Milliseconds

Και επειδή ακριβώς αρχίζει ο καιρός να δροσίζει, σε σημείο να πρέπει να κλείσεις το παράθυρο το βράδυ, είπα να επιλέξω ένα πιο κρύο τραγούδι σήμερα, για να μπαίνουμε στο κλίμα σιγά σιγά. 

Οι Katatonia, αν και σαν μπάντα είναι στον πάγο τον τελευταίο χρόνο (εάν θυμάμαι καλά) παραμένουν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα του χώρου. 

Όχι γιατί είναι οι τοπ καλλιτέχνες που όταν γράφουν έστω και μια νότα τα τσιμέντα στις γύρω πολυκατοικίες αρχίζουν και πέφτουν.

Όχι. 

Είναι αγαπημένο συγκρότημα γιατί πάνω του έχει άμεσα συνδεδεμένο δυνατό παρελθόν. Από τον τρόπο που έμαθα για αυτούς, μέχρι το νόημα που μεταδίδουν με τους ιδιοφυείς, σε κάποιες, περιπτώσεις στίχους τους. 

O Dead End Kings δίσκος, αν και τον άκουσα σε περίοδο που ήμουν πραγματικά κλειδωμένος στο εμένα, μοιάζει αν μη τι άλλο, σαν ένα encore έντονων συναισθηματικά ιστοριών του παρελθόντος. Η επιλογή μου από τον εν λόγω δίσκο δεν μπορεί να μην είναι το B-Side των B-Sides. Το τραγούδι που δεν συμπεριλήφθηκε στο αρχικό track list του δίσκου για κάποιον περίεργο λόγο.

Το μοναδικά μοναδικό Seconds, που εάν δεν κάνω λάθος έχει ξανατιμήσει τον ιστότοπο αυτό με την παρουσία του, αλλά όπως έχουμε πει, η επανάληψη είναι μια μαμά και αυτή.

"We were such good friends
Will you find me where I am now"

Καλό σου σκ.
Non Serviam.

-Lcfr.

Bimbo Queen

Εντάξει, είχα πει να χαλαρώσω λίγο την κριτική μου στην κυρία Φάκου και κατ' επέκταση στο Marie Claire, αλλά μέχρι εδώ άντεξε η υπομονή μου. Αδέρφια μου, ετοιμαστείτε για το απόλυτο και πάνω από όλα ολόφρεσκο άρθρο με τίτλο:

"Τι να μη στείλεις σε μήνυμα για να μη σε περάσει για bimbo;"

Προσπαθήστε να ακολουθήσετε την παρακάτω πρόταση: 

H πριγκίπισσα του διαδικτυακού βόθρου, δίνει συμβουλές για το τι να μην στείλουν σε μήνυμα, οι bimbos που την διαβάζουν στο Marie Claire, για να μην τις περάσουν για bimbos, οι "αρσενικοί" bimbos που έχουν πάρε δώσε μαζί τους. Ξανά διαβάστε την πρόταση για μεγαλύτερο εφέ.

Πάμε πάλι. Η κυρία Φάκου, που η φήμη της εδώ και πολλές δεκαετίες, δεν περιορίζεται μονάχα στον τίτλο "bimbo", δίνει ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ σε κοπέλες που είναι σίγουρα 25 χρόνια μικρότερές της!

(και με λιγότερες πλαστικές επεμβάσεις στην μουτσούνα τους). 

Συμβουλές κυρίες και κύριοι. Ποιος?

Η κυρία Φάκου!

Που εάν αρχίσω να γράφω για τα επίθετα που την ακολουθούσαν σε νεότερη ηλικία, το πιο κολακευτικό θα είναι το Bimbo.

Μαλάκες μου, η κυρία αυτή πριν κάτι μήνες έγραφε και γαλουχούσε τις αναγνώστριές της ΓΙΑ ΤΟ FISTING στην ερωτική ζωή. Καλά διαβάσατε, το άρθρο με τίτλο: "Let’s talk about sex: Fist Fucking, δαίμων της μεσημβρίας και Mπονόμπο" νομίζω πως την τοποθετεί στον θρόνο των πιο εμετικών γραμμών που έχουν ποτέ αναρτηθεί σε μέσο. Έντυπο ή internetικό.

Κι όμως ο πάτος δεν εμφανίζεται και κάλλιστα μπορούμε να φτάσουμε πιο βαθιά. Με μια γρήγορη ανάγνωση μερικών ακόμα, καταπληκτικών άρθρων που εξακολουθούν να τιμούν με την παρουσία τους το αρχείο του "Μαρί Εκλέρ", κάνουμε ένα σαγηνευτικό ταξίδι στα βοθρολύματα του μεγάλου αυτού μυαλού. Σας τα παραθέτω για να αποκτήσετε και εσείς λίγο πιο ολοκληρωμένη άποψη:

• "Boob Job: H σεξουαλική πρακτική που οι γυναίκες αποφεύγουν ενώ οι άντρες λατρεύουν"
• "Τι είναι το squirting;"
• "Τρία tips για να απολαύσεις το σεξ στο αυτοκίνητο"
• "Υπάρχει ένα σημείο που παραμελείς να φιλήσεις όταν κάνεις στοματικό σεξ στο σύντροφό σου"

Kαι το ένα από τα καλύτερά μου:

• "O αυνανισμός σου και εσύ: Όλες οι απαντήσεις που θέλεις να πάρεις."

Ειλικρινά λυπάμαι. 

Λυπάμαι τις πιτσιρίκες που τσιμπάνε το προφανές clickbait και μολύνουν το μυαλό τους. Εξακολουθώ να αναρωτιέμαι πως γίνεται αυτά τα άρθρα να εγκρίνονται από την αρχισυνταξία και τον εκδότη του εν λόγω site. Ίσως να αρμόζουν σε κανένα παρακμιακό site ροζ στούντιο, που προσπαθεί να σπρώξει τις δεσποινίδες της νύχτας σε ερεθισμένους φορτηγατζήδες.

Μέχρι εκεί φτάνει αυτού του είδους αρθρογραφία. 

Αρθρογραφία δημόσιας τουαλέτας.

Cry, little sister! (Thou shalt not fall)

-Lcfr. 

End Of Time

Το να σκηνοθετείς ένα εκπληκτικό μουσικό βίντεο κλιπ θέλει ταλέντο. (όπως άλλωστε τα περισσότερα πράγματα στο κόσμο)

Όμως, μέσα στο ταλέντο σου μπορεί να εμφανίζονται και κάποια στοιχεία που ή δεν πρέπει να τα δείχνεις, ή πρέπει να τα αναδεικνύεις με κάθε τρόπο. 

Η αποψινή μουσική επιλογή μου είναι ξανά από τους προχθεσινούς Lacuna Coil. Το "End of Time" είναι ίσως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει στην ιστορία τους. Έρχεται και το βίντεο και δένει το γλυκό.

Μέσα από μαυρίλα, την αρρώστια και την διαστροφή του κυρίου σκηνοθέτη γεννιέται ένα μοναδικό αποτέλεσμα που προσωπικά με διχάζει. Από την μια με ενθουσιάζουν τέτοιες τολμηρές αποφάσεις. Η πλήρης απελευθέρωση της φαντασίας και της δημιουργίας χωρίς όρια. Από την άλλη τέτοιες επιλογές στην μουσική (και ειδικά στην μέταλ που είναι άλλο κεφάλαιο) το μυαλό μου τις ερμηνεύει σαν υπερβολική προσπάθεια να σοκάρει.

Οι υπόλοιπες σκέψεις δικές σας:

-Lcfr.

But I Won't Forget Your Name

Και επειδή βάρυνε κομματάκι η ατμόσφαιρα με το προηγούμενο μου άρθρο (βλέπε: Χώρισες. Τώρα?), ας την αλαφρύνω με λίγη μουσικούλα από τους γείτονές μας, Lacuna Coil.

Αν και τα γυναικεία φωνητικά όσο πάνε με χαλάνε όλο και περισσότερο στις μουσικές μου επιλογές, νομίζω πως την παρουσία και τα φωνητικά της Cristina μπορώ να τα ανεχθώ και με το παραπάνω στο I Forgive (But I Won't Forget Your Name)

Άλλωστε τι πιο σέξι από μια μαυροφορεμένη μελαχρινή Ιταλίδα?

Εχμ. Δεν θέλω ου.

-Lcfr.

Χώρισες. Τώρα?

Εμπνευσμένος από προσωπική εμπειρία που βιώνω το τελευταίο διάστημα, είπα να γράψω μερικές γραμμές για την αντιμετώπιση της άσχημης κατάληξης μιας σχέσης. Αυτής της γλίτσας που ονομάζεται χωρισμός και καθορίζει εσένα, τον απέναντι και πόσο άβολη θα είναι η επόμενη σχέση σου. 

Ο χωρισμός είναι σαν ένα φτέρνισμα αδέρφια μου. Καλά διαβάσατε.

Φτέρνισμα και μάλιστα παραγωγικό και δυνατό. 

Ή θα σου έρθει εκεί που δεν το περιμένεις και η μούρη σου θα θυμίζει σκηνή ταινίας θρίλερ πασαλειμμένη από αδιευκρίνιστου χρώματος βλέννας, ή θα έχεις καταλάβει πως έρχεται και θα είσαι προετοιμασμένος και ντελικάτος, με το μυξομάντιλο ανά χείρας.

Στην πρώτη περίπτωση, με την οποία θα ασχοληθούμε σε τούτο εδώ το άρθρο, το γεγονός του χωρισμού σου τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια και τρως τα μούτρα σου με μαχαιροπίρουνο. Δύσκολα μπορείς να διαχειριστείς την ξαφνική απώλεια, πέφτεις κλαίγοντας στα μωσαϊκά, σε πετάνε τα κύματα στα βράχια και νιώθεις σαν χταπόδι έτοιμο για ψησταριά. Δυστυχώς εκεί δεν μπορείς να κάνεις και πολλά.

Οι πράξεις σου από το σημείο του χωρισμού και μετά, πηγαίνουν βήμα-βήμα με το ποσό αξιοπρέπειας που θέλεις να καταναλώσεις. Κάθε κίνηση που κάνεις, είτε για να τα ξαναβρείτε, είτε είναι σπασμωδική αντίδραση, χάνεις και κάποιο ποσοστό της. Μερικά παραδείγματα για να πιάσετε το νόημα τέκνα μου:

• Στέλνεις δακρύβρεχτο μήνυμα? -12 πόντους αξιοπρέπειας.
• Στέλνεις κατεβατό e-mail αναλύοντας τα συναισθήματά σου με λεπτομέρειες τρίτου Μνημονίου? -25 πόντους. 
• Φτιάχνεις CD με μπλουζ και μπαλάντες δεκαετίας '80 και '90, γιατί κατά την άποψή σου "η μουσική τα λέει καλύτερα από εσένα? Λυπάμαι δεν είσαι όσο ρομαντικός νομίζεις. -40 πόντους. 
• Πηγαίνεις κάτω από το σπίτι της πρώην και μαρσάρεις το πειραγμένο "αλά Μπουρνάζι" Peugeot σου, την ώρα που στα ηχεία βαράει στην διαπασών ο Λευτέρης Πανταζής? Εδώ δεν μιλάμε για αφαίρεση πόντων, αλλά για  άμεση αφαίρεση αριθμού ΑΜΚΑ.

Βέβαια, δεν είμαι σε θέση να κρίνω κάποιον που έχει κάνει τα παραπάνω. Διάολε, μερικά από αυτά (για να μην πω τα περισσότερα) τα έχω κάνει και εγώ. Φυσικά η επιτυχία ήταν δολοφονημένη πριν καν την γέννησή της, αλλά κάθε ένας συμπεριφέρεται όπως νιώθει. (για όσους ενδιαφέρονται ο ΑΜΚΑ δεν μου έχει αφαιρεθεί. Ακόμα.)

Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που μπορείς να κάνεις αγαπημένε μου χωρισμένε. Κατ' αρχάς κάνε πράγματα που δεν σε "άφηνε" το πρώην πλέον ταίρι σου. Ξενύχτησε, πιες, φλέρταρε, δες θρίλερ από πρωί μέχρι το βράδυ, "διασκέδαζε" με τον εαυτό σου" (εάν πιάνεις το πονηρό νόημά μου). Κάνε ότι είχες στερηθεί, αλλά κάνε το σωστά. Μην πιεις τον κώλο σου και αρχίσεις τα μηνύματα στις 4:00 τα ξημερώματα. Μην κρεβατώσεις καινούργιο άνθρωπο και τραβήξεις φωτογραφίες για να τις στείλεις αργότερα στον/στην πρώην "για να μάθει" και γενικότερα προσπάθησε να κόψεις τα πολλά-πολλά. 

Εάν μπορείς μαχαίρι.  

Μια σωστή κατά την προσωπική μου άποψη λύση, είναι να διαγράψεις αριθμούς τηλεφώνων, e-mail και φυσικά block στα social media. Οτιδήποτε μπορεί να λειτουργήσει σαν μοχλός που θα κάνει ευκολότερο το να ξανά κυλήσεις και να στείλεις, πρέπει να εξαφανιστεί. Όσο δυσκολότερο είναι να επικοινωνήσεις την κακή στιγμή, τόσες λιγότερες πιθανότητες έχεις να το κάνεις. Και πιστέψτε με σε αυτό: Θα υπάρξουν κακές στιγμές, που ο σπόγγος που έχεις μέσα στο κεφάλι θα σου τις προσφέρει απλόχερα, ειδικά στις πρώτες μέρες. Μετά χαλαρώνει και τις εμφανίζει σαν τις επαναλήψεις του Ρετιρέ στην τηλεόραση.

Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να καταπιείς το γεγονός, να δώσεις μερικά χαστούκια στην φρεσκοξυρισμένη φατσούλα σου και να προχωρήσεις με τους ρυθμούς που ταιριάζουν σε εσένα. Μερικά παραδείγματα μιας και σας άρεσαν τα προηγούμενα:

• Άδειασε το σπίτι σου από πράγματα του/της. Το παραμικρό αντικείμενο που έχει μείνει ξώφαλτσο, είναι ικανό να ανοίξει πόρτες στο μυαλό σου, που πρέπει να μείνουν κλειστές σαν τα πόδια καλόγριας. 
• Προχώρα την ζωή σου προσεκτικά, γιατί η μετά-τον-χωρισμό εποχή κρύβει παγίδες. Εάν κλειδωθείς στο σπίτι προσπαθώντας να το ξεπεράσεις, κινδυνεύεις να βαλτώσεις και να μείνεις εκεί περισσότερο από όσο πρέπει. 
• Εάν μπλέξεις με καινούργιο άνθρωπο, έχε στο μυαλό σου πως σίγουρα (ή έστω ΣΧΕΔΟΝ σίγουρα) δεν θα είναι ο "The One", αλλά θα είναι αυτό που λέμε "Rebound". Μια εφήμερη σχέση που έχει κολλημένο στο μέτωπό της ένα στίκερ νάααα με το συμπάθιο, ημερομηνίας λήξης. Συνήθως διαρκεί από 2 εβδομάδες μέχρι 1,5 μήνα. 
• Δες σειρές που πιάνουν το μυαλό σου από το χέρι και το οδηγούν σε άλλες εποχές. Καλό παράδειγμα είναι το Game of Thrones. "Πηγαίνεις" στην εποχή των ιπποτών και των δράκων, αλλά βλέπεις και κανένα βυζάκι που και που και ξεθυμαίνεις. Φυσικά οι σειρές που είναι λίγο πιο χαρούμενες πρέπει να προτιμηθούν. (όχι τα Φιλαράκια φυσικά)
• Άκου μουσική. Όχι μοιρολόγια και κλαρίνα, αλλά μουσική που σε ανεβάζει. Για την διάθεση μιλάω ρε Μαράκι, που ανέβηκες κατευθείαν στο τραπέζι! Σιχτίρ πχιά!

Τώρα, υπάρχει το πρόβλημα του μετά. Η επόμενη πραγματική σχέση που θα κάνεις, έχει πολλές πιθανότητες να αποτύχει γιατί έχεις συνηθίσει συμπεριφορές και καθημερινότητες, από το παρελθόν. Καλές ή κακές. Εκεί φαίνεται το μεγαλείο του χαρακτήρα σου. Προσπάθησε να είσαι χαμαιλέοντας και να προσαρμόζεσαι στις καινούργιες καταστάσεις. Πρέπει να έχεις μόνιμα στο μυαλό σου πως ο καινούργιος άνθρωπος δεν είναι ο προηγούμενος και: Α) δεν φταίει σε τίποτα, οπότε μην του βάζεις βραστά αυγά κάτω από τις μασχάλες σαν Γερμανός των SS και Β) Ποτέ δεν ξέρεις τι βάρη έχει και αυτός από προηγούμενες ψυχοφθόρες καταστάσεις. Δείξε πως είσαι άνθρωπος με κατανόηση και μην είσαι ψυχρός εκτελεστής εάν κάτι είναι έξω από τις συνήθειές σου.

Κλείνοντας δεν γίνεται να μην αναφερθώ στην περίπτωση που δεχτείς κρούση από τον/την πρώην. Εκεί τα πράγματα είναι κομματάκι δύσκολα. Πρέπει να αξιολογήσεις αρκετά πράγματα πριν κάνεις το οτιδήποτε. Εάν για παράδειγμα έχεις προχωρήσει έστω και λίγο την ζωή σου, ή εάν πιστεύεις πως η επανασύνδεση είναι φρόνιμη και όχι ξαναζεσταμένο ληγμένο προ πολλού φαγητό και πολλά άλλα.

Μην βιαστείς να απαντήσεις, αλλά να απαντήσεις. 

Για να πω την αλήθεια, πριν αρκετά χρόνια ήμουν της άποψης πως δεν πρέπει να απαντήσεις. Όσο όμως μεγάλωσα και κατάλαβα πως δεν είμαι ζώο, άλλαξα και είμαι υπέρ της απάντησης. Είτε αυτή είναι απόμακρη, τελείως αρνητική, ή ουδέτερη. Η απάντηση επιβάλλεται. Επαναλαμβάνω. Ζώα δεν είμαστε. Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που έχουν συναισθήματα και μπορεί εκείνη την στιγμή να ακροβατούν από μία απάντηση. Η αδιαφορία ποτέ δεν είναι η σωστή λύση. Και εάν είναι η λύση για εσένα, τότε κάνεις λάθος.

Αυτά για σήμερα. 

Στο επόμενο άρθρο θα ασχοληθούμε με τον χωρισμό, όταν είσαι προετοιμασμένος και περιμένεις το φτέρνισμα να έρθει με το χαρτομαντηλάκι έτοιμο, καθαρό και διπλωμένο στην κωλότσεπη. 

Άιντε να δούμε.

-Lcfr.

ΥΓ. Κλείνοντας, πρέπει να τονίσω, (αν και το θεωρώ περιττό) πως η ένταση των συμπτωμάτων και όσων έγραψα, είναι παράλληλη με την διάρκεια της απολεσθείσας σχέσης. Με τις υγείες σας. 

What It Is

Στην πλειοψηφία τους οι καταστάσεις και οι άνθρωποι, δεν είναι αυτό που δείχνουν. 

Περισσότερα σε λίγες μέρες. 

-Lcfr.

Una Mattina

Με όλα όσα γίνονται στον τόπο το τελευταίο διάστημα, δεν έχω λόγια να γράψω.

Ξέμεινα. 

Απλά Ludovico.

-Lcfr.

Η παραλία και η θλιβερή σου ζωή (THE FINALE)

Η ζέστη είναι κυριολεκτικά αφόρητη.

Δεν λέω κάτι καινούργιο, μιας και τα πάντα γύρω μας βράζουν, γαμώ το καλοκαίρι μου γαμώ. 

Η ιδέα να κάτσω στο πισι και να γράψω κάτι είναι ένα βασανιστήριο από μόνο του. Βέβαια γνωρίζω και κατανοώ την δίψα που έχετε για λίγο Lcfr, οπότε ορίστε. Πάω ενάντια στις κραυγές όλων μου των κυττάρων και σας προσφέρω το δεύτερο και τελευταίο μέρος του επικού πλέον άρθρου: Η παραλία και η θλιβερή σου ζωή

ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Αφού δεν πείθεις λοιπόν κανέναν ότι τελικά διασκεδάζεις στην παραλία, καταλαβαίνεις πως είσαι ένα βήμα πριν την οριστικά θανατηφόρα αφυδάτωση. 

Κάνεις μια έτσι στην Polo τσάντα που έχεις από το λύκειο και καταλαβαίνεις πως τα αναψυκτικά που είχες πάρει μαζί σου, έχουν γίνει κατρουλιό. Βλέπεις τα βαράει ο ήλιος με το μαστίγιο όση ώρα εσύ πάλευες με τον ιδρώτα και τα κατουρημένα κύματα. Το τοστ που είχες για να φας αργότερα έχει γίνει μια θλιβερή άμορφη μάζα μέσα στο αλουμινόχαρτο και το μόνο που έχει επιζήσει είναι το μικρό μπουκαλάκι νερό που είναι 90% πάγος. Αρχίζεις και ρουφάς λες και είναι το βυζί της μάνας σου, ελπίζοντας σε λίγες παραπάνω δροσερές σταγόνες. Βρίσκεσαι άλλωστε λίγα λεπτά πριν την ηλίαση. Δεν ήθελες το καπέλο με το λογότυπο "Βουλκανιζατέρ Κόπανος" που σου έλεγε να πάρεις μαζί η μάνα σου, προτιμούσες να το παίξεις γκόμενος με χτενισμένο μαλλί. Πάρτα τώρα. 

Τουλάχιστον σκέφτεσαι, θα ηρεμήσω κάνοντας ηλιοθεραπεία με μόνο ήχο το κύμα της θάλασσας. Αμ δε? 

Σκάει παρέα από 5-6 σφίχτες με τατουάζ. Ξέρετε, από αυτούς που φοράνε γυαλιά ηλίου σε κλειστούς χώρους? Ακριβώς, σε αυτήν την άθλια φάρα αναφέρομαι. Όσο τους βλέπεις να πλησιάζουν προς το μέρος σου, αρχίζεις και φουντώνεις μετρώντας τα βήματα που κάνουν και αναρωτιέσαι που βρίσκουν το θράσος να καταπατούν την περιοχή ΣΟΥ. Και ναι ρε γαμώτο, έγινε δική σου αυτή η γωνιά γιατί έβαλες πρώτος την πετσέτα που έχεις από την 5ήμερη του σχολείου στην αμμουδιά. Σου ξυπνάνε ζωώδη ένστικτα όταν καταλαβαίνεις πως ήρθαν πρακτικά δίπλα σου και σκέφτεσαι: "μα καλά, τόση παραλία, εδώ βρήκαν?" 

Όχι κουτέ μου φίλε. Δεν ήταν επιλογή τους, απλά η παραλία είναι τόσο φίσκα, που τα 50 εκατοστά δίπλα από την πετσέτα σου είναι τα μόνα διαθέσιμα. "Εντάξει", λες από μέσα σου και φοράς το γυαλί ηλίου που πήρες από το περίπτερο του κυρ Μανώλη λίγες ώρες πριν την εξόρμηση σου στην παραλία. "Θα κοιμηθώ λίγο και θα φύγω". Λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο και έχει καταντήσει αηδία πια. Το δευτερόλεπτο που θα κλείσεις το μάτι, οι σφίχτες αποφασίζουν να αποδείξουν πως ξέρουν να παίζουν ρακέτες. "Μα δεν έχει χώρο για ρακέτες, τι στον διάολο κάνουν?" αναρωτιέσαι ο δόλιος. Λυπάμαι, αλλά το τάκα-τούκα δεν το γλυτώνεις. Βλέπεις μικρέ αδαή αναγνώστη, οι σφίχτες θα την βρουν την άκρη. Θα πουλήσουν μέχρι και την μάνα τους για λίγα εκατοστά αμμουδιάς. Νιώθουν ηθική υποχρέωση να προσφέρουν σε εσένα και τους λοιπούς λουόμενους θέαμα επιπέδου Ρολάν Γκαρός, λες και δεσμεύονται από πολυετές συμβόλαιο.

"Θα χαζέψω λίγα γκομενάκια, κανένα ξέκωλο με στρίνγκ και θα φύγω, δεν είναι κατάσταση αυτή" λες και χαμηλώνεις το γυαλί στην μύτη σαν άλλος Μάρλον Μπράντο για να κοζάρεις  την κατάσταση γύρω-γύρω. Τι αντικρίζεις αντ' αυτού? 

Πέρα από τους σφίχτες που προανέφερα, βλέπεις οικογένειες. Οικογένειες δεξιά, αριστερά, μέσα και έξω από την θάλασσα. Όχι τις χαρούμενες οικογένειες που σου πασάρει η τηλεόραση. Τις πραγματικές καταβεβλημένες οικογένειες που μετράνε τον χρόνο ανάποδα. Κουρασμένες από την ζωή μανάδες να κυνηγάνε από πίσω τα κοπρόπαιδά τους, πατεράδες με μια μπύρα στο χέρι να μην δίνουν ιδιαίτερη βάση και να προσπαθούν να καταλάβουν γιατί έκαναν το σφάλμα της τεκνοποίησης και στο βάθος της παραλίας, μια ηλιαχτίδα. Η μοναδική κοπέλα σε όλη την περιοχή που φοράει μπραζίλιαν μαγιό και το υποστηρίζει. Αυτός ο μονόκερος, αυτό το σπάνιο και μυθικό πλάσμα, σου έκανε την τιμή να βρίσκεται κοντά σου. Τι να το κάνεις όμως, ολάκερη η παραλία την κοιτάζει με πείνα και φυσικά η ίδια το απολαμβάνει καβαλώντας το καλάμι σαν να είναι ταύρος. "Άντε μωρέ την πουτάνα" σκέφτεσαι χωρίς ίχνος ζήλιας που δεν μπορείς και δεν θα μπορέσεις ποτέ να έχεις μια τέτοια κοπέλα στο πλευρό σου. (Spoiler Alert: Σε έχει φάει η ζήλια και δεν ξέρεις τι να κάνεις, αδερφάκι μου)

Αποφασίζεις να φύγεις. Μαζεύεις τα πράγματά σου, τινάζεις την πετσέτα σου τρώγοντας 2 κουβάδες αμμουδιά στην μάπα και φεύγεις. Φυσικά έτσι ατσούμπαλος και ντελικάτος που είσαι, σκουντάς 3-4 άτομα στην προσπάθειά σου να απομακρυνθείς από την παραλία. Ακολουθεί το ευχάριστο περπάτημα μέχρι το αμάξι, που φυσικά είναι σαν ζεματιστό τηγάνι και σε περιμένει για το 2ο μπανάκι του ιδρώτα. Μετά από μια 2ωρη ελληνορωμαϊκή πάλη με την κίνηση στους δρόμους, γυρίζεις σπίτι σου.

FINALE:

Σε ρωτάει η μητέρα σου: "Πως πέρασες αγόρι μου στην θάλασσα? Ωραίο ήταν το μπάνιο?"

"Μια χαρά μάνα, ωραία ήταν. Θα ξανά πάω την επόμενη εβδομάδα".
(Spoiler Alert: Δεν ήταν, και δεν θα ξανά πας. Φέτος.) 

:(

Μια καλοκαιρινή έκδοση του Lcfr 2018 μάδα-φάκας. 

Το Quiz του Σαββάτου

Διάβαζα λοιπόν πως σήμερα τελείωσαν τις εορτές τους οι Δωδεκαθεϊστές στο Λιτόχωρο και αποφάσισα να σας γαργαλίσω το μυαλό με ένα quiz: 

Μαντέψτε τις διαφορές μεταξύ του Δωδεκαθεϊσμού και του Χριστιανισμού και κερδίστε πλούσια δώρα!!*. 

SPOILER ALERT: Οι διαφορές είναι μηδενικές. Και τα δυο είναι παραμυθάκια πλασμένα από ανθρώπους για μαζική κατανάλωση. Όσο παράλογο είναι ο Δίας και η παρέα του να αποφασίζουν την τύχη των ανθρώπων, άλλο τόσο είναι και η Παναγίτσα να σε βοηθήσει να πάρεις πτυχίο ή να ρίξεις το Μαράκι που κορτάρεις 4 μήνες τώρα αλλά στο παίζει δύσκολη. 

Βέβαια, πίστευε όπου έχεις ανάγκη. Πίστευε και στον Πινόκιο εάν το νιώθεις. Αναφαίρετο δικαίωμά σου είναι και προσωπικά δεν κρίνω κανέναν. Απλά λέω...

Καλό σαββατόβραδο. 

-Lcfr. 

*Εάν εσύ φίλε αναγνώστη, βρήκες τις διαφορές στο Quiz και τις βροντοφώναξες γεμάτος υπερηφάνεια, κέρδισες ένα δείπνο με την αφεντιά μου ή ένα κιλό ληγμένη μορταδέλα από το χωριό.

Disintegration by The Cure

Ξέρω-ξέρω. 

Το κοινό, εσείς δηλαδή, στέκεστε στις άκρες της καρέκλας σας, περιμένοντας το επικό δεύτερο και τελευταίο μέρος, του "Η παραλία και η θλιβερή σου ζωή" αλλά όοοοοχι. Λέω να σας ταλαιπωρήσω μια ακόμα μέρα και αντ' αυτού να κάνω ένα μικρό, αλλά απαραίτητο μουσικό διάλειμμα.

Έτσι, μπας και καθαρίσει λίγο το μυαλό σας.

Τις τελευταίες 2 εβδομάδες έχω ξανά πάθει μια λατρεία με τους The Cure. Για να πω την αλήθεια, είχα απομακρυνθεί από την μουσική τους για αρκετά χρόνια, μιας και "αγρίεψα" μουσικά, και κατηφόρισα σε ένα πιο metal μονοπάτι. 

Όμως η εμμονή μου για την ιδιοφυΐα Robert Smith και την μπάντα του επέστρεψε, και μου υπενθύμισε πως η παλιές αγάπες δεν πεθαίνουν, απλά πέφτουν σε έναν λήθαργο και το μόνο που θέλουν για να αναζωπυρωθούν είναι ένα μικρό σκούντημα στον αγκώνα. 

Disintegration λοιπόν αδέρφια. Μακράν ο καλύτερος δίσκος των The Cure, που περιέχει φυσικά και το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο είναι το αγαπημένο μου. Άσχετα από την 8λεπτη διάρκειά του, μπορώ να το ακούω ξανά και ξανά, χωρίς σταματημό.

Δοκιμάστε το.

Δωρεάν είναι.
Τσίπιδες. 

-Lcfr,

Η παραλία και η θλιβερή σου ζωή (part 1)

Πέρασε ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού αναίμακτα. 

Δεν μπορώ να πω, ευχαριστήθηκα που τον Ιούνιο δεν βράσαμε στο ζουμί μας και πως αρκετά βράδια χρειάστηκε να ανοίξω την ντουλάπα μου να βγάλω ένα μικρό κουβερτάκι γιατί κρύωσε ο κώλος μου. 

Όμως αυτά φαντάζουν σαν τις "παλιές καλές ημέρες" που αναπολούν οι γέροντες στα καφενεία με νοσταλγία.

Ξεκινήσαμε το σούβλισμα και ο καιρός δείχνει τα δόντια του χωρίς το παραμικρό έλεος. 

Πριν αρχίσετε τα κλισέ: "πήγαινε για ένα μπάνιο στην θάλασσα για να δροσιστείς", και επειδή δεν θέλω να ντροπιάζεστε άνευ λόγου, να σας πω πως η παραλία και το μπάνιο στην θάλασσα είναι και αυτό ένα μαρτύριο. Ας ξεκινήσουμε και φέτος το πρώτο άρθρο της σειράς: 

"Η παραλία και η θλιβερή σου ζωή" (part 1)

Έχεις ετοιμαστεί από το χάραμα για να πας παραλία. Μόνος ή με παρέα δεν παίζει ρόλο. Η ζωή σου είναι το ίδιο θλιβερή. Ξεκινάς νωρίς-νωρίς "για να προλάβεις καλή θέση" λες και πηγαίνεις στο σινεμά χωρίς εισιτήριο. Το πρώτο μπάνιο το κάνεις στο αμάξι καθ' οδόν. Εάν δεν έχεις κλιματιστικό, στάζεις σαν χαλασμένος νεροχύτης και η μόνη σου λύση είναι να βγάζεις που και που το χέρι έξω από το παράθυρο, με το ρίσκο να ακουμπήσεις την λαμαρίνα με το περίσσιο λίπος του μπράτσου σου και να ζεματιστείς. Φυσικά, το ανοιχτό παράθυρο δεν κάνει δουλειά και το μόνο που κάνει είναι να σου σηκώνει το μαλλί από την μια πλευρά και να είσαι σαν ναμηνπώ. 

Φτάνεις στην παραλία αλλά συνειδητοποιείς πως το πάρκινγκ έχει ξεκινήσει 300 μέτρα τώρα. Σκέφτεσαι "Θα βρω θεση, είμαι και γαμώ τα παιδιά". Βγάζεις γυαλί, χαμηλώνεις την μουσική στο κασετόφωνο και συγκεντρώνεσαι να βρεις θέση να παρκάρεις. Λες και όλα αυτά παίζουν κανέναν ρόλο. Άδικα ψάχνεις, απογοητεύεσαι, κάνεις αναστροφή και το βάζεις τελικά 400 μέτρα μακριά. Φορτώνεσαι τα πράγματα και ξεκινάς το περπάτημα, το οποίο σίγουρα δεν βοηθάνε οι καλοκαιρινές λαστιχένιες παντόφλες που είχες πάρει πριν 4 χρόνια και έχουν πάνω την σημαία της Βραζιλίας. Βρίσκεις με τα βίας ένα σημείο και απλώνεις την πραμάτεια σου. 

Έχεις ιδρώσει σαν πόρνη μέσα σε εκκλησία, αλλά προσπαθείς να κρατήσεις ύφος. Ποτέ δεν ξέρεις τι γκομενάκι μπορεί να ψαρέψεις σήμερα. (Spoiler Alert: δεν θα ψαρέψεις τίποτα) Κάθεσαι στον ήλιο και αρχίζει η μάχη. Ψάχνεις βαθιά μέσα σου να βρεις το κουράγιο να βγάλεις την μπλούζα σου και να αποκαλύψεις αυτό που ήταν ωραίο σώμα 10 χρόνια πριν. Περνάει ένα μισάωρο και κάνεις το μπράφ. Το ασπρουλιάρικο σώμα σου γκαβώνει τους γύρω παραθεριστές αλλά δεν σε ενδιαφέρει. "Αυτός είμαι και σε όποιον αρέσω!" σκέφτεσαι. (Spoiler Alert: Μόνο στην μάνα σου αρέσεις, μερικές μέρες την εβδομάδα) Αρχίζεις λοιπόν να βάζεις αντηλιακό. Το θέαμα είναι αποκρουστικό, αλήθεια σου λέω. Το αγύμναστο και ζελεδιασμένο σου δέρμα χορεύει παράλληλα με τις κινήσεις των χεριών σου όσο απλώνεις την κρέμα. Η σκηνή είναι βγαλμένη από κακογυρισμένο θρίλερ, που μόνο το κανάλι "Ε" δείχνει στις 4 το ξημέρωμα. Καταλαβαίνεις πως δεν κερδίζεις πόντους από αυτό που κάνεις και σταματάς, δίνοντας εσωτερικό όρκο πως θα γραφτείς γυμναστήριο για να σφίξεις. (Spoiler Alert: Δεν θα γραφτείς) 

Βράζεις κυριολεκτικά στο ζουμί σου και λες: "πω-πω λιώνω, ας μπω στην θάλασσα να δροσιστώ". Πριν μπεις όμως, βάζεις το πορτοφόλι και ότι άλλο πολύτιμο έχεις, μέσα σε καμία παντόφλα, κάτω από την τσάντα όπου βρεις. Λες και ο κλέφτης δεν θα δει πως υπάρχει ένα τεράστιο εξόγκωμα κάτω από την πετσέτα σου. Μπαίνεις στην θάλασσα με τα κλασσικά θηλυπρεπή βηματάκια και για κάποιον περίεργο λόγο τα νερά είναι ζεστά. Πανικοβάλλεσαι. Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις 2-3 σκατόπαιδα να παίζουν λίγο πιο πέρα. Σκέφτεσαι: "Έτσι και έχουν κατουρήσει εδώ και κολλήσω τίποτα θα τα σφάξω με σκουριασμένο μπαλτά". Κάνεις ένα μάγκικο μακροβούτι να απομακρυνθείς από την "μολυσμένη" περιοχή και αφού βγάλεις το κεφάλι σου από το νερό, κοιτάς δήθεν αδιάφορα προς την παραλία, μπας και είδε κανένα κοριτσάκι την μυθική σου βουτιά. Καταλαβαίνεις πως ούτε τα παιδάκια που κατουράνε διαρκώς τα νερά δεν έχουν ενδιαφερθεί και στεναχωριέσαι λίγο αλλά δεν το δείχνεις. Ανακουφίζεσαι από την ζέστη αλλά θα ήθελες η θάλασσα να μην είχε τόσα φύκια. Αρχίζεις και τα ξεκολλάς από πάνω σου, σαν τα αυτοκόλλητα που κόλλαγες στο σχολείο με το σάλιο. Ξεχνιέσαι για λίγο, κάνεις μερικές βουτιές ακόμα, παθαίνεις μια μικρή κράμπα γιατί είσαι αγύμναστο γουρούνι και αποφασίζεις να βγεις, μην πνιγείς κι όλας και γίνεις ρεζίλι. 

Όσο περπατάς προς τα έξω, καταλαβαίνεις πως η βερμούδα έχει γίνει ένα με το δέρμα σου και τα "καλούδια" που κρέμονται ανάμεσα στα πόδια σου, είναι πλέον σε κοινή θέα. Ντρέπεσαι γιατί δεν είναι τόσο "προικισμένα" όσο θα ήθελες και νευρικά πιάνεις το μαγιό και το ξεκολλάς από πάνω σου και καλά να το στεγνώσεις. Ξαπλώνεις στην πετσέτα γρήγορα-γρήγορα, φοράς τα γυαλιά σου και κοιτάς ψευτοανέμελος τους γύρω, ελπίζοντας να μην δεις κάποιον ή κάποια να γελάει με το θέαμα που μόλις πρόσφερες και μάλιστα δωρεάν. 

Έχεις ξανά μπει για τα καλά στον φούρνο που λέγεται παραλία. Προσπαθείς όμως να σκέφτεσαι θετικά και λες "Διασκεδάζω!". (Spoiler Alert: Δεν πείθεις κανέναν)

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

(Το Part 2 το έχω σχεδόν τελειώσει)

-Lcfr.

Η ύπουλη εποχή που κρύβεται πίσω από άλλες

Ήρθε η πιο σιχαμένη, η πιο ύπουλη και η πιο αντιπαθητική εποχή που υπάρχει στο καλεντάρι. Θα εξηγήσω, μην αγχώνεστε.

Από την μια έχεις την άνοιξη. Συμπαθητική κατά τα άλλα εποχή και δεν αναφέρομαι σε αυτήν στην εισαγωγή μου. Έχει καιρικά σκαμπανεβάσματα, με βροχές και κρύο από το πουθενά, αλλά έχει και καλό ηλιόλουστο καιρό. Τα λουλούδια ανθίζουν και ομορφαίνουν την άσχημη κατά τα άλλα πόλη και υπάρχει διάχυτο ένα συναίσθημα φρέσκου ξεκινήματος. Ταυτόχρονα όμως φέρνει και τις αλλεργίες. Η γύρη, αυτό το ανάθεμα, σε καλημερίζει από τις πρώτες ώρες της ημέρας, σου μεταμορφώνει την μύτη σε βρασμένο παντζάρι και τα μάτια σου τρέχουν σαν χαλασμένες βρύσες του τσιφούτη σπιτονοικοκύρη. Να μην αναφερθώ στην ντελικάτη και κομψότατη ενέργεια του ανθρώπου, το φτέρνισμα. Πόσο σέξι? Τι χάρη και σκέρτσο εκπέμπεις όταν φτερνίζεσαι 4-5 φορές συνεχόμενα? Ένα πράμα που με κάνει να αναστατώνομαι.

Από την άλλη έχεις το καλοκαίρι. Δεν είμαι φίλος αλλά το καλοκαιράκι προσφέρει διακοπές, μπανάκια και φαγητό σε γραφικές ταβερνούλες. Ταυτόχρονα όμως φέρνει και τον καύσωνα, που όσο και να γδύνεσαι, όσο και να κυνηγάς το κλιματιστικό (εάν είσαι τυχερός) ή τον πλαστικό ανεμιστήρα από τον Jumbo (εάν είσαι μπατίρης), δεν παλεύεται. Δεν παλεύεται αδερφάκι μου και όσο και να προσπαθείς, όσες πετσέτες και να βρέξεις μπας και δροσιστείς, η κατάρα του τόπου αυτού θα σε ταλαιπωρεί για 3,5 μήνες. Επίσης δεν θέλω να ξεχάσουμε τα κουνούπια, που είμαι πλέον σίγουρος πως έχουν αναπτύξει τέτοιο IQ που μπορούν και περνάνε μέσα από την σήτα. Διασκεδάζουν όταν σε βλέπουν να την τοποθετείς γεμάτος ελπίδα και προγραμματίζουν ρεσιτάλ μουσικής με φαγητό εσένα για το επόμενο βράδυ. 

Λοιπόν αυτές τις ημέρες, διανύουμε την αβάφτιστη εποχή που δεν ξέρει τι είναι, προς τα που θα το πάει και πως θα καταλήξει. Η εποχή που είναι πιο αναποφάσιστη και από τον Έλληνα ψηφοφόρο του Survivor. Η εποχή που κρύβεται σαν άλλος κομάντο ανάμεσα στην άνοιξη και στο καλοκαίρι. Η εποχή που προσφέρει απλόχερα βροχές, κουφόβραση, κουνούπια στούκας, σποραδικό κρύο και φυσικά τις αγαπημένες αλλεργίες για όλους.

Τι έκανες το περασμένο σαββατοκύριακο βρε κουτό? Κατέβασες τα καλοκαιρινά και ανέβασες στο πατάρι τα χειμωνιάτικα? Πάρε δωράκι βραδινό κρύο για να ψάχνεις κουβέρτες μέσα στο σκοτάδι και μην ξεχάσεις κανένα φούτερ εάν θες να βγεις. Εκτός και εάν το μετανιώσω και σε βράσω στην ζέστη. Επειδή μπορώ. Δεν σε χάλασε.

Η εποχή αυτή, αυτή η καταραμένη τσόντα, είναι αρκετή να με κάνει να νιώθω μια μιζέρια 24 ώρες την ημέρα και απλά περιμένω την λύτρωση. Τώρα αυτή θα είναι ο θάνατος? Θα είναι τα αντισώματα του οργανισμού μου που θα μάθουν να αντιμετωπίζουν τις βίαιες αλλαγές της θερμοκρασίας και τις αλλεργίες χωρίς την βοήθεια της ΒΙΑΝΕΞ? Δεν ξέρω. Αλλά για έναν άνθρωπο σαν εμένα, που δεν γουστάρω πολλά πράγματα στην ζωή, αλλά γουστάρω να αντιπαθώ ακόμα περισσότερα, η εποχή ανάμεσα στην άνοιξη και το καλοκαίρι, είναι ίσως το χειρότερό μου πράγμα.

Θα προτιμούσα να γράφω άρθρα επιπέδου Έλενας Φάκου για 3 σερί εβδομάδες στο Μαρί Κλέρ παρά αυτό το πράμα!*

Αυτά για σήμερα.

Σας βαρέθηκα. Κάνει και μια ζέστη που ίσως αργότερα μεταμορφωθεί σε πολικό ψύχος και πρέπει να προετοιμαστώ.

-Lcfr.
* Λέμε και καμία υπερβολή για να γελάσουμε. Έχουμε και μια Χ αξιοπρέπεια.