Wednesday, November 28, 2012

Padlock Love

Διάβαζα πριν ημέρες πως από το 2000 έχει ξεκίνησε στην Ευρώπη μια μόδα να κλειδώνουν λουκέτα σε διάφορους φράχτες, στα οποία πάνω τους έχουν γραμμένα ονόματα. Σε ένδειξη έκφρασης της αιώνιας αγάπης και του «κλειδώματος» της καρδιάς.

Είδα μια φωτογραφία (και εάν την βρω θα την ενσωματώσω στο άρθρο αυτό για να την δείτε και εσείς) που είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Χιλιάδες λουκέτα, με διάφορα ονόματα γραμμένα πάνω τους που αντιπροσωπεύουν εκπληρωμένους ή ανεκπλήρωτους έρωτες. Μικρές ή μεγάλες αγάπης, χαμένα ή πιασμένα όνειρα.

Κάτι που αποδεικνύει το εξής απλό: (τουλάχιστον στα δικά μου μάτια)

Οι άνθρωποι περπατούν αυτόν τον πλανήτη με μια και μοναδική ανάγκη: Να έχουν "κλειδωμένη" την καρδιά τους για ένα συγκεκριμένο άτομο, με την προϋπόθεση το άτομο αυτό να έχει στα χέρια του το ένα και μοναδικό κλειδί.

Στο σπίτι μου έχω ένα αχρησιμοποίητο λουκέτο, καιρό τώρα. Την στιγμή που γράφω αυτές εδώ τις γραμμές, αποφάσισα ΚΑΙ τι όνομα θα γράψω πάνω του ΚΑΙ που θα το κλειδώσω. (φυσικά δεν θα ξεχάσω να το βγάλω ΚΑΙ φωτογραφία για να το έχω)

Άλλωστε νομίζω πως είναι ωραίο να ξέρεις πως κάπου εκεί έξω, υπάρχει αυτό το λουκέτο με το όνομα της επιλογής σου γραμμένο πάνω του. Και θα είναι εκεί για πολλά χρόνια. Τουλάχιστον μέχρι κάποιος να βρει το κλειδί ή το σπάσει.

Καλό είναι να το δοκιμάσετε.
Τι όνομα θα γράψετε? Για σκεφτείτε το...

Βάζω τα χέρια μου στις τσέπες και απομακρύνομαι από κοντά σας σφυρίζοντας τον ρυθμό του τελευταίου στίχου του "Carnival of Rust":

"Don't walk away, οh, When the heart is yearning..."


Και συνεχίζω να απομακρύνομαι...
Μέχρι να γίνω κουκίδα και να εξαφανιστώ.

Σας ευχαριστώ για όλα.

-Lcfr.

Monday, November 26, 2012

Jessica Nigri No Makeup

Επίσης, πέρα από το σημερινό άρθρο (δείτε πιο κάτω) για σήμερα σας έχω μια φωτογραφία που ίσως, είναι η καλύτερη φωτογραφία που έχουν αντικρύσει τα ματάκια μου τα τελευταία 2 χρόνια.

Πρόκειται για την κυρία Jessica Nigri, που στο παρελθόν σας έχω φάει τα ματάκια σας μαζί της.
(βλέπε: εδώ, εδώ, εδώ και εδώ)
Το Σάββατο λοιπόν, (εάν θυμάμαι καλά) ανέβασε αυτήν την φωτογραφία στο Instagram (ναι, την ακολουθώ ΚΑΙ εκεί) και ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ makeup!

Όσο καιρό την έβλεπα μόνο με το έντονο makeup, την λάτρευα.
Τώρα που την είδα χωρίς αυτό, την θεωρώ την ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο.

Hates gonna hate.

-Lcfr.
ΥΓ. Ελπίζω να μην έχετε σταματήσει να ακούτε στο repeat το εκπληκτικό τραγούδι που ανέβασα την Κυριακή...

Bath Memory

Προφανώς, πολλοί από εσάς εκεί έξω, κάνετε το ίδιο ακριβώς που κάνω και εγώ στο μπάνιο.

Κατά καιρούς λοιπόν, "πιάνω" τον εαυτό μου, να "φεύγει" την ώρα που κάνω ένα ζεστό και χαλαρωτικό μπάνιο.
Σταματούν κυριολεκτικά οι κινήσεις και απλά το νερό κυλάει πάνω μου με την σκέψη μου να τρέχει χιλιόμετρα μακριά.

Πριν λίγο λοιπόν, (Κυριακή βράδυ) το μυαλό μου, σε ένα τέτοιο ταξίδι πήγε σε κάποιες συγκεκριμένες αναμνήσεις.

Αναμνήσεις που τις ξεχνάς κι ας έγιναν στο κοντινό 2011.
Αναμνήσεις γεγονότων που δεν είναι συγκρίσιμα με κάποια άλλα που έκαναν σαματά στην ζωή σου, αλλά εξακολουθούν να είναι εκεί.

Περιμένουν καρτερικά να τα θυμηθείς και να τα αναπολήσεις με την πρώτη ευκαιρία...

Αρκεί να ξέρεις που να ψάξεις.

Μέχρι την επόμενη ανάμνηση...
Μέχρι το επόμενο μπάνιο...

Καλή εβδομάδα αγαπημένοι μου...

-Lcfr.

Sunday, November 25, 2012

Carnival Of Rust

Ήρθε και η Κυριακή αδέρφια...

Ελπίζω να είχατε ένα όμορφο Σαββατόβραδο και να σας βρίσκω χαλαρούς για αυτό που θα ακολουθήσει.

Πριν καμιά εβδομάδα λοιπόν, μια φίλη, μου πρότεινε να ακούσω ένα συγκεκριμένο τραγουδάκι  που ΙΣΩΣ μου αρέσει.
Καχύποπτος όπως πάντα, το άκουσα κρατώντας χαμηλά τον πήχη, περιμένοντας άλλο ένα τραγούδι που θα ήταν εντελώς αδιάφορο.
(ξέρω πως ίσως πρέπει να χαμηλώσω τις προσδοκίες μου στον μουσικό τομέα)

Από τα πρώτα λεπτά του "Carnival Of Rust", των Poets of the Fall, έχασα την μπάλα.

Κυριολεκτικά.

Αν και η μουσική του δεν είναι κάτι το επαναστατικό και σε κάποιες στιγμές μπορεί να είναι "μια από τα ίδια" τα σύνολο των 4 λεπτών και 33 δευτερόλεπτων είναι κάτι το μαγικό που όταν τελειώνει θέλεις κι άλλο...

Κι άλλο, κι άλλο κι άλλο...
Όπως ακριβώς θέλεις έναν άνθρωπο όταν είσαι τρελά ερωτευμένος μαζί του.
Αυτήν την περίοδο?
Είμαι ερωτευμένος με αυτό το τραγούδι.
Και μόνο.

Καλή Κυριακή.

-Lcfr.

Friday, November 23, 2012

Small Info

Kι έρχεται λοιπόν, η στιγμή που μαθαίνεις μια μικρή (τοσοδούλα) πληροφορία, η οποία σε κάνει να κουβεντιάζεις με το μυαλό σου, για κάτι που θεωρητικά έχει πεθάνει εδώ και καιρό.

Έρχεται αυτή η ριμάδα πληροφορία, που σου ξυπνάει ξεχασμένα συναισθήματα, τα οποία φαντάζουν πιο φωτεινά και εκπληκτικά από ποτέ. Από κάτι τέτοια μικρά απλά και καθημερινά γεγονότα, δεν καταλαβαίνεις τι νιώθεις και πόσο.
Όχι.
Από αυτά μπορείς να καταλάβεις, εάν τελικά αυτά που ένιωθες ήταν αλήθεια, ή απλός και παροδικός ενθουσιασμός.

Δεν σας κρύβω λοιπόν ότι από μια χθεσινή, σύντομη, αλλά ουσιαστική κουβέντα με έναν άνθρωπο (που δεν περίμενα να την κάνω ποτέ) κατάλαβα και εγώ με την σειρά μου, όσα δεν είχα καταλάβει καιρό τώρα.

Καλό ΣΚ.

-Lcfr.

Thursday, November 22, 2012

To Let Go

Όταν νιώθεις πως τελικά χάνεις περισσότερα από όσα κερδίζεις...
Είναι η κατάλληλη ώρα να το αφήσεις να φύγει...

Όταν καταλάβεις ότι σε χαλάει από ότι να σε φτιάχνει...
Είναι η κατάλληλη ώρα να το αφήσεις να φύγει...

Όταν απεχθάνεσαι τα πάντα γύρω της/του...
Είναι η κατάλληλη ώρα να το αφήσεις να φύγει...

Όταν η απουσία της/του, από την ζωή σου τελικά δεν σε ενοχλεί, όσο φοβόσουν...
Είναι η κατάλληλη ώρα να το αφήσεις να φύγει...

Όταν από την αγάπη έχεις μεταφερθεί στον γείτονά της.  το μίσος...
Είναι η κατάλληλη ώρα να το αφήσεις να φύγει...

Όταν η εικόνα του/της, σου είναι σιγά-σιγά όλο και πιο αδιάφορη...
Είναι η κατάλληλη ώρα να το αφήσεις να φύγει...

Όταν πλέον, δεν περιμένεις κάτι άλλο παρά μόνο το λευκό κενό.
Είναι η κατάλληλη ώρα να το αφήσεις να φύγει...

Όταν πιστεύεις πως είναι η κατάλληλη ώρα να το αφήσεις να φύγει...
Είναι ΣΙΓΟΥΡΑ η κατάλληλη ώρα να το αφήσεις να φύγει...

-Lcfr, 19/11/2012, 21:53

Wednesday, November 21, 2012

Quote

"Όταν η ζωή σου είναι μια ανελέητη τρικυμία, τί να σου κάνουν οι διάσπαρτες σταγόνες ευτυχίας από τον άδικο ουρανό?"

-Lcfr.
20/11/2012, 18:21

Tuesday, November 20, 2012

Big Boobs @ Gym


-->
So, πριν κάποιες ημέρες, στον ακριβώς δίπλα διάδρομο από εμένα, ήρθε να τρέξει μια κοπελίτσα. Με τα ακουστικά στα αυτάκια της και την μαύρη φορμούλα της ήταν μια χαρά. Κάνει να ξεκινήσει και βγάζει το πάνω μέρος της φόρμαααας...

Από μέσα φορούσε λοιπόν, ένα "μπουστάκι" (από ότι έμαθα πως λέγεται) το οποίο άφηνε αρκετά εκτεθειμένο το μεγάλο (το πολύ μεγάλο) στήθος της.

Κανονικά, σαν αγοράκι, θα έπρεπε να σκεφτώ:

"πω ρε φίλε... τι πράμα είναι αυτό;" και να χάζευα το θέαμα χωρίς κανένα παράπονο. (με λίγο σαλάκι να στάζει από τα αριστερά του στόματος)

Παρόλα αυτά δεν έκανα κάτι τέτοιο αλλά σκεφτόμουν τους λόγους που αυτή η κοπέλα (μετά βίας 23 χρόνων) φόρεσε αυτό το ρούχο για να πάει για τρέξιμο.

Και το σκέφτηκα αυτό μιας και προφανώς γνωρίζει πολύ καλά πως πρώτων, όταν μια κοπελίτσα  τρέχει, συγκεκριμένα σημεία στο σώμα της αποκτούν μια ερεθιστική (για τους άνδρες) ταλάντωση και δεύτερον, πως κατά κύριο λόγο, στο γυμναστήριο κυκλοφορούν πεινασμένα (σε σημείο αηδίας) αγοράκια.

Και ρωτάω λοιπόν, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος:

Αυτή η κίνηση:
  • Είναι πουτανιά;
  • Είναι αδιαφορία;
  • Είναι άγνοια;
  • Είναι ηλιθιότητα;
  • Είναι ανασφάλεια;
  • Είναι πείνα για αντρικό βλέμμα; (άρα αναζήτηση επιβεβαίωσης?)
Ποιος μπορεί να απαντήσει;
Προφανώς δεν θα ρωτήσω την ίδια.
:)

Προβληματισμοί Τρίτης, στο πιάτο σας.

Καλή όρεξη...

-Lcfr.
ΥΓ. Αρκετοί από εσάς μου στείλατε e-mails που αφορούσαν το χθεσινό αγγλικό post. Δεν θα πω πολλά, απλά είναι κάτι που δουλεύω τις τελευταίες ημέρες σαν side project του Isabella και των άρθρων που τρώνε τα ματάκια σας καθημερινά.

Monday, November 19, 2012

But Then Again

"But then again...
What kind of existence is it, to know that the person you do desperately desire —the one you know will make everything right in your life— is someone you can't have?
But then again, I'm asking myself once more...

What kind of existence is it?
"


-Lcfr. 17/11/2012, 21:50

Thursday, November 15, 2012

Georgia

Όσοι από εσάς με ξέρετε έστω και λίγο από κοντά, θα γνωρίζετε καλά πως δύσκολα λέω κάποια γυναίκα όμορφη. Όπως επίσης, πολύ δύσκολά με εντυπωσιάζει μια περσόνα ή κάποιο μοντέλο που βλέπω στην τηλεόραση. Πέρα από την Jessica Nigri και την Kate Upton (και οι δύο αυτές κοπελίτσες είναι στην ξανθιά απόχρωση), τα τελευταία 3-4 χρόνια σπάνια θα δω μια κοπέλα και θα με εντυπωσιάσει.

Κι όμως αυτό άλλαξε.
Εχθές το βράδυ.

Σερφάροντας λοιπόν χαλαρός στο Internet, έπεσα πάνω σε μια μελαχρινή κοπέλα ονόματι Γεωργία Σάλπα (Georgia Salpa) (βλ. φωτογραφία) η οποία, από ότι διάβασα είναι ελληνο-ιρλανδή μοντέλα που (μεταξύ μας) είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ όμορφη. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με ιντριγκάρει τόσο πολύ, αλλά οι γραμμές του προσώπου της και αυτή η ριμάδα η μύτη της, μου εξουσιάζουν το μέσα μου. Φυσικά και κοιτάζω το σώμα της που είναι σαγηνευτικό, αλλά βασικό μου χαρακτηριστικό είναι ότι προσέχω πρώτα το πρόσωπο στην γυναίκα.

Για να πω την αμαρτία μου, σκέφτομαι έντονα να την κάνω Wallpaper στον υπολογιστή της δουλειάς, αλλά δεν ξέρω εάν θα με περάσουν για ανώμαλο ή πειναλέο έφηβο που μόλις ανακάλυψε τι θα πει μεγάλο στήθος και σαγηνευτικά σαρκώδη χείλη.

Όπως και να έχει, δίνω ψήφο εμπιστοσύνης στην Γεωργία που κρατάει την σημαία της Ελλάδας ψηλά.

Viva Georgia!

-Lcfr.
ΥΓ. Άλλο ένα random (και λίγο άκυρο) post, από τον παντοτινά δικό σας.

Wednesday, November 14, 2012

HEY

Και σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να σας κρύψω την ξεκούραση που απόλαυσα εχθές.

Δεν ντρέπομαι να σας πω, ότι ξάπλωσα το κορμάκι μου στις 20:30 (πριν ακόμα τελειώσουν οι ειδήσεις) και στις 9:15 είχα ήδη κοιμηθεί.
Δεν με τιμά. Το ξέρω.

Όμως οι ρυθμοί της ζωής που πλέον έχω επιλέξει, με έχουν κάνει να μην αντέχω και πολλά-πολλά.
(όσο βασιλικό πολτό και να τρώω κάθε πρωί)

On another news, ετοιμάζω εδώ και κάποιες ημέρες, ένα καθημερινό event άρθρων από την επόμενη εβδομάδα που ελπίζω να σας αρέσει.
Περισσότερες πληροφορίες σύντομα
(οι κοπελίτσες αναγνώστριες, μπορούν να στέλνουν γυμνές φωτογραφίες -χωρίς σουτιέν φυσικα- στο προσωπικό email μου, για να παραλάβουν μια πρόγευση των άρθρων αυτών)

Επίσης, τελικά δεν θα μετακομίσω (τουλάχιστον για ακόμα έναν χρόνο) μιας και ο σπιτονοικοκύρης έκανε ένα βήμα πίσω, στα θέματα που είχα.

Τώρα. γιατί σας τα λέω όλα αυτά?
Ξέρω εγώ? Ίσως γιατί δεν έχω κάτι ουσιαστικό να γράψω σήμερα και προσπαθώ να γεμίσω το ρημάδι το blog.
Τα πράγματα πάντως, πάνε καλά.

Και όσο πάνε καλά, να περιμένετε περισσότερα τέτοια (άσχετα) άρθρα από τον διάβολο της γειτονιάς σας.

Αυτά για τώρα.
Να είστε φρόνιμοι και να γυμνάζεστε.
(κάποιος εκεί έξω, ίσως να σας εκτιμήσει περισσότερο)

-Lcfr.

Tuesday, November 13, 2012

Tuesday

Τρίτη σήμερα.

Επειδή είμαι λίγο ξενυχτισμένος και μπορώ να πω ιδιαίτερα κουρασμένος, σήμερα δεν θα έχω λογάκια για τα ματάκια σας.
Tο μόνο που μπορώ να μοιραστώ μαζί σας είναι αυτή η φωτογραφία, που με βρίσκει τόσο σύμφωνο όσο είναι ο ουρανός γαλάζιος το πρωί και κατράμι το βράδυ.
(σημείωση: αυτή η φωτογραφία επιβεβαιώνει τον μισανθρωπισμό που με διακατέχει τόσα χρόνια)

Κλείνοντας, εχθές διάβασα μια πρόταση που με εντυπωσίασε τόσο πολύ, που την θυμάμαι ακόμα και δεν νομίζω να σταματήσω να την σκέφτομαι για πολύ καιρό:

"Η μελαγχολία... είναι η αξόδευτη αγάπη."


Σας προσκαλώ να σκεφτείτε αυτή την πρόταση και θα καταλάβετε το πόσο βαθειά είναι.

Ελπίζω να έχετε ένα όμορφο απόγευμα.

-Lcfr.