Katla.

Σήμερα έχει κάτι διαφορετικό το πρόγραμμα γιατί έτσι.

Όπως έχω ξανά γράψει, η μουσική που ανεβάζω εδώ δεν είναι 100% η μουσική που ακούω. Αλλά επειδή ξέρω τι και πως, επιλέγω να μοιράσω λίγο πιο ήρεμα ακούσματα.

Σήμερα έχει Katla. Μια μπάντα που σίγουρα δεν έχεις ακούσει ποτέ. Και μετά από αυτό το post, ίσως να μην ξανά ακούσεις.

Εγώ όμως έχω πάθει εμμονή με την μουσική τους και το βάθος της ποιότητας που μου μεταφέρουν με τις νότες τους. Δεν καταλαβαίνω γρι από τους στίχοι, (μιας και τραγουδούν Ισλανδικά οι άνθρωποι) αλλά ότι και να λένε, είμαι μαζί τους. Τους υποστηρίζω, θα τους υποστηρίζω και εάν δεν σου αρέσει το παρακάτω τραγούδι Fuck off, you're dead to me.

Οι Katla τραγουδούν το Hyldýpi (Χάσμα). 

Έτσι, γιατί μπορούν:

-Lcfr.
ΥΓ. Katla, είναι ένα ενεργό ηφαίστειο στην Νότια Ισλανδία. 

Are you Happy?

Αρκετές ημέρες τώρα σκέφτομαι μια ερώτηση, ξανά και ξανά:

"Είσαι ευτυχισμένος?"

Δεν κάνω αυτήν την ερώτηση απευθείας σε εμένα μιας και είμαι σπάνια κότα. Παρόλα αυτά η ερώτηση όσο απλή και σχετικά κλισέ και εάν είναι, συνεχίζει να υφίσταται με το στομφώδες στυλ και την ύπουλη καμπαρντίνα της που ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβει από μέσα. Είναι αντικειμενικά δύσκολη και σίγουρα αυτές οι γραμμές δεν μπορούν να την απαντήσουν. 

Είναι δύσκολη γιατί η πλειοψηφία δεν ξέρει τι είναι αυτό που την κάνει να πιστεύει πως είναι ευτυχισμένη. Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που ζουν σε ανούσιες αυταπάτες στο όνομα της φυσιολογικής κονσερβοποιημένης ζωής, και εκεί θα εστιάσω σήμερα.

Οι άνθρωποι που μεταφράζουν την ευτυχία χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: Τους υλιστές, αυτούς δηλαδή που βρίσκουν την ευτυχία όταν αγοράζουν υλικά αγαθά, και τους υπέρ ρομαντικούς. Αυτούς που θεωρούν πως ή σχέση που έχουν, ή η σχέση που μπορεί να δημιουργήσουν με τον/την Mr./Ms. Perfect, τους κατατάσσει αμέσως στην κατηγορία των ευτυχισμένων. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν.

Και οι δύο κατηγορίες αυτές έχουν τα προβλήματά τους, αλλά είναι κάτι το σύνηθες. Εάν ανήκεις σε μια από αυτές τις κατηγορίες, τότε έχεις κάνει μερικές λάθος στροφές στην ζωή σου ή χρειάζεσαι ένα γερό ταρακούνημα και αλλαγή προοπτικής. Αυτό, ή το μυαλό σου εξαρτάται πάντα από κάτι. Είτε αυτό είναι το καινούργιο γυαλιστερό iPhone σου, είτε ο σύντροφος που σου έτυχε, ο οποίος τυγχάνει να έχει αρκετές ανοχές και αντοχές για να βαδίζει παράλληλα με εσένα.

Σε μια κοινωνία φοβισμένη και ας μην κρυβόμαστε, σε μια κοινωνία κονσέρβα, θεωρώ απολύτως φυσιολογικό ο μέσος άνθρωπος, δηλαδή η πλειοψηφία, να στηρίζει τις ελπίδες του για ευτυχία στο να κάνει οικογένεια και παιδιά, να έχει ένα μεγάλο σπίτι και δυο αμάξια στην πιλοτή. Ματαιόδοξο, αμερικανιά, στενάχωρο και ενάντια σε όλα όσα πιστεύω και εκπροσωπώ, αλλά κατανοητό. Μια στείρα αστική τάξη, διατάσσει συγκεκριμένα βήματα στον χορό της ζωής και δεν πρέπει να λοξοδρομείς στο παραμικρό.

Όμως, αναρωτιέμαι. Δεν είναι καιρός να σκεφτούμε πως ο μοναδικός και γνήσιος τρόπος για να βιώσουμε την ευτυχία (όπως και να την ερμηνεύει ο εγκέφαλός μας) είναι μονάχα μέσα από τον ίδιο μας τον εαυτό? Να συνηθίζουμε δηλαδή στην ιδέα πως δεν είμαστε ένα κομμάτι πάζλ, το οποίο για να δείχνει μια ολοκληρωμένη εικόνα χρειάζεται απαραίτητα ένα άλλο κομμάτι δίπλα του.

Είναι δύσκολη ερώτηση για να απαντηθεί. Και όταν επιτέλους απαντηθεί και η απάντηση χρίζει βελτίωσης, είναι ακόμα πιο δύσκολο να αλλάξει. Όμως γλυκά μου αποκαΐδια, η ερώτηση "είμαι ευτυχισμένος?" είναι απαραίτητη. 

Είναι η ερώτηση που πρέπει να κάνεις κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς.

I hope you're happy.

-Lcfr.

Έξτρα Τερέστριαλ

Δεν ξέρω εάν τα μάθατε αλλά η NASA ανακοίνωσε πως ανακάλυψε 7 πλανήτες να γυρίζουν γύρω από ένα αστέρι (βλ. Ήλιος) στα 40 έτη φωτός, δηλαδή περίπου 235 τρισεκατομμύρια μίλια μακριά από εμάς. Σε απλά ελληνικά δύο φανάρια δρόμος και δυο τζούρες καφέ. Αυτοί λέει οι πλανήτες, ίσως έχουν νερό, άρα πιθανώς να μπορούν να φιλοξενήσουν ή να έχουν ήδη ζωή επάνω τους. 

Τι έγινε μάγκες? Δεν αισθάνεστε τόσο μοναδικοί πλέον έτσι? Και εσύ Μαράκι που δεν απαντάς στα μηνύματά μου, εξακολουθείς να πιστεύεις πως είσαι μία και μοναδική? Ε, Μαράκι από τα Άνω Πετράλωνα? (κάνε αντ είμαι πλόκ)

Όλα αυτά τα γεγονότα (τα οποία τα πίστευα από πιτσιρίκι) και σε συνδυασμό με το ότι είδα την ταινία "Arrival" πριν κάποιες μέρες, με έκαναν να σκεφτώ.

Φανταστείτε ένα σενάριο, στο οποίο η Γη είναι ο πλανήτης που εξερευνούν και αποφασίζουν να επισκεφθούν οι εξωγήινοι. Και δεν μιλάω για τα πράσινα ανθρωπάκια του Mulder από το X-Files. Μιλάω για ανεπτυγμένους οργανισμούς με τεχνολογία, νοημοσύνη, ικανότητες και δύναμη που δεν μπορεί να συγκριθεί με την δική μας. 

Πόσο χαμένο είναι το παιχνίδι για την ανθρωπότητα από το πρώτο κι όλας λεπτό? "Λήχτο κύριε διαιτητά, χάσαμε από τα αποδυτήρια". Όχι γιατί τεχνολογικά είμαστε με τα παντελόνια κάτω, αλλά πως να το κάνουμε, δεν είμαστε δα και ετοιμοπόλεμοι για τέτοια ενδεχόμενα. Εδώ τρωγόμαστε μεταξύ μας και δεν μπορούμε καν να τα βρούμε διπλανές χώρες. Τι διάολο, εάν εμφανιστούν τα Aliens με εχθρικές προθέσεις, ξαφνικά θα αγαπηθούμε και θα αποκαλούμε τους γείτονές μας ντάρλινγκς? Ή μήπως θα γίνουμε όλοι μια γροθιά για να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο σαν άλλοι Σπαρτιάτες με 6 pack κοιλιακούς και ποντίκια αλά Gerard Butler? Δεν το βλέπω πιθανό, λυπάμαι. Ο λόγος είναι απλός και νομίζω ξεκάθαρος. Τι? Θέλετε να σας τον αποκαλύψω?

Τς τς τς, όλα από εμένα τα περιμένετε. 

Το Milky Way για τους αδαείς.

Δεν έχετε καταλάβει πως είμαστε Β' κατηγορία? Σας το λέω εγώ. Είμαστε το Μπουρνάζι του ηλιακού μας συστήματος. Το κατακάθι του Milky Way. Η ντροπή του σύμπαντος ρε παιδάκι μου. Πως να το κάνουμε, δεν το 'χουμε. Μην ντρέπεστε, πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για αυτό που είμαστε και αυτό που εκπροσωπούμε. Δηλαδή: την απανθρωπιά, την έλλειψη σεβασμού στο περιβάλλον και στα ζώα, την ανεξέλεγκτη πείνα για εξουσία και υλικά αγαθά, την μηδενική θέληση να ανοίξουμε το μυαλό μας και φυσικά τις έντονες φυλετικές διακρίσεις, που είναι το hot topic της εποχής μας.

Οπότε σκεφτόμουν εάν έρθουν εξωγήινοι κατά εδώ, εγώ προσωπικά, γνωρίζοντας πως η κατάσταση είναι χαμένη, θα έκανα τα πάντα για να ευχαριστήσω σεξουαλικά τους επισκέπτες μας.

Όοοοχι, καλά διαβάσατε. Και αυτό προτείνω και σε όλους τους άνδρες αναγνώστες. Οι γυναίκες? Μια χαρούλα θα είστε, οι άνδρες όμως πρέπει να αρχίσετε να δουλεύετε το στοματάκι σας για να κρατήσετε τους εξωγήινους ευχαριστημένους. Όταν αποφασίσουν να πατήσουν το κουμπί αλά Κιμ Γιονγκ Ουν και να εξαφανίσουν το ανθρώπινο είδος, μερικοί από εμάς ίσως να την γλυτώσουμε γιατί αβάδιστα και αβίαστα χαμογελάμε όταν προσφέρουμε την ευχαρίστηση στους επισκέπτες μας.

Φυσικά, μερικοί από εσάς που διαβάζετε αυτήν την στιγμή, θα σκέφτεστε: "Απαπα, έχει ξεφύγει!" ή "Ρίψασπις που θα ανοίξει τα πόδια τους στους εισβολείς!!" ή "Γή, πατρήδα, υκογένια, ο Χίτλερ ζή!".

Απαίδευτα ματάκια μου.

Εσείς δεν είστε που διαβάζετε Φαίη Σκορδά, Lifo και Τατιάνα Στεφανίδου? Εσείς δεν είστε οι μαχητές του πληκτρολογίου που γράφετε σχόλια κάτω από τα πολιτικά και όχι μόνο άρθρα για τον Σύριζα και τον Μητσοτάκη και τσακώνεστε μέχρι να ματώσουν τα δάχτυλά σας στο γράψιμο? Ε, πάρτε ανώμαλο άρθρο με εξωγήινους και από εμένα.

Το κάνω γιατί μπορώ και γιατί γουστάρω να παίζω με το μυαλό σας.

Άλλωστε δεν με διαβάζετε για να ενημερωθείτε. Για αυτό υπάρχει το Μακελειό του Στέφανου Χίου. Εμένα με διαβάζετε γιατί σας δίνω σοβαρές συμβουλές για το πως θα επιβιώσετε τις μέρες σας, μια την φορά. Τώρα, εάν έρθει μια επίθεση από εξωγήινους θα ξέρετε τι να κάνετε.

Έξτρα τερέστριαλ πχιότητα.

-Lcfr.

ΥΓ. Αξίζει να σημειώσω πως εύχομαι να μην καταφέρουμε να φτάσουμε ποτέ στους πλανήτες που ανακάλυψε η NASA πρόσφατα. Ποιος ο λόγος να καταστρέψουμε και άλλους? Δεν μας φτάνει η αργή και σταθερή ολική καταστροφή της Γης?

Thing Called Love

Σπάνια, για να μην πω ποτέ, ακούω μουσική που δεν συμβαδίζει με τα γούστα μου. 

Μερικές φορές όμως δεν είναι δα και τόσο κακό να βρέχεις το ποδαράκι σου σε ξένα νερά, έστω για λίγο. Έτσι λοιπόν πριν λίγες μέρες, έμαθα ένα εξαιρετικό τραγούδι που μιλάει για τι άλλο? Για την αγάπη. Τα καλά, τα κακά και τα σκαμπανεβάσματα που προσφέρει. 

Επαναλαμβάνω, το τραγούδι που ακολουθεί είναι ιδιαίτερα μακριά από τις καθημερινές μου επιλογές, αλλά δεν έχετε να χάσετε τίποτα από το να το ακούσετε και να με εμπιστευτείτε, το κέρατό μου έστω για μια φορά. 

O NF λοιπόν, τραγουδάει το "Thing Called Love":

"Τhis thing called love, Can be so cold,

It can be miserable, Or it can be beautiful,

This thing called love, Can be so cold,

Sometimes it's amazing,

Sometimes it's crazy,

This thing called love".

-Lcfr.

Sad Man's Tongue

Αχ, αγαπημένοι μου...

Το χθεσινό μου άρθρο σας προκάλεσε ιδιαίτερα όπως είδα. Πεσιμιστής, άνευ ελπίδας, μουντός, κακότροπος και υπερβολικός, ήταν λίγα από αυτά που διάβασα στο email του blog. 

Δεν αντιλέγω. Τα βλέπω λίγο σκούρα τα πράγματα. Όχι όμως επειδή φοράω μαύρα Rayban από τους πλανόδιους ή επειδή γουστάρω την μαυρίλα. Προφανώς ο λόγος είναι γιατί είμαι ρεαλιστής και πάνω από όλα θαρραλέος να λέω τα πράγματα όπως τα μεταφράζει το μυαλό μου.

Και σίγουρα δεν φταίνε οι καταστάσεις στις οποίες έχουμε μπει. Σε καμία περίπτωση. Φταίμε και εμείς οι άνθρωποι που δεν βάζουμε λίγο το κεφάλι μας να σκεφτεί. Τα βασικά, στην εποχή της υπερβολής και της ταχύτητας που ζούμε είναι απρόσιτα και ντεμοντέ. Θεωρώ όμως μια επιστροφή στις βάσεις είναι πλέον επιβεβλημένη. Εκεί που μας μάθαιναν πως πρέπει να νοιάζεσαι για τον δίπλα σου. Εκεί που δεν ήταν η πάρτη μου και να πάνε να γαμηθούν οι υπόλοιπο. Τότε που η βοήθεια στον διπλανό σου ήταν δεδομένη. Όχι επειδή έπρεπε αλλά επειδή σου έβγαινε αυθόρμητα.

Ανθρώπινα.

Είπα να βγάλω και εγώ μια σέλφι.

Σίγουρα δεν είμαι παιδί των λουλουδιών, αλλά είμαι βέβαιος πως υπάρχει κάτι που μερικοί το λένε αγάπη, ή συμπόνοια, ή αγνό ενδιαφέρον. Ελάτε τώρα να φανταστούμε τον κόσμο μας, εάν είχαμε 2 δράμια παραπάνω από αυτό. 2 μονάχα δράμια. Είμαι βέβαιος, τι λέω βέβαιος, είμαι απόλυτα σίγουρος πως η καθημερινότητά μας θα άλλαζε προς το καλύτερο σε χρόνο γρηγορότερο και από τον Κεντέρη με τα σούπερ αναβολικά που μας έφερε τόσα κάλπικα και ένδοξα μετάλλια.

Νομίζω πως κάτι τέτοιο είπε και η Συνατσάκη για αγάπες κτλ. Δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει η κοπέλα και είπα να την αντιγράψω μπας και γίνω και εγώ στάρ. Αλλά που εσείς, δεν ακούτε την ιδιοφυΐα αυτή και διαβάζετε εμένα. Σιχτίρ. Δεν ξέρετε τι σας γίνεται.

Ο μέσος καθημερινός πολίτης είναι καθηλωμένος στην πλύση εγκεφάλου που του προσφέρει απλόχερα η τηλεόραση, κοιτάει με μισό μάτι τον γείτονα και το "χείρα βοηθείας" νομίζει πως είναι δώρο στο πρωινάδικο της Μενεγάκης.

Φταίει το σύστημα δεν λέω. Αλλά φταίει και ο αποδέκτης του συστήματος αγαπημένοι μου, που απλά ανοίγει τα πόδια του και περιμένει. Σαν μια πρώην μου ένα πράμα. Γκούχου - γκούχου.

Μακρυά η αναρχία από εμένα, αλλά μια μικρή δόση της, μια στάλα μονάχα, θα πρέπει να κυλάει στο αίμα μας. Σίγουρα όχι η αναρχία των Εξαρχείων έτσι? Αυτοί εκεί σπάνε το Fiatάκι του βιοπαλαιστή, επειδή το σύστημα και οι τράπεζες είναι η βδέλλες της κοινωνίας και κάπου πρέπει να χτυπήσουν το κατεστημένο. Η λογική αυτή είναι παράλληλοι και ίσης αξίας με αυτήν των Χρυσαυγιτών, που θεωρούν πάσα ράτσα υποδεέστερη της Άριας. Με μερικές εξαιρέσεις βέβαια, εκεί που τους βολεύει. 

Γαμήστε λίγο αδέρφια μου και από τις 2 πλευρές, να ξεθολώσουν τα μάτια σας γιατί η ζωή είναι πολύ απλή και τα γυαλιά που φοράτε την περιπλέκει και τα χάνετε.

Εάν έχετε πρόβλημα να βρείτε κοπέλα, επικοινωνήστε μαζί μου να σας δώσω το τηλέφωνο της πρώην που προανέφερα. Ωραίο γκομενάκι, αλλά της άρεσε η Πάολα. 

Και ξανά λέω, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Τώρα, εάν ο περισσότερος κόσμος αρνείται να δει την πιο αγνή πλευρά της έξω πραγματικότητας δεν φταίει κανείς αλλά ο ίδιος ο εαυτός του. 

Εξ ιδίων τα αλλότρια.

Αλλοτριωμένα μου. 

-Lcfr.

Soulcarvers

Από την τελευταία φορά που έγραψα καμία αράδα εδώ έχουν αλλάξει πολλά, έχουν γίνει ακόμα περισσότερα και φυσικά ο κόσμος, η "πατρίδα" και η show biz ζουν στην κοσμάρα τους.

Αλλά έχει ο θεός που λένε.

Από που να αρχίσω? Από την εγκληματική και οικονομική τρομοκρατία εντός και εκτός συνόρων? Από τον ανθελληνισμό που επικαλούνται οι από εδώ, και για τον εγκληματικό ρατσισμό που σκούζουν οι από εκεί? Ίσως να ξεκινήσω από την Μαίρη Συνατσάκη και το "viral" video της. Ναι, νομίζω είναι σωστή επιλογή για το image μου να γράψω μια πρόταση για το θέμα αυτό:

Έρωτας σημαίνει το όνομά σου.

Μου λείπουν οι εποχές που σούργελα σαν και αυτή, έπρεπε απλά να δείξουν τον κώλο τους για λίγα ποσοστά τηλεθέασης και ένα δράμι δημοσιότητας. Τώρα κάνουν ντεμέκ βίντεο άνευ ουσίας για μερικά κλίκς μπας και ξεφύγουν λίγο από την αφάνεια. Όχι μόνο αυτό, αλλά αναγκάζουν και καρικατούρες σαν την Ουρανία (βλ. Έρως) να απαντούν. 

Anyway, νομίζω πως ζούμε και επίσημα πλέον στην εποχή του φόβου. Φόβος από τα μέσα ενημέρωσης, φόβος για τους πάσης κατεύθυνσης γείτονες, φόβος για τον Ντόναλντ Τράμπ, φόβος για το Grexit, φόβος για τις καταθέσεις, φόβος για την ανεργία, φόβος για το εάν σου σηκωθεί το βράδυ με το Μαράκι, φόβος για τις τουρκικές προκλήσεις, φόβος για τον Σόιμπλε, φόβος για το μαύρο του Μέγκα Τσάνελ, φόβος για το εάν ο Ερμής θα είναι ανάδρομος από Δευτέρα, φόβος για το εάν ο Βασίλης Λεβέντης θα μπει ξανά στην βουλή και στην τελική, φόβος να σηκωθείς το πρωί από το κρεββάτι μην σε πιάσουν τα σκάγια από τον σιωπηρό πόλεμο που ήδη έχει ξεκινήσει. 

Πεσιμιστής δεν ήμουν ποτέ. Καλά, ίσως να ήμουν λίγο. Όμως έχει ξεφύγει τόσο η κατάσταση που πολύ φοβάμαι πως τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα. Όχι επειδή δεν υπάρχει πάτος στο βαρέλι που είμαστε, αλλά επειδή με μαθηματική ακρίβεια μας ταΐζουν φόβο, έχθρα και αδυσώπητο μίσος. 

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω σκεφτεί πως η μόνη λύση είναι ο Καναδάς. 

Με το μπαρδόν!

Κρύο, χιόνια, και τάρανδοι κυρίες και κύριοι. Καναδάς, Τόκιο ή Κορέα. Όχι δεν μιλάω για την Κορέα του Κίμ με τα κουμπιά.

Πάρτε λίγο μπρος το φελέκι μου.  

Και άσε εδώ τον Τσίπρα, τον Κούλη και την μαμά Μέρκελ, να παίζουν με την ελληνική κοινωνία, ξεχνώντας φυσικά πως πίσω από τους αριθμούς, τα πλεονάσματα και τα μνημόνια, βρίσκονται εκατομμύρια άνθρωποι. 

Αλλά ποιος χέστηκε για τους ανθρώπους? Ο παράγοντας άνθρωπος εμφανίζεται κάθε 4 χρόνια, που η κυριολεκτική του μετάφραση είναι "ψήφος". 

Κάτι τελευταίο κλείνοντας. 

Στο Facebook, το σύγχρονο όπιο του λαού, δεν πολύ μπαίνω εδώ και κάποιους μήνες γιατί όταν το μάτι μου βλέπει αναρτήσεις εκεί, θέλει να φτιάξει δισάκι και να μεταναστεύσει άμεσα μέσα σε ένα ποτήρι με οινόπνευμα. Το μόνο που κάνω μερικές φορές, είναι να ανεβάζω ακραία πράγματα για να τρελαίνω τα πλήθη και να με διαγράφουν. Ποιος έχει χρόνο για ξεσκαρτάρισμα το 2017? Ανέβασε μια φωτογραφία του Αρχισατανιστή Κυρίου Ασημάκη Κατσούλα και η πλέμπα θα πάρει τον δρόμο της. 

Non Serviam. 

-Lcfr.

Una Mattina

Δεν είναι το ότι το Intouchables ήταν η πρώτη ταινία που (ξανά) είδα το 2017.

Είναι το ότι με ταράζει τόσο πολύ η πολυπλοκότητά της, που ξεχνάω πως ζω στην Αθήνα και μεταφέρομαι προσωρινά στην αστική γειτονιά της Γαλλίας, με τον Driss να με περιμένει στους ιδρωμένους δρόμους της λίγο πριν έρθει το ξημέρωμα.

-Lcfr.

2017

Εάν το 2017 ήταν τραγούδι.


Καλό 2017 biatches.

-Lcfr.

Sound Of Silence

-Lcfr

Junkie

Είναι πλέον γεγονός, πως ζούμε στην χειρότερη εποχή που έχει αντιμετωπίσει ο τόπος τούτος.

Στην Γη που το Alexis Tsipras είναι ακόμα Πρωθυπουργός, στον τόπο που ο χωρισμός του Λιάγκα με την Σκορδά είναι πρώτο θέμα συζήτησης, και φυσικά στον τόπο που το να εύχεσαι χρόνια πολλά στο Facebook, θεωρείται το φυσιολογικό. 

Απέχω εδώ και κάποιους μήνες από τα Social Media, μιας και κάθε φορά που τα επισκέπτομαι εκνευρίζομαι τόσο πολύ, που το μετανιώνω. Δεν γίνεται να παρατηρώ μονάχα εγώ πως επικρατεί η ηλιθιότητα στους συνανθρώπους μας έτσι? Τσακώνονται από την μια πλευρά οι φασίστες, και από την άλλη οι αναρχικοί, η άλλη ανεβάζει συνταγές της Βέφας, ο άλλος διαφημίζει το κρεοπωλείο του, και ο Τζήμερος λέει πως είναι μπατζανάκη Τσε. Φυσικά δεν θα ξεχάσω τον τραγουδιστή ελληνικής  μέταλ μπάντας, ο οποίος το παίζει hardcore αλλά βγάζει περισσότερες selfies από την μέση 14χρονη Αμερικάνα. Αξιοσημείωτη είναι και η άλλη που ανεβάζει selfies #κάνοντας #ταγκ #τα #πάντα #λες #και #είναι #διάσημη.

Μερικοί μπορεί να με πείτε οπισθοδρομικό, ή πως είμαι ένας άνθρωπος που του αρέσει να κατακρίνει τα πάντα και πως εάν προσπαθήσω αρκετά θα καταφέρω να βρω μιζέρια μέσα σε ένα κουτί γεμάτο κουτάβια. 

Ίσως. Ίσως να κρίνω τα πάντα και τους πάντες, γιατί δυστυχώς η ηλιθιότητα επικρατεί παντού και σηκώνουν κριτικής. Δεν αναφέρομαι μονάχα στο Internet που εδώ που τα λέμε, είναι ένας μεγάλος καθρέφτης της κοινωνίας, (ρίξτε μια ματιά στα σχόλια που αφήνει ο μέσος Έλληνας χρήστης του Internet, στα άρθρα ειδήσεων των μεγάλων sites) αλλά και έξω στους δρόμους, στις τηλεοράσεις, στα περιοδικά. Όσο πιο χαμηλά πέφτει το επίπεδο, τόσο πιο πολύ καταναλώνεται από το κοινό και δυστυχώς υιοθετείται σαν το φυσιολογικό.

Απέχω λοιπόν και γουστάρω. Γουστάρω ακόμα περισσότερο μιας και οι περισσότεροι δεν μπορούν να απέχουν γιατί έχουν εξάρτηση. Εξάρτηση κατανάλωσης σκουπιδιών μέσα από τα Social Media και τα σκουπιδοκάναλα της τηλεόρασης.

"Καλύτερα πρεζάκι" που λέει και ο Πανούσης. Χίλιες φορές πρεζάκι στην Ομόνοια από Γιώργο Λιάγκα και Φαίη Σκορδά. 

Με τις υγείες σας. 

-Lcfr.

Nihilists, James Mudriczki!

Αρκετούς μήνες πριν, εάν θυμάμαι καλά στα μέσα ή στις αρχές του 2015, σας είχα ενημερώσει πως οι αγαπημένοι στο ελληνικό κοινό Puressence αποφάσισαν την διάλυση του συγκροτήματος μετά από παραπάνω από 20 χρόνια μουσικής καριέρας. Ήταν μια άσχημη ημέρα, αλλά αφού το επέλεξαν, δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο από το να το αποδεχτείς και να περιμένεις το επόμενο μουσικό βήμα από τα μέλη της μπάντας. Εάν θα υπάρξουν φυσικά.

Η εποχή των Nihilists ξεκινά..

Ορίστε που πέρασε ο καιρός και ο αγαπημένος James Anthony Mudriczki ανακοίνωσε πως είναι πλέον η φωνή πίσω από την νέα μπάντα ονόματι Nihilists. Συνέχισε να ιντριγκάρει το κοινό με το να ανεβάζει περίεργες φωτογραφίες στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook και η μυστικιστική αυτή ατμόσφαιρα κράτησε για κάποιο καιρό, με μερικά teasers μουσικής διάσπαρτα στο Youtube διάρκειας λίγων δευτερολέπτων.

Ορίστε που έφτασε ο καιρός και έχουμε το πρώτο ολόκληρο τραγούδι τους με όνομα "Wallspace". 

James Mudriczki

Η αλήθεια είναι πως στο πρώτο άκουσμα ήμουν μουδιασμένος απέναντί του. Τα synth στοιχεία και η έντονη electro πινελιά αλά Depeche Mode που το χαρακτηρίζει, απέχει μακράν από τις μουσικές που μας έχει συνηθίσει ο κύριος Mudriczki. Φυσικά όπως όλα τα πράγματα στην ζωή, έτσι και το Wallspace όταν το δοκιμάσεις δεύτερη και τρίτη φορά, (ειδικά όταν έχεις κατά νου πως δεν πρέπει να συγκρίνεις), τότε αποκτά μια ιδιαίτερη θέση στα αυτιά σου, που σε κάνουν να το ακούς ξανά και ξανά.


Και όταν δεν το ακούς, να σιγοτραγουδάς τον ρυθμό του σε ανύποπτους χρόνους μέσα στην ημέρα. (true story)

Αυτό που παρατήρησα βέβαια, είναι πως τα φωνητικά είναι ένα κλικ χαμηλότερα από την μουσική, που αυτό ή είναι επιλογή της μπάντας να "σπρώχνει" την μουσική πρώτα, ή το YouTube έχει κάνει χάλια μετάδοση του πραγματικού τραγουδιού με αποτέλεσμα την αλλοίωση του τελικού αποτελέσματος. 

Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι πως ο James Anthony Mudriczki είναι ξανά εδώ στα ηχεία μας και ίσως, λέω ίσως, αυτήν την φορά να έχω την δυνατότητα κάποια στιγμή να τον δω ζωντανά σε κάποιο live με τους Nihilists στην Αθήνα. 

Καλωσήρθες σπίτι σου James.

-Lcfr.

Στάχτες του Σεπτέμβρη

"Wake me up when September ends"

Κλισέ με χαλασμένη γαρνιτούρα το συγκεκριμένο τραγούδι των Green Day. Τόσο κλισέ που έχει καταντήσει αστείο να το τραγουδάς τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη. 

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος το πρώτο μου post για τον Σεπτέμβρη, ανήκει δικαιωματικά στους Draconian. Μιας και το συγκεκριμένο συγκρότημα έχει γράψει το πνευματικά δυναμικό "September's Ashes" διάρκειας 1:31 και 6 στίχων. 6 μονάχα παντοδύναμοι στίχοι, που όποτε τους ακούω, ή τους διαβάζω μου σηκώνουν την πέτσα λες και είμαι ερωτευμένος έφηβος. 

"September begun with a goodbye to my heart
The pictures you put in my head brought tears behind my icy hands

Come closer, Breathe my name and nothing more
We are mere whisperings of a heartfelt elegy

So when I scream for you, do not answer me
When I beg you to hold me, just walk away..."


Αυτά για τώρα.
Non Serviam

-Lcfr.