Last Week

Η περασμένη εβδομάδα ήταν μια από τις σπάνιες. Από τις δύσκολες. Από αυτές που θέλεις να ξεχάσεις. 

Συνέβησαν τρία γεγονότα, που καλώς ή κακώς θα στιγματίσουν τον ρου της πατρίδας μας τα επόμενα έτη. Τρία γεγονότα που στοίχισαν και θα στοιχίσουν περισσότερο στις επόμενες γενιές, που μεγαλώνουν για να γίνουν influencers και μοντέλα του Instagram. Γεγονότα που αλλάζουν πορείες, στρατηγικές κινήσεις, και κεκτημένα δεκαετιών.

Δεν θα σας κουράσω με υπεραναλύσεις και βαθιές σκέψεις. Απλά θα τα απαριθμήσω με λίγα συνοδευτικά σχόλια με, ή χωρίς δηλητήριο για γαρνιτούρα. Ακολούθως εσείς θα τα βάλετε με την βοήθεια του μυαλού σας και την προσωπική σας κρίση σε σειρά, ανάλογα με την σημαντικότητά τους. 

Πάμε λοιπόν:

• Η ψήφιση της περιβόητης συμφωνίας των Πρεσπών από την Ελληνική βουλή. Η γνωστή και πολύχρονη ιστορία της ονομασίας των Σκοπίων σε Βόρεια Μακεδονία που κοντράρετε μόνο με την Τόλμη και Γοητεία σε διάρκεια και μηδενική ουσία. Συνηθίζω αυτό το θέμα να το αποκαλώ: "ο κόσμος το έχει τούμπανο, και εμείς κρυφό καμάρι" (click εδώ, μπας και ανοίξουν τα στραβά σας έστω και λίγο) Βλέπετε καλοί μου, εάν ο μέσος πολίτης σταματήσει να στρουθοκαμηλίζει και μυρίσει λίγο τι γίνεται στις γύρω χώρες ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΩΡΑ, όλα αυτά θα του φαντάζουν τελείως μα τελείως αδιάφορα. 

Σημαντική σημείωση επί του πιεστηρίου: Φήμες λένε πως η επόμενη κυβέρνηση θα συγκαλέσει συνάντηση με τον Donald Trump, γιατί η Αμερική έχει 13 (!!!) περιοχές με το όνομα Μακεδονία και δεν έχει ερωτηθεί η ελληνική πλευρά. Βλέπετε όταν αυτοί έτρωγαν χοτ-ντογκς με πατάτες τηγανιτές και κέτσαπ πάνω στα δέντρα, εμείς μοιράζαμε πολιτισμό με ένα εσάνς παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Λέω εγώ τώρα, μερικά λόγια του αέρα για να γεμίσω την παράγραφο. 

• Ακολουθεί το γεγονός του θανάτου του "καλοκάγαθου" δημοσιογράφου και πάνω από όλα μπατριώτη, Θέμου Αναστασιάδη. Ο άνθρωπος που έχει ξεράσει μπουκάλες μελάνι ρατσισμού και ακροδεξιάς προπαγάνδας και βοήθησε μαζί με άλλους στην εκκόλαψη του ναζισμού στην χώρα μας. Ελαφρύ να είναι το χώμα που τον σκεπάζει, αλλά ο κόσμος είναι λιγάκι καλύτερος τώρα που μας άφησε. Όσο για τον δημοσιογραφικό κόσμο δεν είμαι τόσο σίγουρος, μιας και η λερναία ύδρα που δημιούργησε τόσα χρόνια, έχει πολλά κεφάλια ακόμα και παθιασμένος συνεχιστές.

Σαν τα extras των DVDs, επικολλώ 2 φωτογραφίες για το θέμα αυτό. Την πρώτη, για να θυμηθούμε τρία από τα δυνατότερα άρθρα του Αναστασιάδη, που βασικό τους στόχο είχαν την προώθηση της ειρήνης, της κατανόησης και της ανθρωπιάς στον τόπο:

....και η δεύτερη επειδή ο τίτλος του άρθρου με έκανε και γέλασα αυθόρμητα και δυνατά:

Ζωή σε εμάς και πάμε παρακάτω στο σημαντικότερο (κατ' εμέ) γεγονός της εβδομάδας που μας πέρασε:

• Το κορίτσι μας, αυτή η ανοιχτή εγκυκλοπαίδεια γνώσεων και ρητορικής δεν έχει πλέον τηλεοπτική στέγη. Η Κωνσταντίνα βρέ, η Σπυροπούλου. Αυτός ο φάρος του Ελληνισμού, που κάνει χαρούμενους τους απανταχού συμπατριώτες μας, έληξε λέει την συνεργασία της με το κανάλι ΣΚΑΙ και βρίσκεται σε αναζήτηση νέου τηλεοπτικού σπιτιού. Φήμες λένε πως εάν δεν βρει στέγη σε κάποιο από τα μεγάλα κανάλια, είναι διατεθειμένη να κουρνιάσει και σε σπιτάκι σκύλου, με βασική όμως προϋπόθεση ο ιδιοκτήτης να έχει παχυλό λογαριασμό στην Alpha Bank και να είναι άνω των 70 χρόνων. Δεν ξέρω περισσότερες λεπτομέρειες και παρακαλώ μην με πιέζετε. Ήδη είπα πολλά. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να της στείλουν μήνυμα στα σόσιαλ μίντια με τις προσφορές τους. Εγώ σκύλο δεν έχω, είμαι μάλλον κάτω από 70, οπότε βρίσκομαι εκτός, θέλω δεν θέλω.

Με αυτά και με αυτά, νομίζω πως αντιμετωπίσαμε τα χειρότερα και μπορούμε απλά να περιμένουμε τα μπάνια του καλοκαιριού.

Αfτιά.

Non Serviam.

-Lcfr.

Jumbo BEBE

Παρατηρώ το τελευταίο διάστημα ένα φαινόμενο που μου είναι φρέσκο σαν τα ψάρια της λαϊκής αγοράς Δευτέρα πρωί. Ίσως να είμαι έξω από το λούπ και να έχω χάσει σημαντικά επεισόδια από τα τελευταία τρέντς (μην χέσω). Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε έχω μείνει πραγματικά πολύ πίσω και ζητώ συγγνώμη γυμνός και γονατιστός μπροστά σας. 

Τα απεχθή celebrity news δεν εστιάζουν πλέον στα σουτιέν και στις ζαρτιέρες που εκτέθηκαν το σαββατοκύριακο στα σκυλάδικα και στα gala, ή στις φρέσκες αλλαξοκωλιές που κάνουν οι διάσημοι αναμεταξύ τους, σαν άλλο Beverly Hills 90210, αλλά σπρώχνουν πολύ τις εγκυμοσύνες αυτών. 

Βέεεβαια...

Το κουτάλι με το οποίο ταΐζει το υπνωτισμένο κοινό ο κίτρινος τύπος, είναι σε ροζ απόχρωση. Όχι σεξουαλική όπως τα παλιά καλά χρόνια της Τατιάνας, αλλά μωρουδιακή και με υπερήφανο σπόνσορα τα Jumbo BEBE.

"Έγκυος η τάδε τραγουδίστρια", "ανέβασε φωτογραφία του θετικού predictor η  διάσημη ηθοποιός" και άλλα τέτοια εκπληκτικά στολίζουν ένα μεγάλο μέρος των άρθρων στις μέρες μας. Και αναρωτιέμαι με την σειρά μου: 

Γιατί συνάνθρωποι?

Γιατί να απασχολεί την κοινή γνώμη που η Στέλλα Μπετσετσάκου είναι έγκυος και περιμένει δίδυμα? Γιατί κυρία Μπαλοδήμου μου, ανεβάζεις φωτογραφία μέσα από το πρώτο υπερηχογράφημα? Τι κερδίζω σαν άνθρωπος εάν μάθω πως η Κάτια Μπουλέ έκανε καισαρική και το βρωμόπαιδό της είναι υγιέστατο και έχει μια ελαφριά ροπή προς το μπάσκετ και την ιατρική?

Μήπως γιατί αυτές οι σημαντικές προσωπικότητες, επιτέλους, θα αφήσουν την συνέχειά τους στον πλανήτη και μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι? Ή μήπως είναι μια συνολική προσπάθεια να πάρουμε σειρά εμείς οι επόμενοι, μιας και το ελληνικό στοιχείο κάθε χρόνο μειώνεται σύμφωνα με τις τελευταίες στατιστικές? Monkey see, monkey do, ένα πράμα?

Αντιλαμβάνομαι πως ο πραγματικός λόγος είναι η ματαιοδοξία και η αχόρταγη ανάγκη της νέας φουρνιάς ανθρώπων να μοιράζονται τα πάντα στα σόσιαλ μίντια, μπας και μασουλήσουν κανένα like, αλλά εξακολουθώ και αναρωτιέμαι φωναχτά:

Γιατί κυρία νοικοκυρά, καταναλώνεις τέτοια θέματα? Γιατί σε ενδιαφέρει η εγκυμοσύνη της εκάστοτε τραγουδίστριας τόσο πολύ, που τα media αναγνωρίζουν την ταχύτητα με την οποία πατάς το κλικ και την δίψα σου για περισσότερο, με φυσικό επακόλουθο να ζούμε περικυκλωμένοι από παρόμοια τέτοια μπάσταρδα άρθρα?

Ας μου απαντήσει κάποιος γαμώ το φελέκι μου γαμώ και εάν η απάντηση με ικανοποιήσει, θα πάω εδώ δίπλα στο φαρμακείο, θα αγοράσω ένα πρεντίκτορ και θα κάνω τέστ μπας και γίνω μάνα και με αφήσουν επιτέλους να μπω στο διάσημο Facebook Group "Μανούλες του Facebook"... (εσωτερική προτζεκτίλα εμετού)

Επαναλαμβάνω, φάκ μάι φέλεκ, φάκ. 

Non Serviam

-Lcfr.

PS. Α και που είστε, εσείς που διαβάζετε και έχετε παιδιά: Κάνατε που κάνατε την μαλακία και πολλαπλασιαστήκατε, κάντε τουλάχιστον ένα δώρο στο παιδί σας: Μην το ανεβάζεται στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι στενάχωρο και κρίμα. Αίντε πχιά.

...

...Or maybe it was the other way around?


-Lcfr.

Ότι είναι, είναι.

"This basement devil is kicking the ass
Of my angel on the ceiling..."


-Lcfr.

Μια ευχή, αλλά τι ευχή ε?

Τις χρονιάρες παγανιστικές ημέρες εορτών διανύουμε, δεν γίνεται να μην κάνω το κομμάτι μου και να πετάξω λίγη αγάπη, βλέννα και μια πρέζα δηλητήριο. 

Γιατί έτσι. 

H μεγαλύτερη ευχή που μπορώ να κάνω σε όλους εσάς, τους αναγνώστες μου, είναι μια. 

Και είναι μονάχα μία γιατί είναι δυνατή, καλοσμιλεμένη στο μυαλό μου και ουσιαστική. Δεν θέλω κακεντρέχειες του στιλ: "Είσαι τσιγκούνης και φειδωλός ακόμα και στις ευχές". Τα επίθετα αυτά τα αντιπαρέρχομαι.

Δεν θα ευχηθώ υγεία, ειρήνη, χρήματα και άλλα τέτοια κοινότυπα και βαρετά. Όχι αδέρφια, είμαι υπεράνω και το γνωρίζεται πολύ καλά... Τουλάχιστον οι περισσότεροι. 

drum roll please:

Θα ευχηθώ να μην φτάσετε σε σημείο, να βγάζετε το ψωμάκι σας γράφοντας για το εσώρουχο της Μενεγάκη.

Τι αναρωτιέστε? Μια φορά θα τα λέμε.... 

Επειδή όμως βλέπω ακόμα μερικά ερωτηματικά στα πρόσωπά σας, ας σας το κάνω κέρματα μπας και... 

Καλά διαβάσατε. Το εσώρουχο της κυρίας Ελένης Μενεγάκη, είναι πηγή εσόδων για μερικούς ανθρώπους, μην το γελάτε. Πρώτα να το ανακαλύπτουν, χρώμα, είδος, μέγεθος, κτλ. Ακολούθως συλλέγουν τις σκέψεις τους στο χαρτί και στο τέλος τις μοιράζουν με το κοινό προς κατανάλωση. 

Η ευχή μου λοιπόν είναι να μην γίνετε ποτέ ένας τέτοιος άνθρωπος. Χαμηλότερα δεν μπορεί να φτάσει κανείς. Well, όχι απαραίτητα κανείς, αλλά λέμε. 

Και δεν θα σας κρύψω, πως το λεπτό που έπεσαν τα ματάκια μου σε τέτοιου είδους άρθρο, αντί να θυμώσω για την σαπίλα που κυκλοφορεί, στεναχωρήθηκα. 

Στεναχωρήθηκα για ίσως μερικά δευτερόλεπτα, δεν θέλω να υπερβάλω. Μόλις επανήλθα στα καλά μου, γέλασα. Και γέλασα τόσο δυνατά που ο σπιτονοικοκύρης μου έκανε έξωση για τον θόρυβο που έκανα 2 τα μεσάνυχτα. Και σαν κερασάκι στην τούρτα είμαι με πονόλαιμο και αντιβιώσεις 4 μέρες τώρα. 

Γίνε ότι θέλεις αδερφέ μου. Ό,τι κι αν αγαπάς κυνήγησέ το και προσπάθησε να το κατακτήσεις. 

Όμως μην γίνεις ποτέ, ΜΑ ΠΟΤΕ, σαν την κυρία Έλενα Φάκου:

Συγχαρητήρια και εις ανώτερα.

Non Serviam

-Lcfr.

As One

Εδώ και πολλά χρόνια (καλά, μην φανταστείτε και δεκαετίες ολόκληρες), έχω κάνει μια συμφωνία με τον εαυτό μου να μην ακούσω ποτέ ξανά το Back to You, του Brett Anderson. Για πολλούς και περίπλοκους λόγους, επιλέγω να μην ακούω το συγκεκριμένο τραγούδι, μιας και είναι ιδιαίτερα φορτισμένο στο μυαλό μου. 

Ο κύριος Anderson όμως τυχαίνει να είναι και τραγουδιστής της διάσημης βρετανικής μπάντας Suede, η οποία πριν κανέναν μήνα έβγαλε καινούργιο υλικό στο δίσκο με όνομα Blue Hour. Έκανα λοιπόν μία επιδέξια ντρίπλα στο πειραγμένο μου μυαλό και τον άκουσα. 

Ξεχώρισα με το πρώτο άκουσμα 2 τραγούδια από τον δίσκο που είναι μοναδικά. Δεν μου κάνει την παραμικρή εντύπωση βέβαια, μιας και είναι γνωστό το ταλέντων των ανθρώπων αυτών.

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας το πρώτο και πιστεύω πως θα αγγίξει αρκετούς.  

Το τραγούδι όσο απλό κι αν ακούγεται, είναι περίπλοκο και βαθύ. Οπότε, ένα δεύτερο άκουσμα βοηθάει στο να καταλάβεις το μήνυμα που προσπαθεί να μεταφέρει στον ακροατή. 

Συζητάμε για το "As One". Καλή ακρόαση συνοδοιπόροι. 

Non Serviam
-Lcfr.

Warship My Wreck

Ο Marilyn Manson με έχει κεράσει πολλές ώρες καλής μουσικής. Φυσικά όπως όπως το συνηθίζουν οι τέτοιου είδους καλλιτέχνες, με έχει κεράσει και αρκετές ώρες μέτριας και κακής μουσικής. 

Τα "μαύρα στίγματα" στην μουσική του όμως του τα συγχωρώ. Όχι επειδή είμαι καλός άνθρωπος και έχω την συγχώρεση άμεσα διαθέσιμη. Ούτε επειδή το πρώτο μου εφηβικό μου ψευδώνυμο ήταν MAN50N. Όχι. 

Του τα συγχωρώ για δύο λόγους.

Ο πρώτος και ο σημαντικότερος είναι επειδή ο άνθρωπος αυτός, δεν έχει σταματήσει να βγάζει μουσική. Τον ακούω φανατικά από την 1η Λυκείου στο σχολείο και τώρα που είμαι στα πίσω πίσω, εξακολουθεί και μου κάνει παρέα σε αυτό το ρημάδι που λέγεται ζωή. Και για αυτό τον ευχαριστώ. 

Ο δεύτερος λόγος είναι το Warship My Wreck. Είμαι βέβαιος πως μιλάμε για το τραγούδι της δεκαπενταετίας. Αν και βγήκε το 2015, το τραγούδι αυτό είναι αριστούργημα. Αριστούργημα που δεν θες να το ακούσεις πολλές φορές για να μην το συνηθίσεις. 

Λίγες και καλές. 

Αυτά για σήμερα.

Non Serviam.

-Lcfr.

Τσουκαλάς Αντετοκούνμπο

Είπα να ηρεμήσω για ένα διάστημα.

Με αφήνουν όμως τα γεγονότα?

Τάκης Τσουκαλάς

To σκουπίδι που ακούει στο όνομα Τάκης Τσουκαλάς, ναι αυτή η καρικατούρα της trash εποχής, που η ελληνική τηλεόραση ακόμα δεν τον ξεράσει, αυτή η κατσαρίδα που επιβιώνει χωρίς να ξέρουμε το πως, επανήλθε στα δρώμενα. Αποκάλεσε λέει, τον παίκτη της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού Θανάση Αντετοκούνμπο, "πίθηκο" στην προσπάθειά του να πουλήσει πώρωση και οπαδιλίκι στους ολυμπιακούς τηλεθεατές, μετά από έναν αγώνα μεταξύ των αιωνίων αντιπάλων για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.

Όσο το σκέφτομαι, όσο το μυαλό μου γυρίζει γύρω από το γεγονός, όλο και περισσότερο εκνευρίζομαι. 

Όχι επειδή είμαι ενάντια σε κάθε μορφή ρατσισμού από όπου και να προέρχεται, αλλά επειδή δεν μπορώ να διανοηθώ πως οι αθλητικοί δημοσιογράφοι και στην περίπτωση του κυρίου Τσουκαλά, οι προβατοδηγοί των οπαδών, στην προσπάθειά τους ποτίσουν με φανατισμό τα μυαλά των φιλάθλων, μπορούν και φτάνουν σε πολύ χαμηλά επίπεδα με μηδενικό έλεος και καμία προκατάληψη.

Και δεν στέκομαι μόνο στον Τσουκαλά του ολυμπιακού. Και η δική μου ομάδα έχει δημοσιογράφους και τέτοιου είδους φερέφωνα σαν αυτόν, που πουλάνε οπαδιλίκι με κάθε τρόπο και οι περισσότεροι αποδέκτες το τρώνε με το κουτάλι χωρίς δεύτερη σκέψη ή έστω την παραμικρή κριτική. 

Πρόβατα κύριοι. Πρόβατα με χρωματιστές παρωπίδες.

Και είμαι μαζί σου. Από την στιγμή που πουλάς κάτι και υπάρχει κόσμος που το αγοράζει, συνέχισέ το κύριε. Με την συνείδησή σου και για το εάν κοιμάσαι ήσυχος το βράδυ, δεν θα σου κάνω την χάρη να ασχοληθώ.  

Θανάσης Αντετοκούνμπο

Αλλά το να φτάνεις στο σημείο να κάνεις κριτική σε έναν παίκτη κατ' αυτόν τον τρόπο, ενώ γνωρίζεις την ιστορία του, (μιας και έγινε γνωστή από την τεράστια επιτυχία που έχει ο αδερφός του Γιάννης, στο αμερικάνικο NBA) νομίζω πως δεν πρέπει να περάσει έτσι απαρατήρητο και χωρίς κυρώσεις. Όχι μόνο νομικές, αλλά και από τους ακροατές/τηλεθεατές σου. Βέβαια δεν κοιμάμαι όρθιος για να πιστεύω πως θα ξεσηκωθεί ο βαμμένος ολυμπιακάκιας ενάντια στον Τσουκαλά, επειδή είπε τον Αντετοκούνμπο πίθηκο. Αντιθέτως υποψιάζομαι πως θα χειροκρότησε και ίσως πωρώθηκε λίιιιγο παραπάνω. Τίποτα όμως δεν με σταματά από το να πιστεύω και να ελπίζω στο καλύτερο.

Στέκεσαι λοιπόν στο χρώμα του δέρματος ενός ανθρώπου και όχι στην συμπεριφορά του. Εάν το σκεφτείς, (όχι ότι έχεις την εγκεφαλική ικανότητα Τάκη μου) αυτό είναι από τα πιο αδύναμα επιχειρήματα που μπορεί να έχεις, ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΘΕΜΑ. Συμπεριφέρθηκε άκομψα? Έκανε χειρονομίες στους παίκτες ή στους φιλάθλους της ομάδας σου? Σκίσ' τον με την σκληρότερη κριτική. Όχι όμως φορώντας ρατσιστικό γυαλιά, για να πωρώσεις και να δώσεις στα λεγόμενά σου σου ένα τσίκ περισσότερο oomph.

Και για να σε ρωτήσω και κάτι τελευταίο ρε Τάκη. Εάν φόραγε τα κόκκινα ο συγκεκριμένος παίκτης, θα έλεγες τα ίδια? Ή μήπως θα ήσουν καταπιεσμένος ρατσιστής και η επιλογή των λέξεών σου, θα ήταν λίγο πιο προσεκτική?

Ελπίζω το ΕΣΡ και η εισαγγελία να κάνουν την δουλειά τους, έτσι ώστε τέτοια σκουπίδια να μην έχουν πρόσβαση σε κανένα μέσο ενημέρωσης. Πόσο μάλλον στην τηλεόραση που οι περισσότεροι υπνωτισμένοι πολίτες γύρω μας, την έχουν για ερωμένη κάθε βράδυ. 

Βέβαια εδώ θα αποκτήσει τηλεοπτικό κανάλι ο Μαρινάκης σε λίγους μήνες. Όλα πρέπει να τα περιμένεις στο ελλαδιστάν. 

Non Serviam,

-Lcfr.

Malta

-Lcfr.

Milliseconds

Και επειδή ακριβώς αρχίζει ο καιρός να δροσίζει, σε σημείο να πρέπει να κλείσεις το παράθυρο το βράδυ, είπα να επιλέξω ένα πιο κρύο τραγούδι σήμερα, για να μπαίνουμε στο κλίμα σιγά σιγά. 

Οι Katatonia, αν και σαν μπάντα είναι στον πάγο τον τελευταίο χρόνο (εάν θυμάμαι καλά) παραμένουν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα του χώρου. 

Όχι γιατί είναι οι τοπ καλλιτέχνες που όταν γράφουν έστω και μια νότα τα τσιμέντα στις γύρω πολυκατοικίες αρχίζουν και πέφτουν.

Όχι. 

Είναι αγαπημένο συγκρότημα γιατί πάνω του έχει άμεσα συνδεδεμένο δυνατό παρελθόν. Από τον τρόπο που έμαθα για αυτούς, μέχρι το νόημα που μεταδίδουν με τους ιδιοφυείς, σε κάποιες, περιπτώσεις στίχους τους. 

O Dead End Kings δίσκος, αν και τον άκουσα σε περίοδο που ήμουν πραγματικά κλειδωμένος στο εμένα, μοιάζει αν μη τι άλλο, σαν ένα encore έντονων συναισθηματικά ιστοριών του παρελθόντος. Η επιλογή μου από τον εν λόγω δίσκο δεν μπορεί να μην είναι το B-Side των B-Sides. Το τραγούδι που δεν συμπεριλήφθηκε στο αρχικό track list του δίσκου για κάποιον περίεργο λόγο.

Το μοναδικά μοναδικό Seconds, που εάν δεν κάνω λάθος έχει ξανατιμήσει τον ιστότοπο αυτό με την παρουσία του, αλλά όπως έχουμε πει, η επανάληψη είναι μια μαμά και αυτή.

"We were such good friends
Will you find me where I am now"

Καλό σου σκ.
Non Serviam.

-Lcfr.

Bimbo Queen

Εντάξει, είχα πει να χαλαρώσω λίγο την κριτική μου στην κυρία Φάκου και κατ' επέκταση στο Marie Claire, αλλά μέχρι εδώ άντεξε η υπομονή μου. Αδέρφια μου, ετοιμαστείτε για το απόλυτο και πάνω από όλα ολόφρεσκο άρθρο με τίτλο:

"Τι να μη στείλεις σε μήνυμα για να μη σε περάσει για bimbo;"

Προσπαθήστε να ακολουθήσετε την παρακάτω πρόταση: 

H πριγκίπισσα του διαδικτυακού βόθρου, δίνει συμβουλές για το τι να μην στείλουν σε μήνυμα, οι bimbos που την διαβάζουν στο Marie Claire, για να μην τις περάσουν για bimbos, οι "αρσενικοί" bimbos που έχουν πάρε δώσε μαζί τους. Ξανά διαβάστε την πρόταση για μεγαλύτερο εφέ.

Πάμε πάλι. Η κυρία Φάκου, που η φήμη της εδώ και πολλές δεκαετίες, δεν περιορίζεται μονάχα στον τίτλο "bimbo", δίνει ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ σε κοπέλες που είναι σίγουρα 25 χρόνια μικρότερές της!

(και με λιγότερες πλαστικές επεμβάσεις στην μουτσούνα τους). 

Συμβουλές κυρίες και κύριοι. Ποιος?

Η κυρία Φάκου!

Που εάν αρχίσω να γράφω για τα επίθετα που την ακολουθούσαν σε νεότερη ηλικία, το πιο κολακευτικό θα είναι το Bimbo.

Μαλάκες μου, η κυρία αυτή πριν κάτι μήνες έγραφε και γαλουχούσε τις αναγνώστριές της ΓΙΑ ΤΟ FISTING στην ερωτική ζωή. Καλά διαβάσατε, το άρθρο με τίτλο: "Let’s talk about sex: Fist Fucking, δαίμων της μεσημβρίας και Mπονόμπο" νομίζω πως την τοποθετεί στον θρόνο των πιο εμετικών γραμμών που έχουν ποτέ αναρτηθεί σε μέσο. Έντυπο ή internetικό.

Κι όμως ο πάτος δεν εμφανίζεται και κάλλιστα μπορούμε να φτάσουμε πιο βαθιά. Με μια γρήγορη ανάγνωση μερικών ακόμα, καταπληκτικών άρθρων που εξακολουθούν να τιμούν με την παρουσία τους το αρχείο του "Μαρί Εκλέρ", κάνουμε ένα σαγηνευτικό ταξίδι στα βοθρολύματα του μεγάλου αυτού μυαλού. Σας τα παραθέτω για να αποκτήσετε και εσείς λίγο πιο ολοκληρωμένη άποψη:

• "Boob Job: H σεξουαλική πρακτική που οι γυναίκες αποφεύγουν ενώ οι άντρες λατρεύουν"
• "Τι είναι το squirting;"
• "Τρία tips για να απολαύσεις το σεξ στο αυτοκίνητο"
• "Υπάρχει ένα σημείο που παραμελείς να φιλήσεις όταν κάνεις στοματικό σεξ στο σύντροφό σου"

Kαι το ένα από τα καλύτερά μου:

• "O αυνανισμός σου και εσύ: Όλες οι απαντήσεις που θέλεις να πάρεις."

Ειλικρινά λυπάμαι. 

Λυπάμαι τις πιτσιρίκες που τσιμπάνε το προφανές clickbait και μολύνουν το μυαλό τους. Εξακολουθώ να αναρωτιέμαι πως γίνεται αυτά τα άρθρα να εγκρίνονται από την αρχισυνταξία και τον εκδότη του εν λόγω site. Ίσως να αρμόζουν σε κανένα παρακμιακό site ροζ στούντιο, που προσπαθεί να σπρώξει τις δεσποινίδες της νύχτας σε ερεθισμένους φορτηγατζήδες.

Μέχρι εκεί φτάνει αυτού του είδους αρθρογραφία. 

Αρθρογραφία δημόσιας τουαλέτας.

Cry, little sister! (Thou shalt not fall)

-Lcfr. 

End Of Time

Το να σκηνοθετείς ένα εκπληκτικό μουσικό βίντεο κλιπ θέλει ταλέντο. (όπως άλλωστε τα περισσότερα πράγματα στο κόσμο)

Όμως, μέσα στο ταλέντο σου μπορεί να εμφανίζονται και κάποια στοιχεία που ή δεν πρέπει να τα δείχνεις, ή πρέπει να τα αναδεικνύεις με κάθε τρόπο. 

Η αποψινή μουσική επιλογή μου είναι ξανά από τους προχθεσινούς Lacuna Coil. Το "End of Time" είναι ίσως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει στην ιστορία τους. Έρχεται και το βίντεο και δένει το γλυκό.

Μέσα από μαυρίλα, την αρρώστια και την διαστροφή του κυρίου σκηνοθέτη γεννιέται ένα μοναδικό αποτέλεσμα που προσωπικά με διχάζει. Από την μια με ενθουσιάζουν τέτοιες τολμηρές αποφάσεις. Η πλήρης απελευθέρωση της φαντασίας και της δημιουργίας χωρίς όρια. Από την άλλη τέτοιες επιλογές στην μουσική (και ειδικά στην μέταλ που είναι άλλο κεφάλαιο) το μυαλό μου τις ερμηνεύει σαν υπερβολική προσπάθεια να σοκάρει.

Οι υπόλοιπες σκέψεις δικές σας:

-Lcfr.