Age Talk

Για να πω την αλήθεια μου, αυτό που έκανα το περασμένο Σαββατοκύριακο δεν το είχα ξανακάνει.  Και για να σκεφτώ να το επαναλάβω θα πρέπει να έχουν γίνει κάποια πράγματα στην ζωή μου, που είναι περίπλοκα και με αυτά θα κλείσω το σημερινό άρθρο.

Δύο ημέρες, δύο συναυλίες με μόνο λίγες ώρες ύπνου.

Δύο ημέρες, με το λαρύγγι μου να θέλει να μεταναστέψει στον Καναδά, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μου, μιας και οι φωνές που το ανάγκασα να παράξει, ακόμα και τώρα του προκαλούν ρίγη τρόμου.
Δύο μοναχά ημέρες και ένα κορμί που τελικά, αφού έβγαλε το πρόγραμμα, πλέον δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις φυσιολογικές και καθημερινές κινήσεις.

Ναι αγαπημένοι μου. Μετά από αυτές τις 2 ημέρες κατέληξα σε κάποια δύστυχα για εμένα συμπεράσματα.

Τι είσαι λοιπόν, όταν δεν αντέχεις 2 συναυλίες? (μεταξύ μας, η πρώτη έμοιαζε περισσότερο σε party με ζωντανή μουσική). Σαπιόγερος. Αυτό είσαι. Και η θέση σου είναι σε ένα κρεβάτι, με πουά γραφικές πυτζάμες που μυρίζουν φορμόλη και γύρω σου να έχεις μπουκαλάκια με φάρμακα να σου θυμίζουν πως πρέπει να ανανεώσεις την κάρτα απεριορίστων διαδρομών στο φαρμακείο.

Για να φανταστείτε, λίγο πριν κοίταζα στο Internet για προσιτούς οίκους ευγηρίας της γειτονιάς μου, με καλές κριτικές από άλλους υπέργηρους συντοπίτες μου....  

Καλά-καλά. Η αλήθεια είναι πως κοίταζα να βρω μια καλή ξανθιά κοπέλα -κατά προτίμηση από την Σουηδία- για να με γεροκομήσει κατ' οίκον, τα επόμενα πολλά χρόνια. Μέχρι δηλαδή το κορμάκι και η ψυχούλα μου να αναρρώσουν πλήρως.

Αντικειμενικά όμως, η εμπειρία αυτή ήταν εξόχως ενδιαφέρουσα. Γνώρισα καινούργιο κόσμο, αντάλλαξα μουσικές -και όχι μόνο- απόψεις, άκουσα καινούργια μουσική και γενικά πέρασα αξέχαστα.

Τώρα μπορεί να τρέξει κάποιος από εσάς και να ρωτήσει:

"Το ξανακάνεις Lcfr?"

Νομίζω πως θα μπορέσω να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση όταν:

• Βρω την εν λόγω ξανθιά κοπελίτσα.
• Με περιποιηθεί.
• Με ερωτευτεί (φυσιολογικό επακόλουθο), 
• Την παντρευτώ
• ...και τελικά με κερατώσει με το pool boy ή τον περιπτερά της γειτονιάς μου. 

Τότε ξαναμιλάμε.

ta-ta. 

-Lcfr.

Weekend

Παρασκευή λοιπόν σήμερα. 

Παραδέχομαι ανοιχτά, πως σε αυτές τις 5-6 ημέρες, έγιναν πολλά. Άλλα μικρά και άλλα σημαντικά. Έγιναν όμως και αυτό είναι πάντα καλό. Αρκετές φορές εξιλεωτικό μπορώ να πω. Τα μικρά τα προσπερνάς γρήγορα, ενώ τα σημαντικά -καλά ή κακά- τα απορροφάς σαν ένα καινούργιο τραγούδι της αγαπημένης σου μπάντας. Στην αρχή το κρίνεις αυστηρά. Στην συνέχεια το επεξεργάζεσαι ακούγοντάς το για δεύτερη ή τρίτη φορά και μετά ακολουθείς το ένστικτο και το γούστο σου κατατάσσοντάς το εκεί ακριβώς που του αξίζει.

Και αργά ή γρήγορα προχωράς στο επόμενο.

Δεν θα βαρεθώ να το λέω. Η ζωή και οι καταστάσεις που ζούμε κατά την διάρκειά της, είναι άμεσα συνδεδεμένες με την μουσική.... Ή μήπως το σωστό είναι πως η μουσική είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ζωή και τις καταστάσεις? What the fuck. Μπερδεύτηκα.

Ίσως να ισχύουν και τα δύο, μιας και το ένα δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς το άλλο. 

Μιλώντας για μουσική, ακολουθεί ένα άκρως μουσικό ΣΚ με δύο δυνατές συναυλίες για κάθε ημέρα και φυσικά θα δώσω το βροντερό παρών και στις δύο. Akerusia το Σάββατο στο Second Skin και φυσικά Daylight Misery στο ANclub την Κυριακή (περισσότερα για αυτό το live έχω γράψει εδώ). Ζωντανή μουσική, καλή παρέα και μια παγωμένη μπύρα στο χέρι. Τι άλλο θέλεις από ένα 2ήμερο?

Προφανώς, το Κυριακάτικο μουσικό post, θα πάρει μια μικρή αναβολή για κάποια καθημερινή ημέρα της επόμενης εβδομάδας. (εκτός φοβερού απροόπτου).

Σας εύχομαι ένα φοβερό πσκ και όπως γράφω πάντα... 

Μην κάνετε κάτι που δεν θα έκανα εγώ.
(και επίσης, μην ακούτε μουσική από ατάλαντα άτομα. -βλ. Κατερίνα Στικούδη-.)

-Lcfr. 

ΥΓ. Λίγα λεπτά πριν πατήσω το PUBLISH για αυτό το πόστ, χτύπησε το τηλέφωνο και από την άλλη άκρη της γραμμής, άκουσα μια φωνή να μου λέει: "Χώρισε η Miranda Kerr τον ομοφυλόφιλο Legolas!". Μετά από αυτό το Breaking News, νομίζω πως θα ακυρώσω το πρόγραμμά μου και θα πεταχτώ μέχρι την Αμερική. Είμαι σίγουρος πως το Mirandaκι με χρειάζεται. Άσχετα που δεν έχει απαντήσει στα δεκάδες mail που της έχω στείλει στο παρελθόν. Το ερώτημα πλέον είναι, που έχω βάλει το διαβατήριο...

Rejection!

Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, μια και καλή:

Το ότι ξυρίζομαι, δεν θα πει απαραίτητα πως αλλάζω και σεξουαλικές προτιμήσεις. 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Με ηρεμία και νηφαλιότητα θα σας εξιστορήσω το σημερινό σκηνικό που έζησα στο μετρό και πιο συγκεκριμένα στο Μοναστηράκι.

Είχα λοιπόν ένα ραντεβού με τον οδοντίατρό μου για καθαρισμό. Στην επιστροφή, έπρεπε να αλλάξω συρμό στον εν λόγω σταθμό. Όπως αρκετοί θα γνωρίζετε, ο σταθμός αυτός μαζεύει πολύ κόσμο στην ανταπόκριση. Κόσμος που με χαζό τρόπο στριμώχνεται κοντά στις κυλιόμενες σκάλες και δεν απλώνεται στην αποβάθρα ομοιόμορφα για να αποφύγει την σαρδελοποίηση.

Κόντρα σε αυτό το ελληνικό φαινόμενο, πήγα μερικά βήματα στα δεξιά μου, αποφεύγοντας τον κόσμο. Έκατσα σε μια γωνίτσα και άκουγα την μουσικούλα μου, περιμένοντας τα 4 λεπτά μέχρι την άφιξη του επόμενου συρμού. 

Καλοστεκούμενος νέος, πλησιάζει και χωρίς αναστολές μου ζητάει το εισιτήριό μου. Θεώρησα πως είναι ελεγκτής και του το έδωσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι, δεν νομίζω πως οι κύριοι ελεγκτές, κάνουν ελέγχους έξω από τους συρμούς.

Αφού του το έδωσα λοιπόν, τι κάνει ο αθεόφοβος...

Βγάζει BIC στυλό, γράφει το κινητό του πάνω στο εισιτήριο και μου το επιστρέφει αφήνοντάς με αποσβολωμένο....

Έχω να επισημάνω τα εξής:

• Οκ, δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά ρε διάολε, τι κάνω λάθος και ελκύω το ίδιο φύλο τόσο πολύ? 
• Μήπως, η μοναδική λύση είναι να αφήσω ξανά μούσι και να γίνω β' αναπληρωτής δεξιού ψάλτου στην Αγία Σοφία εδώ δίπλα? 
• Επικρατεί τόσο μεγάλη απόγνωση στις gay παρατάξεις, που μοιράζουν τα 10ψήφια νούμερα από εδώ και από εκεί?
• Τι περίμενε δηλαδή ο φίλτατος νέος? Ότι θα τρέξω σπίτι και θα τον πάρω τηλέφωνο για να προλάβουμε την επόμενη αναχώρηση του "τρένου για την αμαρτωλή Λάρισα"?

Σε καμία περίπτωση δεν γενικεύω. Το gay community μπορεί να κάνει ότι θέλει. Ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε. (ακόμα) Απλά θα ήθελα ένας χριστιανός, να ενημερώσει κάποιον αρμόδιο για να με βγάλουν από το γαμω-mailing list, το οποίο τους προτρέπει να μου την πέφτουν με κάθε ευκαιρία. Είναι κρίμα..

Η επανάληψη τι είναι είπαμε?

-Lcfr.

ΥΓ. Δεν θέλω σχόλια για το αστραφτερό και μυστηριώδες χαμόγελό μου...

Sunday Music Post

Όπως σας έταξα εχθές, το σημερινό μουσικό τραγούδι θα σπάσει κυριολεκτικά το Internet.

Yes, Homer. You broke it.

Για να πω την αλήθεια μου, είχα σκοπό να ανεβάσω ένα τραγούδι που ακούω στο repeat τις τελευταίες ημέρες, που απέχει αρκετά από τα συνηθισμένα. Όμως ο Mephisto, σαν άνθρωπος με εξασκημένο από εμένα, μουσικό αυτί (χωρίς σχόλια παρακαλώ) επέλεξε το απόγευμα του Σαββάτου να μου στείλε το τραγούδι που τάραξε το μέσα μου. Από το πρώτο κι όλας άκουσμα.

Θεωρώ υποχρέωσή μου να δανειστώ μια φράση του μεγάλου Eddie Vedder (Pearl Jam), η οποία λέει το εξής:

"The best songs, are the ones that make you feel something".

Και διάολε, πόσο πουτάνα κάνει το μέσα μου το Another Love του μέχρι εχθές άγνωστου σε εμένα Tom Odell. Είναι κυριολεκτικά σπάνιο, να ακούω για πρώτη φορά ένα τραγούδι και να συνεχίζω να το ακούω σε επανάληψη για τα επόμενα 30 λεπτά. 

Βέβαια, το τραγούδι, καταλάθος, το ανέβασα εχθές στο ολοκαίνουργιο και γυαλιστερό μου profile στο Facebook. Μην ρωτήσετε πως γίνεται να κάνω καταλάθος post. Μερικές φορές λειτουργώ με το fail να ρέει άφθονο στις φλέβες μου.

Επαναλαμβάνω αυτήν την φορά, με βροντερή Κυριακάτικη φωνή:

Πόσο πουτάνα κάνει το μέσα μου....



-Lcfr.

Poison Trust

ITS TIME TO PARTY!!!

Μετά από κοντά 6 ημέρες, σήμερα σηκώθηκα από το κρεβάτι και δεν ένιωθα σαν zombie με μια ιδιαίτερη λαχτάρα για ανθρώπινους εγκέφαλους. Τελικά το να είσαι υγιής είναι μεγάλη υπόθεση. Γρίπη ήταν και πάει. Και επιτέλους θα βγω από το σπίτι και θα δω πως είναι το έξω και ο καθαρός αέρας. 

Το ζήτημα που με απασχολούσε τις τελευταίες ημέρες, προέρχεται από μια κουβέντα που είχα κάνει κάποιους μήνες με ένα προσφιλές μου πρόσωπο. Μου είχε κάνει την εξής ερώτηση:

"Με όλα αυτά που έχεις ζήσει τα τελευταία χρόνια, δεν έχεις χάσει όλη την εμπιστοσύνη σου στις γυναίκες και στις σχέσεις γενικότερα?

Ξέρω πως το θέμα είναι κομματάκι γλυκανάλατο. Αλλά φάκ γιου. (με το μπαρντόν)

Όταν λοιπόν μου είχε γίνει αυτή η ερώτηση, εάν θυμάμαι καλά την προσπέρασα με ninja τρόπο, χωρίς να την απαντήσω πλήρως. Την απέφυγα τεχνηέντως μπορώ να πω. Νομίζω πως πλέον μετά από τόσο καιρό, μπορώ να την απαντήσω. Και ναι. Νομίζω πως η εμπιστοσύνη που μπορώ να δείξω σε ένα θηλή πλέον, είναι μηδαμινή γιατί ξέρω πως με την πρώτη ευκαιρία θα μου την φέρει.

Δεν κατηγορώ τις γυναίκες, προς θεού. Απλά είναι η γενικότερη φύση σας κυρίες μου, να αναζητάτε το εξωτερικό και ίσως επιπόλαιο ενδιαφέρον, που δεν έχει ουσία για εσάς και απλά απαντά στο ερώτημα που σας ταλαιπωρεί: "Περνάει ακόμα η μπογιά μου?" (Spoiler alert: Η λέξη που ψάχνετε είναι "επιβεβαίωση")

Δεν είναι τυχαίο βλέπετε, πως οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί έξω που είναι πραγματικά πληγωμένοι είναι άνδρες. Όχι πως τα αγοράκια είναι αθώα. Εάν πίστευα κάτι τέτοιο θα ήμουν αδαής και βαθειά κοιμισμένος. Απλά θεωρώ πως είναι λίγο πιο ντόμπρα και δεν παίζουν τόσα παιχνίδια.

Βέβαια, εάν το καλοσκεφτείς, είναι απόλυτα φυσιολογικό οι κυρίες να παίζουν τα παιχνίδια, μιας και οι περισσότερες από αυτές κρατούν και το καρπούζι και το μαχαίρι, αφήνοντας τους κυρίους να περιμένουν στο ακουστικό τους.

Οι απόψεις αυτές μου έχουν σχηματιστεί από τα 33 χρόνια ζωής μου και από εμπειρίες που έχω ζήσει κατ' επανάληψιν. Το συμπέρασμα: Ή είμαι άτυχος και μου έχουν "κάτσει" άσχημα σκηνικά, ή το pattern της ζωής μου, είναι το κατεξωχήν επικρατέστερο.

Choose your poison

-Lcfr.
ΥΓ. Για αύριο Κυριακή, έχω ένα τραγουδάκι που θα σπάσει το Internet. Προετοιμάστε τα κορμιά σας. 

Second Second

Έχω χάσει μερικές Κυριακές με μουσική, και σήμερα Δευτέρα αποφάσισα να ρεφάρω λίγο στο όνομα της συνέπειας.

Νομίζω στο παρελθόν έχω ξανά υμνήσει το τραγούδι Second από τους λατρεμένους Katatonia, και δεν χάνω ευκαιρία όπου πηγαίνω να το διαφημίζω. Το σαββατοκύριακο που μόλις μας άφησε, είχα την ευκαιρία να το πασάρω σε ακόμα ένα άτομο του κύκλου μου και δεν έχασα την ευκαιρία να το ξανά ακούσω.

Βέβαια υπερβολικός όπως είμαι, δεν αρκέστηκα στην μια φορά. Άλλωστε θεωρώ πλέον πως όλα τα καλά πράγματα, εάν τα κάνεις μια και μόνο φορά, δεν σου εμφανίζουν τα πραγματικά τους χρώματα και δεν τα απολαμβάνεις όσο θα έπρεπε.

Σηκώνω λοιπόν το ποτήρι μου με το νερό και το αναβράζων Depon στην υγειά σας και στις επαναλήψεις καταστάσεων και τραγουδιών.

Μην με παρεξηγήσετε. Ίσως να μην ξέρω και τι γράφω, μιας και το θερμόμετρο πριν λίγο έγραψε 38 just!

-Sic Lcfr.

Γιάννης

Πριν αναρωτηθείτε, για τον λόγο που το σημερινό άρθρο έχει τον τίτλο "Γιάννης", θα τρέξω να σας διαβεβαιώσω πως στο τέλος του, θα βγάλει νόημα.

ΙΣΩΣ τα χειρότερα!

Πριν κάποιες ημέρες, σε κάποιο βραδινό τρέξιμο στην γειτονιά μου, πέρασα μπροστά από το πατρικό σπίτι του μεγάλου μου παιδικού έρωτα. Αν και δεν συνηθίζω να σταματώ κατά την διάρκεια του  τρεξίματος, (ΜΟΝΟ όταν μου πέφτουν τα {^!{*#^!@ τα ακουστικά από τα αυτιά μου) άλλα αυτήν την φορά σταμάτησα εκεί και χωρίς να το καταλάβω πέρασα κοντά στα 10 λεπτά αναπολώντας και ξεσκονίζοντας μια καλά θαμμένη ανάμνηση από την σχολική εποχή.

Η κοπέλα λεγόταν Μαρία. Και γιόρταζε εάν θυμάμαι καλά, τον Δεκαπενταύγουστο. (εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω τον λόγο που άλλες Μαρίες γιορτάζουν τότε και άλλες μια άλλη ημερομηνία που τώρα μου διαφεύγει).

Εάν δεν με απατά η μνήμη μου η ημέρα ήταν Σάββατο και πήρα παραμάσχαλα την Θεία μου (η κουλ μικρή αδερφή της μητέρας μου) και την ανάγκασα να με πάει σε ένα μαγαζί μουσικής, για να αγοράσω ένα συγκεκριμένο CD και να το κάνω δώρο στην Μαρία.

Πήγαμε, έκανα την αγορά δίνοντας κοντά 5.000 δρχ (για την εποχή του 1990, ήταν γερά λεφτά) και όλα πηγαίναν ρολόι. Όμως δεν μου έφτανε αυτό. Ήθελα να της το δώσω με κάποιον μαγικό τρόπο, που θα αναβάθμιζε την αξία του, πολλά-πολλά επίπεδα. (να σημειώσω εδώ, πως με την συγκεκριμένη ποτέ δεν είχα σχέση).

Σκέφτηκα λοιπόν, (με την βοήθεια της Θείας φυσικά) το εξής:

 

Να πάω από το σπίτι της και να αφήσω το CD στην πόρτα της εισόδου. Αμέσως μετά να την πάρω τηλέφωνο στο σταθερό από το (πρωτοποριακό για την εποχή) κινητό της Θείας, να της πω να κατέβει στην είσοδο και να το αντικρίσει σαν έκπληξη. Ίσως μετά από αυτό να καταλάβαινε επιτέλους πως την θεωρούσα κοπέλα της ζωής μου και πως η δεξιά μου φλέβα, ήταν έτοιμη για κόψιμο, αρκεί να μου το ζητούσε.

Έτσι κι έγινε. (χωρίς το τελευταίο κομμάτι φυσικά)

Με τρεμάμενη φωνή, την ζήτησα στο τηλέφωνο από την μητέρα της, (που είχα πολύ καλές σχέσεις μαζί της) και με ακόμα πιο τρεμάμενη φωνή της είπα την εξής πρόταση:

"Μπορείς να κατέβεις στην είσοδο; Σε περιμένει ο Γιάννης;" και έκλεισα το τηλέφωνο χωρίς να της αφήσω περιθώριο να πει κουβέντα.

Αναρωτιέστε ακόμα σε ποιον Γιάννη αναφέρομαι? Στον Γιάννη Σαββιδάκη, που τότε είχε τραγουδήσει το γνωστό ερωτό-hit : "Δέκα μάγισσες" και ήξερα πως το λάτρευε. 

(ακολουθεί το τραγουδάκι, για να το συνδυάσετε στο μυαλό σας)

Μετά το τηλεφώνημα παρέμεινα κρυμμένος απέναντι από το σπίτι της πίσω από ένα δέντρο για να παρακολουθήσω την όποια αντίδραση. Την είδα να ανοίγει την πόρτα, να παίρνει το δώρο και να ανεβαίνει πάλι σπίτι της. Δεν είχα τα κότσια να εμφανιστώ και φυσικά δεν το έκανα.

κο-κο-κο!

(πέρα του ότι ήμουν τεράστια κότα, θεωρούσα πως η μη-εμφάνισή μου, προσθέτει πολλούς πόντους στο ροζ στοιχείο)
 

Το δέντρο λοιπόν, είναι ακόμα εκεί και όσο στάθηκα δίπλα του, μου γεννήθηκε η εξής απορία: Άραγε η Μαρία, άκουσε παραπάνω από 1 φορά το CD ή κατέληξε στο κουτί με τα χιλιάδες δώρα που της έκαναν τα υπόλοιπα αγόρια που την γλυκό- κοίταζαν;

Αναμνήσεις αδέρφια μου.

Άλλες καλές και άλλες κακές.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, είμαι ευγνώμων που την θυμήθηκα και γράφοντας για αυτήν, τα ξανά έζησα, μετά από κοντά 20 χρόνια.

...

-Lcfr.

Cry

Ξέρω πως "χρωστάω" αρκετή μουσική για τις χαμένες Κυριακές. Το ξέρω και θα δουλέψω πάνω σε αυτό το πρόβλημα.

Για αυτόν τον λόγο, σήμερα έχει μουσική κάπως διαφορετική από τα δικά μου δεδομένα.

Το χθεσινό μου άρθρο, το έκλεισα με μερικούς στίχους του Γιάννη Αγγελάκα από το τραγούδι "Σαράβαλο". Επειδή λοιπόν, εκτιμώ βαθύτατα την μουσική του (αν και σε κάποιες περιπτώσεις, εξόφθαλμα επηρεασμένη από τα ναρκωτικά) πάρτε το κλασσικό πλέον "Σιγά μην κλάψω".

Προσωπικά δεν το θεωρώ το καλύτερό του, αλλά οκ. Είναι στο τοπ 5.
Enjoy.


Καλή Πέμπτη αδέρφια μου.

Non Serviam.
-Lcfr.

Σαράβαλο

Ναι, επέστρεψα.

Για λίγο βέβαια αλλά επέστρεψα.

Ένιωθα πως δεν γίνεται να μην γράψω έστω και λίγες γραμμές  με τις σκέψεις μου, για ΟΛΑ όσα ζούμε αυτές τις ημέρες, στην χώρα του τίποτά μας.

Συλλήψεις εδώ, ροχάλες και απειλές εκεί, "πλούσιες" συζητήσεις στα κανάλια από "αντικειμενικούς" πάντα δημοσιογράφους και φυσικά ο Έλληνας (μαζί του και εγώ) παρακολουθεί τις εξελίξεις με ένα μπολ ποπ κορν ανάμεσα στα πόδια του.

Εντάξει, είπαμε. Δελτία ειδήσεων. Αλλά όχι και έτσι. Αυτό το πράμα έχει γίνει πλέον δικαστήριο. Με πρόεδρο, ένορκους, μάρτυρες, εκατοντάδες ώρες δικηγορικών αγορεύσεων, ενόχους και καταδικάστηκες ποινές. Η αντικειμενικότητα κάνει την εμφάνισή της με το κατακόκκινο φουστάνι, σε όλα τα κανάλια της Ελληνικής και ελεύθερης τηλεόρασης.

Εάν θυμάμαι καλά, ένα παλιό ρητό λέει πως ο ύποπτος για το πιο φρικιαστικό φονικό του κόσμου, εξακολουθεί να είναι αθώος μέχρι αποδείξεως της ενοχής του. Πως γίνεται η ελληνική τηλεόραση να σηκώνει το δάχτυλο, δείχνοντας τους ενόχους και να μοιράζει ποινές δεξιά και αριστερά; Και όταν αυτές δεν αποδίδονται όπως θα ήθελαν, γιατί έχουν το δικαίωμα να προχωρούν σε άθλιας μορφής προπαγάνδας με σημαία την κιλότα της δημοσιογραφίας και της υπεράσπισης της δημοκρατίας? 

Μήπως κάτι έχω καταλάβει κάτι λάθος για τους θεσμούς της χώρας μου και δεν το ξέρω;

Δικαιοσύνη πάνω από ΟΛΑ αδέρφια. Αλλά όπως έγραψα και πρόσφατα στο twitter μου:

Η Δικαιοσύνη μπορεί να είναι τυφλή, αλλά κοιμάται και βαθειά. Το ξυπνητήρι της είναι ένας θάνατος αθώου. #Nazis_behind_bars #Χρυσή Αυγή
— Lcfr Enosferum (@Lcfer) September 28, 2013

Τώρα, μέρες μετά, είμαι υποχρεωμένος να προσθέσω σε αυτά τα λόγια το εξής:

Όπως οφείλει ο σκουπιδιάρης να μαζεύει τα σκουπίδια κάθε μέρα από τους δρόμους, ας κάνει και η Δικαιοσύνη την δουλεία της, σωστά, αντικειμενικά και πάνω από όλα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ.

Σας αφήνω με λίγους στίχους του φίλου μου, του Γιάννη Αγγελάκα:

"Που θα πάει, που θα πάει, τούτη η ρόδα που κολλάει και όλο στην αρχή γυρνάει, που θα πάει θα ξεκολλήσει, ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΑΝ ΣΑΡΑΒΑΛΟ για αλλού θα ροβολήσει...

Που θα πάει, που θα πάει, τούτη η νύχτα που κρατάει και δεν λέει να τελειώσει, που θα πάει θα ξημερώσει, και η καρδιά μου σαν σαράβαλο μ' όλους σας θα ανταμώσει... "

-Lcfr.

Locked Facebook

BREAKING NEWS

 

Εχθές το απόγευμα το "αγαπημένο" Facebook, με ενημέρωσε πως μου κλειδώνει το προφίλ μου, επειδή (λέει) δεν χρησιμοποιώ πραγματικό όνομα. Για να μου το ξεκλειδώσει, θα πρέπει να στείλω με email την ταυτότητά μου και έτσι να επιβεβαιώσουν τα στοιχεία μου.

Και αφού το κάνω, θα πάω περπατώντας μέχρι την Ιαπωνία, για να μαζέψω τσάι του βουνού...

Δεν παίζει κάτι τέτοιο και το ξέρει όλη η υφήλιος. Άλλωστε το Lcfr ήταν, είναι και θα είναι το όνομά μου στο Internet.

Παρόλα αυτά, οι περίεργες ημέρες που διανύω τον τελευταίο καιρό, καλά κρατούν, με αποτέλεσμα να χάνω κάποιες ώρες ύπνου. Φυσικό επακόλουθο θα μου πεις.

Θα σας αφήσω όμως τώρα γιατί πρέπει να πάω για ψώνια. (εάν δεν πάρω τροφή για την Ella σήμερα, αύριο την βλέπω να τρώει τα μάτια μου για πρωινό)

Ακούστε ξανά αυτό. Κάνει καλό στην ψυχή.

Αυτά για τώρα.  

-Lcfr.

Bad Joker

Εχθές το βράδυ, είχαμε πάει σε μια μπυραρία.

Βασικός στόχος, να ξεφύγουμε από τα καθημερινά βάσανα και να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Η βραδιά είχε την προβλεπόμενη εξέλιξη, χωρίς καμία λοξοδρόμηση. Ώσπου άνοιξα το στόμα μου...

Και εξηγώ. Είχαμε παραγγείλει και κάτι μεζέδες για το κέντρο οι οποίοι ήταν τίγκα στο τηγανιτό και για να εξιλεωθώ θα μεταμορφωθώ σε αγελάδα και θα τρώω μόνο πρασινάδες για όλη την εβδομάδα. Όταν λοιπόν τα πιάτα άρχισαν να αδειάζουν, πλησίασε μια σερβιτόρα και έκανε την πολύ απλή ερώτηση:

"Να τα μαζέψω?"

Ακριβώς εκεί έκανα το λάθος και ξύπνησα έναν παλιό εαυτό που δεν άφηνε να πέσει καμία ευκαιρία για "ατάκα" στο πάτωμα. Αυθόρμητα λοιπόν είπα με ένα τεράστιο χαμόγελο να συνοδεύει τις λέξεις μου:

"... έχω κάτι αμάζευτα σπίτι μου, εάν ενδιαφέρεσαι..."

Ναι-ναι. Κορόιδεψα μια εργαζόμενη, χωρίς καν να σκεφτώ τι πάω να ξεστομίσω. Τι μαλάκας ε?

Φυσικά η κοπέλα δεν είπε κάτι και συνέχισε την δουλειά της. Προφανώς το ότι δεν αντέδρασε ήταν αυτό που με ενόχλησε περισσότερο. Βλέπετε εάν μου απαντούσε με κάποιο πικρόχολο σχόλιο, ή έξυπνη ατάκα, να κατάπινα το χάπι λίγο πιο εύκολα και να μην ένιωθα όπως νιώθω τώρα...

Τι να κάνεις... Ότι έγινε έγινε i guess...

Παρόλα αυτά, το τραγουδάκι που έχω επιλέξει για εσάς αυτήν την Κυριακή είναι από τους Polyphonic Spree και λέγετε Section 9 (Reach for the Sun). Ένα χαρούμενο τραγούδι για να χαλαρώσετε.

Enjoy.

Καλό βράδυ λοιπόν και προσοχή στο τι λέτε.
Η μητέρα μου μου έλεγε: "Βουτάμε την γλώσσα στο μυαλό μας, πριν την χρησιμοποιήσουμε..."

-Lcfr.

Gay Cruise

Δεν είμαι από αυτούς που γκρινιάζουν για τις διαφημίσεις στο YouTube.

Σίγουρα σε αρκετές περιπτώσεις το πράγμα είναι ενοχλητικό αλλά, οκ, η ζωή μου δεν αλλάζει προς το χειρότερο εάν πρέπει να πατήσω 2 παραπάνω clicks για να δω ένα video που θέλω.

Με αυτό σας δεδομένο, πρέπει να ομολογήσω πως σήμερα το YouTube με άφησε με ανοιχτό το στόμα. Όχι γιατί σοκάρομαι ή γιατί είμαι οπισθοδρομικός. Θεωρώ πως η μαμά Google, πρέπει να ξέρει σε ποιον απευθύνεται με το περιεχόμενο των διαφημίσεών της. 

Ορίστε τι αντίκρισαν λοιπόν τα μάτια μου, λίγο πριν:

Είναι γνωστό τοις πάσι, πως δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τους gay. Και αυτό δεν το γράφω για να είμαι political correct αλλά γιατί το πιστεύω. Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέγει τον σύντροφο που θέλει, άσχετα από εθνικότητα/φύλλο/χρώμα.

Να μου προτείνεις όμως να πάω σε Gay κρουαζιέρα στο Mexico, με καλλίγραμμους Ασιάτες και ξανθομπόμπιρες με κοκοράκια στο μαλλί, μου κάθεται κάπως.

Είναι να αναρωτιέται κανείς...

Μήπως η Google προσπαθεί να μου πει κάτι? 

ΜΗΠΩΣ?

-Lcfr.