Sunday Music Post

Για να πω την αλήθεια μου, και μεταξύ μας να μείνει παρακαλώ, το τελευταίο διάστημα έχω βρει χρόνο και έχω φέρει το κεφάλι μου σε σωστό σημείο και ξανά άρχισα να γράφω. Λίγο μια μέρα, περισσότερο την άλλη και αδιάκοπα την επόμενη. Προσεχώς λοιπόν, έρχονται μερικά teases για τα πράγματα του επόμενου βήματος.

Μέχρι τότε, δεν θέλω να ξεχνάτε ότι τις ημέρες που αφιέρωνα καθημερινά χρόνο σε αυτό το blog, οι Κυριακές είχαν κολλημένες πάνω τους, ένα τραγούδι. Συνήθως, κάποιο από τα αγαπημένα μου ή κάποιο από τα πολλά που με έχουν στοιχειώσει.

Στην περίπτωση του "Look Away Lucifer" από τους Madrugada, δεν έχω και πολλά να πω. Με συμβουλεύουν να μην κοιτάζω σε συγκεκριμένα πράγματα, και διάολε, αυτό κάνω με μεγάλη επιτυχία το τελευταίο διάστημα. 

Γι' αυτό τον λόγο, ορίστε.
Δώστε του να καταλάβει.

Καλή εβδομάδα να έχουμε αδέρφια.

Non Serviam.

-Lcfr

Today

Όπως λένε και οι Bush:

"I miss you always"

Αυτά για σήμερα. Λίγα και καλά.

-Lcfr.

Fuck it

Δεν ξέρω ποιοι από εσάς με έχετε για καλό παιδί, αλλά επειδή σήμερα ανακάλυψα ένα video που μου έφτιαξε την διάθεση από το πρωί και το έχω στο Background και παίζει, είπα να φορέσω το προσωπείο του καλού και να το ανεβάσω εδώ, λέγοντας fuck it.

Η συμπάθειά μου προς τον Damien Rice, νομίζω είναι εμφανής μέσα από τα συχνά posts μου για την μουσική του. Έτσι έρχεται και δένει.

Ο κύριος Rice λοιπόν, πριν λίγες ημέρες, έδωσε μια αρκετά prive μουσική παράσταση σε ένα lobby ενός ξενοδοχείου του εξωτερικού. Τα τραγούδια που τραγουδάει 10 στον αριθμό. Λίγα θα μου πείτε. Αλλά λίγοι ήταν και οι τυχεροί μέσα στο ξενοδοχείο και ακόμη πιο λίγοι από έξω. Οι καλοί παραγωγοί αυτού του event, έβγαλαν εχθές το video στο Youtube για εμάς τους πτωχούς που τέτοιες ευκαιρίες δεν τις έχουμε, γαμώ την Ελλάδα μου γαμώ. (μπορεί βέβαια να έρθει στα ροζ ξενοδοχεία του κέντρου της Αθήνας που ξημερώνουν οι χιλιάδες παράνομες σχέσεις των μικροαστών συμπατριωτών μας)

Βλέποντας το εν λόγω βίντεο και απολαμβάνοντας εκτελέσεις όπως αυτή του Volcano (2o τραγούδι) και το πραγματικά ανατριχιαστικό 9 Crimes (6o τραγούδι) μπορείτε να καταλάβετε το μέγεθος του ταλέντου του Rice. Για αυτό σας προσκαλώ όλους να το δείτε και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Απολαύστε υπεύθυνα...

...ή ανεύθυνα. 

Δικό σας είναι το συκώτι. 

-Lcfr.

A7bsence

Επειδή είμαι σε αυτήν την διάθεση και επειδή έχω πει εδώ και κάποιους μήνες πως το "A7bsence" από τους Blinded, αν και τραγούδι περασμένης χρονιάς, είναι ίσως το κυρίαρχο του 2014 για εμένα, είπα να το ξανά ανεβάσω.

Όχι επειδή μιλάει για την απώλεια και τους τρόπους που αυτή σε χτυπάει καθημερινά επιβεβαιώνοντας την ύπαρξή της, αλλά επειδή...

"... Maybe it was the other way around..."

Προς όλες τις κατευθύνεις, για όλα τα αυτιά.

-Lcfr.

The Box

Οι περισσότεροι από εσάς, ξέρετε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η μουσική στην ζωή μου, τι πάθος έχω για αυτήν και πόσες φορές έχω ουρλιάξει μέσα από τούτες εδώ τις γραμμές, προσπαθώντας να κάνω έστω έναν από εσάς να ασχοληθεί λίγο παραπάνω με την μουσική και τις προεκτάσεις που μπορεί να έχει στην καθημερινότητα.

Σήμερα λοιπόν, 3 του Νοέμβρη, μετά από κάτι παραπάνω από 8 ολόκληρα χρόνια, ο αγαπητός Damien Rice, έβγαλε καινούργιο δίσκο με τίτλο My Favourite Faded Fantasy. Δεν σας κρύβω ότι αυτό και μόνο το γεγονός, από το πρωί που μου το θύμισε το κινητό μου, μου έχει αλλάξει την διάθεση προς το καλύτερο. Τώρα δε, που τον ακούω για 2η φορά (μέσα στις λίγες ώρες που γύρισα σπίτι από την δουλειά) κατάφερα και έφερα την προοπτική μου, σε μια γωνιά που βοηθάει και τα πράγματα δεν είναι δα και τόσο αρνητικά. 

Επειδή λοιπόν εάν το καλοσκεφτείς αγαπητέ, το μυαλό σου δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μικρό κουτί με υπερφυσική δύναμη αλλά περιορισμένο χώρο, καλό θα είναι να επιλέγουμε συνετά και εσύ και εγώ, τι κρατάμε μέσα του και να βρίσκουμε διαρκώς τρόπους να κρατάμε ό,τι αρνητικό (σκέψεις, υποθέσεις, γεγονότα, φήμες και ότι άλλο) έξω και μακριά του.  


Και εκεί που έχεις στρώσει από αυτό το τελευταίο σχόλιο του Lcfr, έρχεται ο Damien Rice και σου τραγουδάει το....

....The Box...

-Lcfr.

The only way out is...

"The only way out,
Is through".



-Lcfr.

For Wounds To Come Part2

...και επειδή πριν 2 ημέρες αναφέρθηκα μέσα στο αποχαιρετιστήριο post μου προς τον Brett Anderson στο ότι μερικά πράγματα αφήνουν σημάδια πάνω σου, είπα να το συνεχίσω και να επεκταθώ λίγο ακόμα σήμερα Παρασκευή. (για να ξεκινήσει ευχάριστα το πσκ βρε κουτά!)

Κάθε ημέρα, κάθε επικοινωνία και γενικά κάθε αλληλεπίδραση που μπορεί να τύχει να έχεις με κάποιον άνθρωπο ή κατάσταση, κρύβει μελλοντικά σημάδια. Μικρά ή μεγάλα δεν παίζει ρόλο. Είναι δεδομένο ότι θα σου αφήσει, είτε το θέλεις είτε όχι.

Γιατί?

Γιατί αδερφέ μου, δυστυχώς δεν είναι στο χέρι σου. Όσο και να προσπαθήσεις να είσαι καλός και όπως πρέπει, θα σε αφήσει για λίγο λάσκα και εκεί που δεν το περιμένεις, θα σε δαγκώσει.

Το περίεργο δεν είναι ότι θα σε δαγκώσει. ΌΧΙ. Αυτό επαναλαμβάνω πρέπει να το θεωρείς δεδομένο. Εάν τυχαίνει να είσαι λίγο πάνω από τον μέσο όρο του καθημερινού κόσμου, ίσως έχεις και την ικανότητα να προβλέψεις και το πότε θα σε δαγκώσει.

Η μαλακία αδερφέ μου, είναι ότι δεν ξέρεις ΠΟΥ θα σε δαγκώσει και τελικά που θα σου αφήσει το σημάδι της. Εάν είσαι τυχερός, θα είναι κάπου που δεν θα μπορείς να το βλέπεις καθημερινά και ίσως το ξεχάσεις αρκετά γρήγορα. Εάν για παράδειγμα έχεις μια ουλή στην πλάτη, κάποια στιγμή θα την ξεχάσεις. Θα ξέρεις σίγουρα ότι είναι εκεί και κάποιες στιγμές ίσως την φέρνεις στο μυαλό σου, αλλά δεν θα την αντιμετωπίζεις σε καθημερινή βάση.

Εάν είσαι από τους ανθρώπους που η τύχη τους είναι μακρινή συγγενής, τότε αδερφέ μου σου έχω κακά μαντάτα. Το σημάδι που θα σου αφήσει, θα το κοιτάς κατάματα και καθημερινά. Ίσως και κάθε φορά που θα σηκώνεις τα μάτια σου να κοιτάξεις τον καθρέφτη.

Θα το φοράς αυτό το σημάδι για μια ζωή και θα είσαι υποχρεωμένος να ζήσεις με αυτό και να σου θυμίζει ότι έζησες, ότι έκανες και τι στραβοτιμονιά έγινε.

Όση πούδρα και make up και να βάλεις, θα είναι εκεί και θα το καλημερίζεις κάθε πρωί...

...μέχρι να σπάσουν όλοι οι καθρέφτες του κόσμου.

Τότε, ίσως και να απελευθερωθείς.

Ίσως.

-Lcfr.

Adieu Brett

Επειδή τα νέα κυκλοφορούν, έστω και καθυστερημένα, νιώθω υποχρεωμένος να ανεβάσω για τελευταία φορά το τραγούδι που με ακολουθούσε για 2 συναπτά έτη και μπορώ να παραδεχθώ πως ήταν ύμνος στα αυτιά μου. 

Όχι γιατί είναι τραγουδάρα και σπάνιας ποιότητας τραγούδι. Αλλά γιατί, όπως έχω ξαναγράψει άπειρες φορές, τέτοιου είδους τραγούδια, πάνε χεράκι-χεράκι με τα πράγματα που ζούσες όταν τα άκουγες στο repeat, μέχρι να τα βαρεθείς. 

Που, μεταξύ μας, ακόμα και τότε δεν σταματούσες, και συνέχιζες να ενοχλείς το μυαλό σου με το ίδιο τραγούδι, over and over and over again.

Μέχρι να στάξουν οι νότες από τα αυτιά σου. 

Επειδή όμως, όλα τα πράγματα είναι ένας πούστης κύκλος και οι κύκλοι όταν ξεκινούν να σχεδιάζονται, είναι καταδικασμένοι να συναντούν το σημείο από το οποίο ξεκίνησαν και να ολοκληρώνονται, ας ακούσουμε για τελευταία φορά, εδώ μαζί, το τραγούδι που έχει αφήσει πληγές πάνω στο δικό μου κορμί.

Άλλες κλειστές και άλλες ορθάνοιχτες σαν τα πόδια μιας ετοιμόγεννης.

Adieu Brett Anderson.
Το τραγούδι σου, δεν θα το ξανακούσω.


 

-Lcfr. 

Absence

....Or maybe
It was the other way around...

-Lcfr.

Greeeeeeeat

True story.

-Lcfr.

Sunday Music Post

Πάει καιρός από το τελευταίο Κυριακάτικο post, και εάν κάτσω να σκεφτώ, πρέπει να πηγαίνει και καιρός από το τελευταίο "κανονικό" post.

Δουλειές με φούντες δεν μου επιτρέπουν την τόσο συχνή ενασχόλησή μου με το blog. Παρόλα αυτά, στο κεφάλι μου το τελευταίο διάστημα υπάρχουν πολλά και διάφορα και είμαι σίγουρος πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα πάρω ξανά μπρος και θα τα ξερνάω ένα ένα, μέσα από αυτές τις γραμμές.

On topic.

Επειδή σήμερα ξύπνησα από τις 6:30 και έκανα δουλειές στο σπίτι σαν σωστός νοικοκύρης (?), σκάλισα λίγο την μουσική μου για να βρω κάτι που έχω καιρό να ακούσω. Και φυσικά έπεσα πάνω στον τελευταίο δίσκο των Anathema, που τραγουδάει για παλιές αγάπες, ξεχασμένα όνειρα και χαμένες ευκαιρίες.

Στο κλίμα λοιπόν των ημερών, ορίστε ένα ανάθεμα από τους Anathema για να έρθει και να σας ταρακουνήσει από τον ύπνο που κοιμάστε.

-Lcfr.

Obsession

Η εμμονή συνεχίζεται.


-Lcfr.