Hypocrisy

Η υποκρισία λοιπόν, είναι ένα χαρακτηριστικό που ΌΛΟΙ έχουμε μέσα μας, αλλά λίγοι το παραδέχονται, με τον φόβο του "στίγματος" να τους κυριεύει.

Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα που μπορούν να αποδείξουν πως, ακόμα και ΕΣΥ που "και καλά" μας το παίζεις "μη υποκριτής", στην πραγματικότητα είσαι περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς. Σήμερα, θα γράψω ΜΟΝΟ ένα τρανό παράδειγμα και θα το κλείσω με μια σημαντική (για εμένα) πρόταση.

Βγαίνεις λοιπόν, φίλε αναγνώστη/στρια πρώτο ραντεβού με έναν άνθρωπο που σου αρέσει. Σε ελκύει ερωτικά και θα ήθελες να τον βάλεις στην καθημερινότητά σου στην θέση μάλιστα του συντρόφου.

Τι κάνεις λοιπόν στο πρώτο ραντεβού:

Ο μπάρμπα-Lcfr, σου δίνει δυο επιλογές για να επιλέξεις:

Η πρώτη είναι να είσαι ο εαυτός σου και να αποκαλύψεις αβίαστα, όλα σου τα χαρακτηριστικά. Όσο κακά, αηδιαστικά, αποκρουστικά, ανώμαλα και περίεργα κι ας είναι. 

Η δεύτερη επιλογή, είναι να υποκριθείς έναν άλλον άνθρωπο από αυτόν που πραγματικά είσαι. Έναν άνθρωπο που θα έχει πολλές πιθανότητες να ερωτευτεί ο απέναντι. Έναν άνθρωπο πρακτικά τέλειο, που μεταξύ άλλων κάνει και τα ακόλουθα: Θα αγαπάει την μάνα σου πιο πολύ από εσένα, θα λατρεύει το εξτρεμιστικά κοντό σορτσάκι που αγόρασες, θα πλένει τα πιάτα αμέσως αφού φάει και φυσικά θα έχει βάλει για ήχο κλήσης, το τελευταίο τραγούδι του Justin Bieber που τυχαίνει να λατρεύεις.

Προσωπικά έχω χρησιμοποιήσει την δεύτερη επιλογή; 

Φυσικά. Αρκετές φορές. Και όταν κατάλαβα πως ο απέναντι δεν θα τρέξει μακρυά μου, του έδειχνα σιγά-σιγά τα περίεργα αλλά πραγματικά μου χρώματα.

"Την πρώτη μέθοδο την έχεις χρησιμοποιήσει Lcfr?"

Ευχαριστώ για την ερώτηση φίλε που κάθεσαι στα πίσω καθίσματα.

Πλέον έχω μόνο αυτήν την επιλογή. Την Πρώτη και πρακτικά επώδυνη.

Γιατί?
Γιατί βαρέθηκα τα ψέματα και τις ηθοποιίες επιπέδου σήριαλ "Αληθινές Ιστορίες" του Alpha.

Βαρέθηκα πραγματικά και θεωρώ πως καλύτερα να ξέρεις ακριβώς με τι άνθρωπο έχεις να κάνεις και εάν "δεν" να μην ξοδεύουμε άσκοπα τον χρόνο μας.

Ορίστε λοιπόν...

Hypocrisy, thy name is YOU.

-Lcfr.

Stubborn Devil

Καλή Κυριακή συναγωνιστές.

Σήμερα, στο κλείσιμο άλλης μιας έντονης αλλά απόλυτα εποικοδομητικής εβδομάδας, σκέφτηκα να μοιραστώ τον δεύτερο μεγάλο μου μουσικό έρωτα των τελευταίων ημερών. (τελικά, σαν τα πουκάμισα αλλάζω τους μουσικούς έρωτές μου, αλλά λίγοι από αυτούς καταλήγουν να έχουν μια πρόσκληση για το σπίτι μου).

Ξεφεύγω όμως του θέματος και επανέρχομαι στο μουσικό κομμάτι του παρόντος post.

Για άλλη μια φορά, θα είναι οι Lumineers. Πριν κάποιο καιρό, είχα ανεβάσει το "Hey. Ho", από αυτό το συγκρότημα αλλά περίεργος όπως πάντα είμαι, έψαξα και ξεχώρισα από τον δίσκο τους το "Stubborn Love". Ένα ακόμα διαμάντι, που όχι μόνο σε κάνει να σκέφτεσαι και να αναπολείς στιγμές που έγιναν αλλά ταυτόχρονα να περιεργάζεσαι εγκεφαλικά αυτές που ή δεν κατάφεραν να γίνουν, ή δεν κατάφερες να τις ζήσεις όπως θα ήθελες, όσες γραμμές και εάν γράψεις.
(τουλάχιστον προσωπικά αυτά μου βγάζει το συγκεκριμένο τραγούδι. Κάντε μου μήνυση.)

Ελπίζω να σας αρέσει, μιας και τον τελευταίο καιρό, άκουσα πως τα τραγούδια που ανεβάζω είναι πολλές φορές "Δρακουλιάρικα". 
What can you do?

"Ξεροκέφαλη Αγάπη" λοιπόν, από τους Lumineers για τα αυτάκια σας και μόνο, από έναν ξεροκέφαλο διάβολα...

Αυτά για σήμερα λοιπόν... Ελπίζω από εβδομάδα να επιστρέψω στα κλασσικά και να αρχίσω να γράφω, όπως έγραφα...
Με την ελπίδα θα πάω, την βλέπω την δουλειά... :)

-Lcfr.

Birthday

Yeah-yeah... Την Δευτέρα είχα τα γενέθλια μου.

So.
Fucking.
What???

Εδώ και κάποια χρόνια, τα γενέθλια δεν έχουν καμία σημαντική σημασία στην ζωή μου. Είναι σαν ακόμα μια καθημερινή ημέρα σαν όλες τις υπόλοιπες. (πόσο μάλλον αρνητική ημέρα όταν πέφτουν Δευτέρα). Σίγουρα, σαν εχθές πριν πολλά-πολλά χρόνια ήρθα στον κόσμο, αλλά εάν το σκεφτείς λίγο καλύτερα, η μητέρα δεν είναι αυτή που πρέπει να γιορτάζει την "απελευθέρωσή" της; Μεταξύ μας, η δική μου μητέρα, έκανε κοντά στις 20 ώρες (!!!) για να με φέρει στην ζωή.

Ας πάμε τώρα στις ευχές και ειδικότερα στο φαινόμενο των ευχών μέσα από το Facebook. Όσο και να εκτιμώ τις ευχές του ανθρώπου που μπαίνει στην διαδικασία να μου "γράψει" κάποιες ευχές στον "τοίχο μου" ή να μου στείλει ένα Facebookικό μήνυμα,  δεν μπορώ να τις συγκρίνω με τις ευχές που δέχομαι τηλεφωνικά ή κατ' ιδίαν.

Σημείο των καιρών θα μου πείτε και της εξέλιξης των ανθρωπίνων σχέσεων. Προφανώς βρίσκομαι ακόμα στο στάδιο που δεν θέλω να δεχτώ ότι οι σχέσεις πλέον υπάρχουν και διατηρούνται (όσο αυτό είναι επιτρεπτό) μέσα από οθόνες, πληκτρολόγια και μερικές διάσπαρτες λέξεις κάπου στο Internet.\

Χμ... Πόσο υποκριτής είμαι ε;
Τι σχέση έχουμε εμείς, μέσα από αυτό εδω τον δικτυακό τόπο, τόσα χρόνια τώρα;

Πληκτρολόγια, οθόνες και μερικές διάσπαρτες λέξεις στο Internet, που τις διαβάζεις και σε μερικά μόλις δευτερόλεπτα μετά τις ξεχνάς σαν να μην τις διάβασες ποτέ..

Όπως και να έχει, ευχαριστω για της ευχές.
Με όποιον τρόπο και εάν τις κάνατε.

-Πλέον σαπιόγερος (αλλά εκνευριστικά όμορφος) Lcfr.

Consequences

Σήμερα θα ξεκινήσω με έναν ορισμό. (έτσι για αλλαγή)

Consequence: Effect by a single or multiple actions.

Συνέπειες λοιπόν. Που καραδοκούν στην γωνία, για να ακολουθήσουν μια, ή σειρά επιλογών και αποφάσεών μας.

Άλλοι τις περιμένουν.
Άλλοι αναγκάζονται να τις δεχτούν,
Άλλοι τις αγνοούν, ενώ..
Άλλοι τις αγκαλιάζουν, ότι εμφάνιση και να έχουν.

Άσχημες σαν το βατράχι, ή όμορφες σαν την απέναντι ξανθιά κοπέλα που σου έχει πάρει τα μυαλά και δεν λέει να στα γυρίσει, για ακόμα ένα έτος.

Όσο και να έχω προσπαθήσει -ειδικά τον τελευταίο καιρό- να προβλέψω μερικές συνέπειες πράξεών μου, δεν τα έχω καταφέρει.

Και αυτό το λέω εγώ.
Που πληρώνω τις συνέπειες που μου αναλογούν, αλλά επιπροσθέτως πληρώνω πολύ ακριβά και πράξεις άλλων.

Δικαιοσύνη και κουραφέξαλα σου λέει ο άλλος...

Καλή εβδομάδα...

-Lcfr.

Ho, Hey!

Όπως υποσχέθηκα την Παρασκευή, σήμερα θα σας προσφέρω απλόχερα το τραγούδι που ακούω περισσότερο το τελευταίο διάστημα.

Δεν είναι ακριβώς του στιλ μουσικής που ακούω, αλλά όταν ανακαλύπτω τέτοια διαμάντια σκαλώνω σε σημείο αηδίας.

"Ho, Hey" λοιπόν από τους Luminees που μέσα από το τραγούδι τους, μπορούν να κάνουν τον ακροατή να χαμογελάσει.

Έστω για 2 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα.

Enjoy και καλή εβδομάδα.

-Lcfr.
ΥΓ. Για αύριο Δευτέρα, έχω ετοιμάσει αρθράκι για... τις Συνέπειες... 

Treadmill

Καλό μήνα αδέρφια.

Σήμερα, στο γυμναστήριο και στον διπλανό διάδρομο από τον δικό μου, ήταν ένας τύπος που έτρεχε με μανία. Η δική μου ταχύτητα είναι τα 9χλμ/ώρα και η δική του (από ότι είδα κοιτάζοντας σαν ανώμαλος ματάκιας) ήταν τα 13χλμ/ώρα. Ο τύπος έτρεχε κυριολεκτικά λες και τον κυνηγούσαν. Κάτι που με έκανε να νιώσω πως τα δικά μου 9 πενιχρά χιλιόμετρα δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο. Δίνοντας μου extra κουράγιο να τρέξω δέκα ολόκληρα λεπτά παραπάνω.

(στο τέλος του άρθρου θα βγάλει νόημα όλο αυτό)

Το τελευταίο διάστημα λοιπόν, περνάω μια ιδιαίτερα σκληρή και δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Έχασα δυο σημαντικά πράγματα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και γενικότερα βρίσκομαι σε μια μεταβατική κατάσταση, η οποία είναι ιδιαίτερα επίπονη και μουδιασμένη.

"Υπάρχουν και χειρότερα".

Αυτό ακούω διαρκώς από τον περίγυρό μου, στην προσπάθεια να με κάνει να νιώσω καλύτερα. Ρωτώ όμως αγαπητοί συνάνθρωποι: Αυτή η πρόταση, έχει λειτουργήσει αποτελεσματικά έστω και μια φορά τα τελευταία εκατό χρόνια;

Απαντώ:
ΟΧΙ!

Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που αντιμετωπίζουν υπερδιπλάσια προβλήματα από αυτά που τυχόν πολεμάς εσύ. Δεν θα πει όμως, πως κάτι τέτοιο μειώνει την σημαντικότητα και την βαρύτητα των δικών σου.

Ο άνθρωπος που λέει απλόχερα το "υπάρχουν και χειρότερα" ξεχνάει έναν σημαντικό παράγοντα:

Τον άνθρωπο που τα έχει μπροστά του και πρέπει να τα αντιμετωπίσει καθημερινά.

Τα δικά σου προβλήματα βλάξ, μπορεί να τα βλέπω "παιχνιδάκι" και τα δικά μου, βουνό.
Γιατί ξέρεις κάτι; Διαφέρουμε!

Αλλιώς αντιμετωπίζεις εσύ τα προβλήματα της ζωής και αλλιώς εγώ.

Δυστυχώς η ζωή δεν είναι ένας κυλιόμενος διάδρομος στο γυμναστήριο και τα χιλιόμετρα ανά ώρα που τρέχεις καθημερινά.

Καλό Σαββατοκύριακο και φρόνημα.

-Lcfr.
ΥΓ. Την Κυριακή, εάν τα καταφέρω, θα ανεβάσω τα 2 λεπτά και τριάντα οκτώ δευτερόλεπτα, που εδώ και τρεις-τέσσερις ημέρες έχουν φέρνει τα πάνω-κάτω στην μουσική μου ζωή.

Isabella

Τον τελευταίο καιρό, έχω αφιερώσει αρκετό χρόνο στην Isabella. Κυρίως αλλάζοντας και διορθώνοντας κάποια παλιότερα κομμάτια που δεν μου άρεσαν τόσο πολύ. Παρόλα αυτά σήμερα Τρίτη, έγραψα αρκετά καινούργια πράγματα. Ένα μέρος από αυτά, ακολουθεί.

Fade in...

Εχθές αργά το βράδυ, ο Αλέξανδρος αποφάσισε να γράψει ένα γράμμα. Ο αποδέκτης γνωστός και ιδιαίτερα απομακρυσμένος. Όμως το έκανε. Το έγραψε, όσο δύσκολο και να ήταν.

Το γράμμα διάβαζε το εξής:

"Σου ανήκω, τ' ακούς;

Ακόμα και τώρα, σου ανήκω. Τ' ακούς;
Σου ανήκω κι ας μην σε έχω. Τ' ακούς;
Σου ανήκω κι ας μας χωρίσουν πλέον όχι ΜΟΝΟ τα χιλιόμετρα της απόστασης, αλλά και η απόσταση της κατάστασης.

Τ' ακούς;

Ξέρεις, αρκετές φορές το μυαλό μου φεύγει και φαντάζεται μια ζωή που μένεις στον ίδιο δρόμο με εμένα. Κάθε πρωί, κοιτάζεις τον ήλιο από ακριβώς την ίδια γωνία που τον κοιτάζω και εγώ.

Μένεις στον ίδιο δρόμο μαζί μου...

Πόσο ωραίο όνειρο ε;
Όμως όνειρο. Όπως ήταν πάντα και όπως όνειρο θα παραμείνει, μέχρι το μυαλό μου να ξεχάσει το σχήμα του προσώπου σου. Μέχρι η καρδιά μου να σταματήσει να φωνάζει πως είσαι ο έρωτας της ζωής μου.

Ξέρω-ξέρω... Τα γραφικά λόγια του χωρισμένου..
Εάν σκεφτώ αυτά που γράφω, ίσως να απορήσω με τον εαυτό μου, αλλά πλέον δεν ελέγχω τα δάχτυλα μου.

Κάνουν ότι θέλουν. Τ' ακούς;
Γράφουν ότι θέλουν. Τ' ακούς;

Θα σε αγαπώ για πάντα.

...τ' ακούς;

Αλέξανδρος."

Το γράμμα αυτό, έμεινε αρκετό καιρό χωρίς την συντροφιά του αναγνώστη

Μέχρι πότε;
Αυτό δεν το ξέρει ούτε ο Αλέξανδρος, ούτε τα δάχτυλά του...

...Fade Out.

-Lcfr.

Tommorow

Αύριο Τετάρτη, υπόσχεση για Isabella.

-Lcfr.

Everlong

Αρχή...
Μέση...
Και φυσικά το "αγαπημένο"...
...Τέλος.

Με το καλό ή το κακό, καταλαβαίνεις θέλοντας και μη, πως τα ΠΑΝΤΑ σε αυτήν την ζωή έχουν μια αόρατη αλλά δεδομένα πραγματική, ημερομηνία λήξης. Που όσο πιστεύεις στην ύπαρξή της, τόσο ξέρεις πως ότι ξεκινά, θα έχει ένα διάστημα ζωής και ένα απροσδιόριστο τέλος. Είτε γιατί προέκυψε, είτε γιατί απλά το προκάλεσες εσύ ο ίδιος με τις πράξεις σου.
(ή, όπως έχω ξαναπεί παλιότερα, με την απουσία των πράξεων σου)

Αρχή, μέση και τέλος, λοιπόν...

Τα πάντα, μέσα σε τρεις μονάχα λέξεις.

Όταν ζεις την αρχή, την αναπνέεις σαν ένα καινούργιο και εντυπωσιακό άρωμα που μόλις ανακάλυψες.
Όταν βιώνεις την μέση, την κάνεις ρουτίνα και κομμάτι της ζωής σου. Ξυπνάς και κοιμάσαι ζώντας γύρω της.
Όταν όμως, σου χτυπάει την πόρτα το τέλος, πρέπει να κάνεις ένα και μόνο πράγμα...

Να βρεις έναν τρόπο, να το κάνεις αρχή για κάτι άλλο. Διαφορετικό, μυστήριο και πάνω από όλα, φρέσκο. Καινούργιο και άσπαστο...

Μην πιεστείς να κάνεις κάτι τέτοιο.
Όταν θα έρθει ο καιρός, θα το νιώσεις και όταν το νιώσεις, θα καταλάβεις επιτέλους για τι πράμα γράφω τόση ώρα.

Όταν έρθει ο καιρός Lcfr...

-Lcfr.

Fuck With My Brain

"Never thought, you'd fuck with my brain" λένε οι Placebo στο εκπληκτικό "My Sweet Prince" και ρωτάω σαν νεόβγαλτος έφηβος:

Όταν, στο σύνολο της ζωής σου, έχεις μπλέξει με ανθρώπους που κυριολεκτικά γαμάνε το μυαλό σου σε καταστροφικό σημείο, τι οφείλεις να κάνεις;

Να αποδεχθείς την "τύχη" σου (η λέξη τύχη αναφέρεται με την ξεχειλωμένα ευρεία έννοιά της) και να πάρεις χαμπάρι πως η πλειοψηφία των ανθρώπων που θα συναναστρέφεσαι θα προέρχεται από αυτήν την κατηγορία; ή...

...θέλοντας να προλάβεις να σώσεις όσο μυαλό πλέον σου έχει απομένει, απομακρύνεσαι διακριτικά και σιγά-σιγά απομονώνεσαι;

Μακάρι να είχα το μυαλό αυτήν την περίοδο να σκεφτώ μια τρίτη, λίγο πιο αισιόδοξη επιλογή, αλλά δεν...

Τουλάχιστον όχι ακόμα...

For every failing sun,
There’s a morning after...

-Lcfr.

Make Me.

Τις προάλλες, πήρα μια απόφαση, η οποία με οδήγησε να προχώρησω σε με πράξη, που αποδείχθηκε καταστροφική για ένα κοντινό μου πρόσωπο.

Καλά, δεν την λες και καταστροφική, αλλά τέλος πάντων...

Την στιγμή που το μυαλό μου επεξεργάζοταν αυτήν την σκέψη και λίγο πριν μεταμορφωθεί σε απόφαση, έπιασα τον εαυτό μου να είναι σε ένα σπάνιο και πρωτοφανές για εμένα "Zen" που ήταν γαλήνιο και ιδιαίτερα ανακουφιστικό.

Την απόφαση λοιπόν την πήρα μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα και έπραξα ανάλογα.

Τώρα, μερικές μέρες μετά, ξανασκέφτομαι το όλο θέμα και από την μια, υπάρχουν κάποιες τύψεις μέσα μου, αλλά ταυτόχρονα από την άλλη, σκεφτόμαι πως εάν είχα ένα Retry ακόμα, θα έκανα ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο πράγμα. Με ακριβώς τις ίδιες λέξεις και φυσικά τις ίδιες συνεπείες.

Και γιατι το λέω αυτο;
Ίσως να προσπαθήσω να θυμίσω σε μερικούς από εσάς και φυσικα στον ίδιο μου τον εαυτό, πως οι πράξεις μας, χαρακτηρίζουν αυτό που είμαστε.

Καλό ή κακό.

Όχι βέβαια ότι αυτό που γράφω δικαιολογεί κούτες και ανώριμες κινήσεις. Σε καμία περίπτωση. Αλλά ακόμα και αυτές, βρίσκονται ανάμεσα στους κανόνες και βαθιά ριζωμένες στα πιόνια, που είναι οι άνθρωποι στο παιχνίδι...

Στο άχαρο και, τις περισσοτερες φορές, άδικο παιχνίδι της ζωής...

For every failing sun,
There’s a morning after...

-Lcfr.

Leaving This

Εξωτερικό.
Μόνιμα.

Αυτές είναι οι δυο λέξεις, που παίζουν στο κεφάλι μου το τελευταίο διάστημα.

Και για να πω την αλήθεια μου, όταν σκαλώνω με κάτι τόσο "ground breaking", τις περισσότερες φορές, καταλήγω να το κάνω. Να το κάνω ξαφνικά, απότομα και φυσικά χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Σκέφτομαι πως εδώ, πλέον δεν έχω κάτι να με κρατάει. Αρκετές φορές στο παρελθόν έχω γράψει για το πόσο αγαπώ να μισώ την πατρίδα μου και τον (κατά γενική ομολογία) κουτό και άβουλο κόσμο που περπατάει πάνω της.

Έχω λοιπόν την ευκαιρία να δώσω μια κλωτσιά, να γκρεμίσω όλα και να (προσπαθήσω) να τα ξαναχτίσω σε κάποιον τόπο πιο συμβατό με το μυαλό που κουβαλάω τα 31 χρόνια της ζωής μου.

Τώρα θα μου πεις αγαπημένε αναγνώστη: "αλλάζοντας χώρα, θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα;"

Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα.
Ξέρω όμως πως θέλω να μάθω εάν...

-Lcfr.