική άλλα κάνεις.

Αυτά για σήμερα.

-Lcfr.
ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από το iPhone που, όταν γράφεις κάτι, σου προτείνει αυτό που πιστεύει πως θες στην πραγματικότητα να γράψεις.

A Farewell

Επειδή αυτές τις ημέρες έχασα έναν αρκετά κοντινό μου άνθρωπο, είπα να γράψω μερικές σκέψεις αμέσως μετά την χθεσινή κηδεία.

Την ώρα που μαθαίνεις για τον θάνατο κάποιου που ήσουν κοντά, σε αγκαλιάζει η πρώτη κρυάδα. Η ιδέα ότι δεν θα του ξαναμιλήσεις, δεν θα τον ξαναδείς, σιγά-σιγά, σε τρώει χωρίς ίχνος ελέους.

Αμέσως μετά, αρχίζεις και το συνειδητοποιείς. Ξεκινάς να κοιτάς τον θάνατο κατάματα, ξέροντας πολύ καλά πως, ό,τι και να κάνεις δεν θα τον νικήσεις.

Την στιγμή όμως που αντικρίζεις τον άνθρωπο αυτόν μέσα στο φέρετρο, ενώ λίγες ημέρες πριν τον είχες απέναντί σου και του μιλούσες, ΕΚΕΙΝΗ ακριβώς την στιγμή, η πραγματικότητα κρατάει ένα μεγάλο ρόπαλο και σε χτυπάει στο πρόσωπο ανελέητα.

Εκείνη ακριβώς την στιγμή, το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο, είναι να ξεστομίσεις το...

...αντίο.

-Lcfr.

SMS Opportunity

Πόσες φορές σας έχει τύχει, να έχετε γράψει ένα μήνυμα στο κινητό, να έχετε επιλέξει τον παραλήπτη και λίγο πριν το πάτημα του "SEND", να έχετε δεύτερες η ακόμα και τρίτες σκέψεις;

Σε εμένα έχει τύχει αρκετές φορές κάτι τέτοιο, ειδικά το τελευταίο διάστημα.

Λίγο πριν το "SEND" λοιπόν, περνάνε από το μυαλό σου (με αστραπιαία συνήθως ταχύτητα), τα πιθανά και απίθανα αποτελέσματα του μηνύματος αυτού. Κρίνεις εάν αξίζουν, εάν τα αντέχεις και στην τελική, εάν θέλεις να βάλεις τον εαυτό σου σε αυτήν την διαδικασία. (ξανά)

Το εάν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θέλεις να στείλεις το μήνυμα αυτό και κατ' επέκταση να βιώσεις τα αποτελέσματα που προανέφερα, περνάει σε δεύτερη μοίρα, μιας και έχεις φτάσει στο επίπεδο να ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ, χωρίς να σε επηρεάζει το συναίσθημα και το ανώδυνο "θέλω" που συνήθως χαρακτηρίζει τους εφήβους.

Πατάς λοιπόν, "CANCEL", διαγράφεις όσα έχεις "ξεράσει" σε αυτούς τους 140-150 χαρακτήρες, απομακρύνεις το κινητό από τα δάχτυλά σου και αυτού τους είδους τις σκέψεις από το μυαλό σου.

Ποτέ δεν ξέρεις τι και που μπορεί να σε οδηγήσει ένα μήνυμα στο κινητό.

ΠΟΤΕ!

Άλλωστε δεν θέλω να ξεχνάτε, πως τις περισσότερες φορές η σιωπή στέλνει τα πιο "γεμάτα" μηνύματα.

Παντοτινά δικός σας...

-Lcfr.

I Believe

Δεν πιστεύω σε τίποτα...
Ούτε στο τέλος, ούτε στην αρχή...
Δεν πιστεύω σε τίποτα...
Ούτε στη γη, ούτε στον ουρανό...
Δεν πιστεύω σε τίποτα...
Ούτε στην μέρα, ούτε στην νύχτα,
Δεν πιστεύω σε τίποτα,
Μόνο στον χτύπο της καρδιάς μου...

Δεν πιστεύω σε τίποτα...
Ούτε στον διάολο, ούτε στον Θεό...
Δεν πιστεύω σε τίποτα...
Ούτε στην ειρήνη, ούτε στον πόλεμο...
Δεν πιστεύω σε τίποτα...
Μόνο στην αλήθεια για το ΕMENA...
 
ΕΝΟΧΟΣ, μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

-Lcfr.

Weak Moment

Μέσα σε ένα δύσκολο λεπτό, μπορείς να καταλάβεις τι σε ενοχλεί...
Μέσα σε ένα δύσκολο λεπτό, μπορείς να νιώσεις το "μηδέν" να στέκετε αγέρωχο δίπλα σου...
Μέσα σε ένα δύσκολο λεπτό, μπορείς να χαθείς για ώρες...
Μέσα σε ένα δύσκολο λεπτό, το μόνο που μπορείς να κανείς, είναι να μετράς ανάποδα μέχρι να βγεις από τον λαβύρινθό του...
Μέσα σε ένα δύσκολο λεπτό,καταπίνεις τον εγωισμό σου και ψελλίζεις λέξεις που σε διαφορετικές συνθήκες δεν θα μπορούσες ΚΑΝ να τις σκεφτείς...
 
Μέσα σε ένα δύσκολο λεπτό, μπορείς όμως να νιώσεις και νικητής!
 
Γιατί δεν ηττήθηκες από 60 "χαζά" δευτερόλεπτα και κατάφερες να τα ξεπεράσεις με λίγα, μόνο, σημάδια στο κορμί σου.
 
Λιγότερα από την προηγούμενη φορά...
 
...σίγουρα λιγότερα από την προηγούμενη φορά...
Σίγουρα?
 
-Lcfr.

Shed My Skin

Τις τελευταίες ημέρες, αλλάζω δέρμα.

Κυριολεκτικά ΚΑΙ μεταφορικά.

Το κυριολεκτικό κομμάτι, μπορείτε εύκολα να το εξηγήσετε όσοι με έχετε δει από κοντά, όσοι όμως ΔΕΝ, πρέπει να σας υπενθυμίσω, πως το έγκαυμα της προ-περασμένης Κυριακής στην παραλία, δεν λέει να με αφήσει ήσυχο.

Έτσι ακριβώς μου συμβαίνει και μεταφορικά.

"Αλλάζεις δέρμα" μετά από κάτι που αναγκάζεσαι να αφήσεις, μια και καλή. Οριστικά και αμετάκλητα.
Το είχες κολλημένο στο πετσί σου, στην ημέρα σου και στο καθημερινό σου ξημέρωμα, κάνοντάς σε να το μυρίζεις διαρκώς. Σε κάθε ανάσα σου ήταν εκεί. Είχε ποτίσει το δέρμα, αφήνοντάς σου μια και μόνο επιλογή.

...to shed your skin...

...ελπίζοντας να βρεις γαλήνη, κάποια από τις επόμενες ημέρες...

Εάν θα τα καταφέρεις, είναι δικό σου θέμα...
...κακόμοιρε παλιάτσο.

-Lcfr.

Bad Person

ΕΣΥ!

ΝΑΙ-ΝΑΙ!!
Σε εσένα μιλάω!
Σε εσένα, που διαβάζεις αυτές εδώ τις γραμμές (καθημερινά ή όποτε τύχει)
 
Όσο "και γαμώ" τυπάκι και εάν είσαι, όσο καλός και φιλικός άνθρωπος και εάν νομίζεις φαίνεσαι, έχε στο μυαλό σου πως κάποιος, κάπου εκεί έξω, έχει την ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ άποψη για εσένα και δεν θα την αλλάξει ποτέ!

Κάπου, κάποτε, ίσως να έχεις κάψει την γη κάτω από τα πόδια του και να μην τον αφήνεις πλέον να περπατήσει. Και ξέρεις ε? Το έχεις κάνει αυτό χωρίς ΚΑΝ να έχεις την παραμικρή ιδέα.

Εάν όμως για καλή σου τύχη, έχεις γνώση για αυτό, τότε καλό είναι να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου για εσένα.

Φιλικά,
Ο δαίμονας της διπλανής πόρτας,

-Lcfr.

Monday Post

Καλή εβδομάδα και εύχομαι έναν φανταστικό μήνα προς όλους, με μπάνια, πλατσουρίσματα και κυρίως πολύ ήλιο. (οι κυρίες της παρέας μας, παρακαλώ να μην εκθέτουν πολύ τα κορμιά τους στην παραλία, γιατί ζηλεύω.)

Για σήμερα δεν έχω ετοιμάσει κάτι.
Ίσως γιατί το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν τόσο γεμάτο, που δεν κατανάλωσα χρόνο παρέα με το μυαλό και τους προβληματισμούς μου. Βέβαια, οριστικοποίησα κάποιες αποφάσεις μου μετά το παρ' ολίγον ατύχημα της Παρασκευής, αλλά δεν σας αφορούν.

Το μόνο που θα ευχηθώ για την εβδομάδα αυτή, είναι να πετύχουμε τους στόχους μας.
Να καταφέρουμε (επιτέλους) αυτό που πρέπει, για να είναι δυνατό το επόμενο βήμα εξέλιξης.

Είτε μιλάμε για εξέλιξη ζωής, είτε καριέρας. (είτε συνδυαστικό)

Σας (μας) το εύχομαι από καρδιάς.

Σας σκέφτομαι διαρκώς και θα ήθελα να με σκέφτεστε και εσείς που και που.

Άλλωστε έτσι δεν είναι οι σχέσεις?
Σε σκέφτομαι, με σκέφτεσαι.
Στο δείχνω, μου το δείχνεις.
Δεν στο δείχνω, δεν μου το δείχνεις κ.ο.κ.

(μερικά πράγματα ισχύουν κι στις απρόσωπες σχέσης, σαν την δικιά μας)

-Lcfr.
ΥΓ. Wish me luck!